özünde iyi bir insan

herkes özünde iyidir. doğduğunda bir bebek kötülüğünden bahsedebilir misiniz? büyüdükçe taşıdığı genler ve çevrenin etkisi hamurunu karıp mayasını az çok belirler. ama 20 yaşında biriyle 50 yaşında bir insanın yaşanmışlıkları ve bunlara tepkileri farklı olur. iyiliğinin dokunduğu bir arkadaş ya da seni seven ailen için sen iyi bir insan ve iyi bir çocuksun. ama olur ya biriyle sürtüşmen olsun, trafikte bir kavga hoop, kötüsün. bir an için değişen yargılarımız bu hayatta insanı tepeye de çıkarır yerin altına da gömer. bir de mutlak iyilik ve kötülük; her duygu karşıt haliyle içimizde yaşıyor. yaşadığımız sürece her duyguyu elimizde olmadan besleyeceğiz. sonunda hangi yönümüz galip gelir ya da süreçten hangisi parlar bunu kestirmek gerçekten zor iş. kolay değil ama herkesi olduğu gibi kabul etmeye çalışalım. olduğu halinin bize zararı varsa da uzaklaşalım.

ama pratikte kesin rezalet ötesi bir insandır.

özümde de sözümde de davarım. ama iyi insanım lan. yada kendini iyi sanan bir salak olma ihtimalim de yok değil.

ahlak fakiri olan tipleri avutma cümlesi.

(bkz: geldim şu alemi ıslah edeyim)

bu söze de kıl oluyorum. bu öz dediğiniz şey tam olarak nerede duruyor..? kalpte mi, bilinçaltında mı, arada kaynamış bir yerlerde mi? ve biz o iyi olan özü görmek için ne kadar derine sondaj vuracağız, kaç kat kazı yapacağız..?

yani ortada görünen bir şey yok ama sürekli aslında iyi deniyor. iyi de, o aslında ne zaman gerçekteye dönüşecek? insan dediğin biraz da yaptığıyla, tavrıyla ölçülmez mi? iyiyse bir zahmet belli olsun. sürekli dipte duran, hiç yüzeye çıkmayan bir iyiliğin kime ne faydası var allah aşkına?

bu biraz şey gibi geliyor, bozuk çıkan bir ürüne ama bunun içi çok kaliteli aslında demek gibi.. iyi hoş da ben dışını kullanıyorum, elimde olan o. içindeki potansiyeliyle değil, karşımdaki haliyle muhatabım.

saf kötülük bir atomsa onu parçalayan boş bir cümle

savuşturmak için (bkz: iyiyse cennete gitsin)

kimin özüne kaç katman derine indikten sonra ulaşacağımız belli olmuyor maalesef. birini deşe deşe iyi biri olduğuna kanaat ancak getirebiliyorsak, getirmeyelim daha iyi..

bir dönemler benim de inandığım bir düşünce biçimiydi, insanları saf kötü olarak kategorilendirmek aklıma mantığıma uymayan bir durumdu. küçüktüm, büyüdüm. toydum, görece olgunlaştım.

bazı insanlar saf kötü olabilir. kötülüğü tercih etmiş olabilir.
kimsenin bizim onu aklamamıza ihtiyacı yok. yormayalım kendimizi.
iyi de kötü de özüne bakılmadan kendini belli eder. hakikat her zaman aşikârdır.