özgürlük

geçici küçük bir güvenlik için gerekli olan özgürlükten vazgeçenler, ne özgürlüğü ne de güvenliği hak ederler.

doğduğun evden çıkabilmektir.

hiçbir şeye ya da hiç kimseye bağımlı olmamak.

insan hayatının yegane vazgeçilmezi. giderse bir daha geri gelmez.

en çok kendin olabilmektir. her ortamda ve her insanın önünde kendini sergileme cesaretidir. ne istediğini ne istemediğini ifade edebilmektir. sevdiğin şeyi herkes içinde yaşamaktır. kendi ayakları üzerinde durabilmektir de elbette, kendi paranı kazanmak, kendine yetmek bakabilmek. büyük sorumluluktur özgürlük. psikolojik olarak dirençli olmaktır öyle hemen yıkılmamak yara alınca devam edebilmektir. özgür insan sevdiklerine bağlıdır ama bağımlı değildir.

kişiden kişiye değişebilen öznel bir olgudur.
not:görüşüme katılmayan insanlarda bu görüşümü desteklemiş olur.

neo-liberal sistemde hayvan bedeninde sunulan özgürlük var. yani hani klasik tabirle "öz"ün "gür" lemesi falan değil. herkesin istediği özgürlük de bu. libidinal savrulmanın adı özgürlük olmuş.

yeme, içme , sçma özgürlüğü . sunulan başka bir şey değil. reddetme özgürlüğü bile yok. çünkü monitörde ortaya çıkanlarla yetinmek zorundasın ve kodu yazanlar insanı kendi tercihlerine zorluyor.

tüm imkanlar elinde olduğunda, her şey senin için muhtemel göründüğünde, kartlarını kendine karşı açık oynadığında belki mümkün olabilecek bir haldir. belki mümkün olabilir de kesin değildir. en az bir bedene hapisizdir. ama özgürlük yoksa biz bunu nasıl konuştuk? nerden çıktı geldi bu meret? ütopya mısındır nesindir ben anlamadım. çok fazla kavram için bunu düşünüyorum. sanki hayalini kurmuş ve bunları dünyaya salmışız sonra da peşine takılmış kalmışız ama bir peş yok. evet efendim, saygılarımla eppur.

-mustafa kemal atatürk

"yalnızca ölüler ölmüş sayılmaz bu dünyada… aynı zamanda özgürlüklerinden yoksun olanlar da ölüdür!" bu sözün ne anlama geldiğini özgürlüğünü kaybedenlerde gördüm ben.. özellikle de cezaevi ziyaretlerinde.. oradaki mahkumların çoğu adeta yaşayan bir ölü gibidir..

bir yıllık sınırsız özgürlük mü otuz yıllık esaret mi? bu birinci soru. sınırsız özgürlük var mı? bu da ikinci soru.

günümüz medeniyetine çok seçenekli özgür dünya deniyor ama bu dünya, insanı yeni mecburiyetlere, mahkumiyetlere ve yeni özgürlük hücrelerine hapsediyor. bu da bize özgürlük diye sunulan şeyin bir paradoksu .

kuşun kanadında, çöllerin derinliklerinde, güneşin doğuşunu izlemede, kimseye ve hiçbir şeye bağlı kalmadan sırtında çantayla gezebilmektir özgürlük.
güneş batarken yanınızda sevdiğinizle ya da en yakın arkadaşlarınızla şarap şişelerini yuvarlamak, gökyüzünde hava açıkken oturup saatlerce bulutları izlemektir...
küçük bir çocukken akşam ezanına kadar top peşinde koşturmak, umarsızca bisiklet sürmektir özgürlük.
sahip olunduğunda anlaşılamayan ya da değeri bilinmeyen, ama kaybedince ise kendini hissettirendir...
tek bir tanımdan oluşmaz, küçük küçük mutlulukların birbirleriyle bağlantılı olmasıyla sahip olunandır.
kısaca, hayatınızda olan bütün güzel şeylerin, anlık birbiri ile bağlantılı olma durumudur belki de…

şu devir için yazmak gerekirse altı üstü hatta içi bomboş kalmış bir kelime.

motoruma binip rüzgarı göğsümde hissettiğim zaman özgürlüğün tadını çıkarırım.
bence özgürlük budur...

çok güzel bir şey yea.

özgür olmak:
sartre'a göre eyleme geçerek, aristo'ya göre düşünerek, camus'a göre düzene karşı gelerek, platon'a göreyse öğrenerek mümkündür.
-bir eksi sozluk entarisi-

özgürlük,

yapmak istediğin herşeyi yapmak değil,
yapmak istemediğin şeyleri kendi iradenle yapmama potansiyelidir...
zorla birşeyler yapmak zorunda kalıyorsanız daha özgürlüğünüze var demektir...

"ellerinde bilim var; ama maddeden başka şey tanımayan bilim... insan varlığının en soylu yanı maneviyat inkar ediliyor; zaferle, hatta nefretle reddediliyor. insanlar, hele şu son zamanlarda bir özgürlük teranesi tutturdular; neymiş bu peşinde koştukları özgürlük? yalnızca esirlik ve kendine kıymadan ibaret! çünkü insanlar, "ihtiyaçlarını tatmin etmeye bak, sen de en yüksek, en zengin kişilerle aynı haklara sahipsin" inancına saplandılar. "ihtiyaçların giderilmesi konusunda hiç çekinme, hatta isteklerini alabildiğine arttır!" bugün herkesin dilinde bu var, özgürlük böyle anlaşılıyor. ihtiyaçları alabildiğine genişletmek hakkı neler doğurur? zenginleri yalnızlığa ve manevi çöküntüye, yoksulları kıskançlığa, suç işlemeye götürür. çünkü hak bağışlanırken ihtiyaçların giderilme yolları gösterilmiş değildir. güya mesafeler kısaltılmakla düşüncelerin havadan iletilmesiyle insanlar birbirine yaklaşır, kardeşlik bağları güçlenirmiş... insanların bu türlü birleşme araçlarına inanmayın. özgürlüğü, ihtiyaçlarını genişletmeye ve gidermeye yarayacak bir araç saydıkları için yaratılışlarına zıt giderler, anlamsız, ahmakça istek, alışkanlık ve ipe sapa gelmez hayallere yer verirler. sırf karşılıklı kıskançlık, şehvet ve kibir için yaşarlar. ziyafetler, gezip tozmalar, arabalar, rütbeler, buyruk kulu uşaklar öyle önemli bir ihtiyaç sayılır ki, uğruna hayat, onur, insan severlik her şey feda edilir. bunları sağlayamayınca kendine kıyanlar bile olur. zengin olmayanlar arasında da aynı şeylere rastlanır. yoksul tabaka ulaşamadığı isteklerini, kıskançlıklarını şimdilik sarhoşlukla körletir. ama pek yakında şarap yerine kanla sarhoş olacaklar, gidiş o gidiştir. sorarım size: böyle insan özgür olabilir mi?"