özgürlük

maddi ve manevi anlamda bir kavram. özgürlük, ruh ve beden sağlığı için önemlidir. en fazla ruh sağlığını etkiler.

insan ve insanlığın kendi yarattığı ve taptığı, sığındığı bir düş.. tanrı yetmiyor çünkü..

sevişe sevişe genle çoğalmaz. şarkının dediği gibi.

başkalarının özgürlüğünü kısıtlayan şeyler dışındaki sınırsızlıktır.
evet, her insan özgürdür. ama her insan özgürlüğe sahip değildir. bazı insanların elinden alınmıştır özgürlük. bazı insanlar için özgürlük hayatın akışındaki bir parçayken bazı insanlar için özgürlük, çabalayıp kazanılması gereken bir olgudur. hatta bazen çabanın sonucunda bile özgürlüğün kazanılıp kazanılmayacağı meçhuldür.

diye anlatır jane eyre kitabında yazar. ve ekler:

özgür olmanın peşine düşmek özgürlüğe köle olmaktır.

günümüzde özgürlük olarak sanılan şeylerin hepsi tamamiyle insanda ki eksiğe yönelik önceden belirlenmiş şeyler.

özgürlüğe en iyi yaklaşımı bana kalsa zizek getiriyor. özgürsüzlüğünü seçebilme özgürlüğü, en büyük özgürlük. bununda insanda ki en yüce hali aşk. tabi günümüzde aşkın kendisi idealize ettiğimiz saçmalıklarla karışıyor. aşk derken birden çarpılma, düşme, sizde ikilemi ortadan kaldıran şey.

hayatınızın hiç bir evresinde , herhangi bir bilinç düzeyinde tam olarak anlayabildiğimizi sanmadığım bir hal bence , hatta bir fenomen. bence fenomen diyorum çünkü toplumsal yapı içinde insan zihninin otorite - özne ilişkisi ile şekillendiğini düşünürsek , insandaki özgürlük kavramı kaçınılmaz bir şekilde serbestlik ile karıştırılıyor. otorite bu iki kavramı tam olarak bilmeyelim , birini diğeri ile karıştıralım ama karşılaştırmayalım istiyor.
şimdi spinoza gibi tanrı değilsen zaten hiç bir zaman özgür olamayacaksın kasma demiyim ama özgür değiliz yani. tam anlamıyla yani gerçek hali ile özgürlüğü tatmamız da mümkün değil o yüzden.

hepsine ne fena !

birey açısından özgürlük : hiç kimsenin etkisi altında olmadan, iyi, doğru ve faydalı olanı yapabilme olanağına sahip olmak demektir.
aksi hallerde, kişi için özgürlük, yasak olan şeyler kümesi şeklinde ve uzay boşluğu gibiymişcesine genişler.
damıtılmışcasına elde edilmiş olanak, geniş bir özgürlük evreni ile kıyaslandığında komik görünür. kocaman bir boşlukta zevk/fayda yakalama oyununun kölesi olduğunu bilmek insanı umutsuzluğa sürükler.

peşinden koşulan özgürlüğü pazarlayarak özgür olma olanağını ele geçiren insanlar yanlışlıkla sahip oldukları şey yüzünden kendilerini üstün görürler. *

bağlı olduğumuz şeylerden sıyrılarak gerçekleştireceğimize dair yaygın bir inanış var. bu doğru olmakla birlikte sıyrılmamız gereken şeylerin kazanımlar, etiketler, sevgiler olması daha çok konuşuluyor. bir insan özgür olmak istiyorsa öfkesinden de sıyrılmalıdır. özgürlük için gereken bu öfkeden kurtulma gerekliliği bugün okuduğum en çarpıcı şey oldu.

yerini hiçbir şey tutmuyor. aşk değil, para değil, başarı değil belki. hepsi güzel şeyler ama özgür değilsen herşeyin tadı yarım kalıyor. en sevdiğin insanın yanında bile özgürlüğünü kaybettiğinde bir süre sonra nefes alamamaya başlarsın.

