orta çağ'da yaşayacak olsan yapacağın meslek

sırf yobaz papazları göt etmek için bilim insanı olmak isterdim.

blacksmith

seçebiliyorsak dere beyi olurdum.

çiftçi olurdum ne olacağım. bugün bile modern köle olmuşum, o dönem çiftçi olsam öpüp başıma koyarım.

sokak lambası yakıcısı olmak isterdim.

hamiş: 14.yüzyıl sonrası ortaçağ avrupa'sında elbet. daha öncesi çok karanlık, benim gücüm yetmez aydınlatmaya.

saray soytarılığı.

kral ya da imparator başta olmak üzere herkesle dalga geçebiliyorsun. sınırsız saçmalama özgürlüğün var. her ay bir kese altın bahşedilse, o kesede en az yirmi tane altın olsa, her birini günümüzdeki cumhuriyet altını üzerinden hesaplasan... çok kıyak iş.

tarlada ırgat gibi çalışma derdi yok, leş gibi kokan hayvanlarla uğraşma derdi de yok. tarım aleti ya da silah-zırh yapan demir ustaları gibi cehennem sıcağında su gibi terleyip sürekli duman solumuyorsun. savaş çıksa seni zkine takan olmaz. kralın taş gibi kızını götürsen kimse senden şüphelenmez. koskoca prenses sana mı verecek sonuçta?

günümüzde de parayı soytarılar götürmüyor mu zaten?

nalbur.
her devrin adamı ama en çok ortaçağın

nedense hep bir mürebbiye olacağımı düşünüyorum orta çağda olsaydım. özellikle piyano, edebiyat ve dil bilgisi dersleri verir ve yıllarca şehir şehir dolaşırdım sanırım.

kral. var mi baska soru.

#3207193

mantık güzel. ama piyano'nun icadı orta çağdan sonra. ancak arkadaşın yaklaşımı mantıklı. o çağda aklı olan sanat-sepet, zanaat erbabı olur. bağlı bulunduğun hane ya da kral seni savaşa götürüp heba edemicek bi sanatın, zanaatın olacak ki silk silk savaşlarda ölmeyeceksin. yöneticin sana ihtiyaç duyacak, savaşta gözü kapalı ölüme göndereceği sıradan askerlerden olmayacaksın. onlara silah, zırh vs yapan bi demirci güzel olabilir. ya da yönetici aileyi eğlendiren bi müzisyen, hikaye anlatıcı, saraya yakın sanatçı falan. savaş bitince de sana çok dokunan olmuyo zaten.

en vahşi diyebileceğimiz timur da cengiz han da çok zorunlu olmadıkça sanatçıyı-zanaatçıyı koruyup kendi saflarına katıyo. bunlardan başka ne yaparsan yap savaşta, yağmada vs öldürülmen/tecavüze uğraman çok olası. şövalyelik, krallık, aristokrat olmak falan aşırı riskli. dışardan silkmezlerse içerden entrika ile silkebiliyolar belanı. veba gibi salgınlardan kesinkes korunabiliyo olsam dülger, demir ustası ya da sanatçı vs olmak isterdim çok net.

gönüllü avukat olup engizisyon mahkemelerinde iftiralarla yakılmaya mahkum edilen kurbanları savunurdum.

muhtemelen ressam olurdum ya. otur evinde yap işini, karın tokluğuna okut resimleri öldükten sonra da ismin yaşıyor mis. tabi sıradan ressam olma ihtimali de var ama en kötü ihtimalle öldükten sonra ismimi bilmezlerdi yine bir şekilde yaşardım. nasıl olsa şimdi de öyle olacak ne fark eder.

bendeki bu şansla vizyonsuzluk o zamanda devam edeceğinden roma şehirlerarası at arabası terminalinde degnekci olurdum kesin.

duvarcı ya da papaz olursanız yırtabilirsiniz. gerisi zor.

bir de italya, türkiye gibi hamam olan memlekete yerleşin. çünkü yarı ölüm vebadan oluyor.

mecbur mühendis olup top dökeceğiz

veteriner.

filozof olacaksın abi, çek beyaz pestemali yat akşama kadar düşün. hep depresyonda ol.

tertemiz hayat.

kılıç kalkan yapan demirci. iyi para olsa gerek

vigilante.

engizisyon mahkemesi mübaşiri olmak isterdim.