özgürlük

özgürlük düşüncesi bile yıkar bazen bir duvarı.
çünkü düşünce başlatır eylemi.
özgürlüğün adıyla büyür bir esirin göz yuvarı.
çünkü yanar, birden almaz çay demi.

bir tür muafiyet; kendini muaf tutmak.

uygun zemin, uygun zaman, yakışan ilişikiler kurarak; sevmediğin geçmişinden, istemediğin yanındakinden, bunaldığın sıkıntılardan, zorunluluklardan, akraba teröründen, sevgili zorundan, tüketim çıkmazından, dayatmalardan, zorbalıklardan bir omuz silkmek marifetiyle uzaklaşmak. yönetilmeden, manipüle edilmeden ve sömürülmeden yaşamak...

aslinda "saygi" bence.
ıstersem tangayla denize girerim, istersem hasemayla denize girerim.
ıstersem her sene sevgili degistiririm, istersem ilk sevgilimle evlenirim, istersem erkek sokmam hayatima.
ıstersem yuksek sesle, istersem kisik sesle gulerim.

gibi.

ınsanlarin secimlerine saygi.

özgürlük zenginlik getirmez ama zengin olmak istiyorsanız özgürlük olmadan olmaz.

kim istemez ozgur olmayı?
ama ipler bizim elimizde degil ki.
o işler oyle degil işte.

mağlum kesimin belden aşağısı zevkleri ve kadehi ile ilgili anlayış.

egemenlerin buraya kadar dediği şey. ötesi dayak, hapis ve hatta ölüm olabilir.

genel özgürlük için 2 ana unsur mecburidir.
1 - zihinsel özgürlük
2 - maddi özgürlük
ikisinden birisi olmazsa, özgür falan değilsinizdir.

zihnen özgür düşünmeyi amaç edinmemiş; keşfetmeyi, öğrenmeyi, denemeyi, gerekirse yenilip tekrar çabalamayı karakterine oturmamış kişiler anlayamazlar. sorgulamadan, soru sormadan ne denirse "he tamam" diyenlere bunu oturup uzun uzun anlatamayacağım.

maddi özgürlük ise, kişinin kafasının içinden geçenleri gerçek hayata uyarlaması için şarttır.
öyle ebeveynlerden harçlıkla özgür olunmaz.
cebinizdeki "harçlık" kadar özgür hissedersiniz sadece.
kendi emeğinizle kendi kazançlarınızı kazanmak zorundasınız.
acele yok, zamanla olur.

,

insan ve insanlığın kendi yarattığı ve taptığı, sığındığı bir düş.. tanrı yetmiyor çünkü..

sevişe sevişe genle çoğalmaz. şarkının dediği gibi.

başkalarının özgürlüğünü kısıtlayan şeyler dışındaki sınırsızlıktır.
evet, her insan özgürdür. ama her insan özgürlüğe sahip değildir. bazı insanların elinden alınmıştır özgürlük. bazı insanlar için özgürlük hayatın akışındaki bir parçayken bazı insanlar için özgürlük, çabalayıp kazanılması gereken bir olgudur. hatta bazen çabanın sonucunda bile özgürlüğün kazanılıp kazanılmayacağı meçhuldür.

diye anlatır jane eyre kitabında yazar. ve ekler:

özgür olmanın peşine düşmek özgürlüğe köle olmaktır.

günümüzde özgürlük olarak sanılan şeylerin hepsi tamamiyle insanda ki eksiğe yönelik önceden belirlenmiş şeyler.

özgürlüğe en iyi yaklaşımı bana kalsa zizek getiriyor. özgürsüzlüğünü seçebilme özgürlüğü, en büyük özgürlük. bununda insanda ki en yüce hali aşk. tabi günümüzde aşkın kendisi idealize ettiğimiz saçmalıklarla karışıyor. aşk derken birden çarpılma, düşme, sizde ikilemi ortadan kaldıran şey.

hayatınızın hiç bir evresinde , herhangi bir bilinç düzeyinde tam olarak anlayabildiğimizi sanmadığım bir hal bence , hatta bir fenomen. bence fenomen diyorum çünkü toplumsal yapı içinde insan zihninin otorite - özne ilişkisi ile şekillendiğini düşünürsek , insandaki özgürlük kavramı kaçınılmaz bir şekilde serbestlik ile karıştırılıyor. otorite bu iki kavramı tam olarak bilmeyelim , birini diğeri ile karıştıralım ama karşılaştırmayalım istiyor.
şimdi spinoza gibi tanrı değilsen zaten hiç bir zaman özgür olamayacaksın kasma demiyim ama özgür değiliz yani. tam anlamıyla yani gerçek hali ile özgürlüğü tatmamız da mümkün değil o yüzden.

hepsine ne fena !

birey açısından özgürlük : hiç kimsenin etkisi altında olmadan, iyi, doğru ve faydalı olanı yapabilme olanağına sahip olmak demektir.
aksi hallerde, kişi için özgürlük, yasak olan şeyler kümesi şeklinde ve uzay boşluğu gibiymişcesine genişler.
damıtılmışcasına elde edilmiş olanak, geniş bir özgürlük evreni ile kıyaslandığında komik görünür. kocaman bir boşlukta zevk/fayda yakalama oyununun kölesi olduğunu bilmek insanı umutsuzluğa sürükler.

peşinden koşulan özgürlüğü pazarlayarak özgür olma olanağını ele geçiren insanlar yanlışlıkla sahip oldukları şey yüzünden kendilerini üstün görürler. *

bağlı olduğumuz şeylerden sıyrılarak gerçekleştireceğimize dair yaygın bir inanış var. bu doğru olmakla birlikte sıyrılmamız gereken şeylerin kazanımlar, etiketler, sevgiler olması daha çok konuşuluyor. bir insan özgür olmak istiyorsa öfkesinden de sıyrılmalıdır. özgürlük için gereken bu öfkeden kurtulma gerekliliği bugün okuduğum en çarpıcı şey oldu.

yerini hiçbir şey tutmuyor. aşk değil, para değil, başarı değil belki. hepsi güzel şeyler ama özgür değilsen herşeyin tadı yarım kalıyor. en sevdiğin insanın yanında bile özgürlüğünü kaybettiğinde bir süre sonra nefes alamamaya başlarsın.

bence özgürlük ekmek gibi, su gibi bir ihtiyaç.. yokluğu ilk anda anlaşılmıyor belki ama eksildikçe insanın içinden bir şeyler çürümeye başlıyor. kendi kararlarını verememek, gitmek istediğin yere gidememek, istemediğin şeylere katlanmak, hayatının direksiyonunda oturamamak... bunlar insanı yavaş yavaş tüketiyor.

o yüzden bazı insanlar özgürlüğü için rahatından vazgeçer. bazen paradan, bazen ilişkilerden, bazen de büyük fırsatlardan. dışarıdan bakınca anlamsız geliyor olabilir ama aslında çok basit. insan bazen kaybetmeyi göze alıyor çünkü kendini kaybetmek istemiyor.

dilediğini, dilediğin gibi, dilediğin yerde, dilediğin zaman, dilediğin kadar yaşamaktır.

istemediğin hiç birşeyi yapmak zorunda olmamak..