bence özgürlük ekmek gibi, su gibi bir ihtiyaç.. yokluğu ilk anda anlaşılmıyor belki ama eksildikçe insanın içinden bir şeyler çürümeye başlıyor. kendi kararlarını verememek, gitmek istediğin yere gidememek, istemediğin şeylere katlanmak, hayatının direksiyonunda oturamamak... bunlar insanı yavaş yavaş tüketiyor.

o yüzden bazı insanlar özgürlüğü için rahatından vazgeçer. bazen paradan, bazen ilişkilerden, bazen de büyük fırsatlardan. dışarıdan bakınca anlamsız geliyor olabilir ama aslında çok basit. insan bazen kaybetmeyi göze alıyor çünkü kendini kaybetmek istemiyor.

dilediğini, dilediğin gibi, dilediğin yerde, dilediğin zaman, dilediğin kadar yaşamaktır.

istemediğin hiç birşeyi yapmak zorunda olmamak..

pickpocket grubunun hayalle gerçek arasında albümündeki en gaz parça.

rüzgar vurdukça harelenen çayır, allı morlu çimen çiçek.

uzaklarda koşturan bir yılkı, yelelerini savura savura koşan sırtına eğer değmemiş uzun kirpikli güzel atlar, o kadar güzeller ki tüyleri çarkta çekilmiş bir balta ağzı gibi parlak.

üç tarafta uçsuz bucaksız bir çam ormanı. rüzgarın taşıdığı genzi yakan çam rayihası.

o atlara hevesleniyorsun tabi, koşuyorsun, ciğerlerini patlatırcasına koşuyorsun hem, çamların arasından uzanan rüzgarın eli usulca saçlarını tarıyor, nefes nefese o dereden su içmek için eğildiğinde atlarla beraber.

teçhizatının orlon kayışı boynunu kesiyor, o an anlıyorsun acı gerçeği, ağır çekimde bir intihar bu, boynunda ilmek kendi iskemlesini tekmeleyen hayattan bıkmış o adamdan tek farkın yalan bir mutluluk gözlerini kör etmiş.

o deli atlar kadar bile özgür değilsin, müebbet mahkumdan farkın senin etrafında görünür bir taş duvar yok.

derenin karşısında bir barani engerek sana bakıp küfür kıyamet tıslıyor. korkmuyor senden, öleceğini bilse bile korkmuyor. bir an gözlerini bile kaçırmıyor senden, her hareketini dikkatle takip ediyor.

onun kadar bile cesur değilsin, eğer bir anlığına ruhun onunla yer değiştirmiş olsaydı çoktan kaçmıştın.

yooo bu hikayede şan şeref haysiyetin kırıntısı yok.

şimdi git çimen döşeğe uzanıp bulutları seyret, şimdi sen ellerini ensene bağlayıp keyif de yaparsın, nefissiz herif n’olcak!

kendi ne de...
candy ne de...
müslüman olmak ise bu....

arkadaşını tabi ki seçmek lazım..

insanların dunyalarına da saygı demek bence biraz da.

bir yakınımın eşi eve bira getirmek istiyordu. yakınım izin vermiyordu. bu bir yaklasım. bu bir durus. ve anlasılabilir.
ama benim tarzım bu degil.

benim 3 sene alkolik bir sevglim oldu. her bana gelisinde bes bira getiriyordu. biliyordum o biraları içmese mutsuz olacak. tabi ki ara ara daha az icmelisin diyordum ama onu irrite etmeyecek sekilde. ben hep karsısında cola zero ya da kahve iciyordum. bu da benim tarzım mesela.

bunun da ortak bir kavramsal tanımı yok bence.

herkes kafasına göre özgürlük tanımı yapıyor. kimi yeme, içme, sıçma , sevişme özgürlüğü olarak anlıyor. kimi tüm putları ve ego putunu da yıkarak tanrı'dan başka hiçbir şeye boyun eğmemek olarak anlıyor. kimin öz'ün gürlemesi diyor.

neyse yanına bi adalet ve eşitlik koyarsan gideri var.