para mutluluğu satın almaz

"türkiye'nin en iyi otomobillerini ben üretiyorum ama oğlum bu otomobillerden birini bile kullanamıyor"
(bkz: sakıp sabancı)

zenginlerin ve fakirlik edebiyatından nemalananların söylemidir. bunun birde kardeşi vardır. para çok, huzur yok diye.
dünyada kişi başına düşen gelirin en yüksek olduğu ülkelerin, aynı zamanda her yıl en mutlu ülkeler sıralamasının başında yer alması sadece tesadüf olsa gerek.oldu canım. zaten biz ekmek bulamadığımız için pasta yiyoruz. aç, açıkta kalmak çok eğlenceli. borçlarını ödeyemediği için balkondan, pencereden atlayan adamları biz yanlış anladık zaten. onlar mutluluktan uçarken. yanlışlıkla yere çakılanlar.

bir teori ama yanlış teori.
bence alır gibi ya. denemek istiyorum. hem mutluluk dediğin nedir ki? her şeyin bir şekilde tükendiği bir hayat yaşıyoruz. sevgi mi? sevgiyi bile satın alır para. aksi romantikliğe girer.

diyebilmeniz için bir de kıyaslama savı öne sürmeniz lazım çünkü bu haliyle bu sadece bir manipülasyondur. mesela "parasızlık mutluluğu satın alır."

şimdi şunu soralım : tamamen iki durumda da mutlak mutluluk olamaz ama bu iki seçenekten hangisi mutluluğu daha çok satın alır?

bitti.

para mutluluğu satın almaz demişsin de valla paranın istemesi değil insanın istemesi lazım. bak o zaman o para nasıl mutluluk getiriyor.

parası olmayanların kendini avutması için samimi bir yöntemdir. her ne kadar paranın da çözemediği problemler olsa da, fakir insanların da birçok problem yaşadığını göz önüne alırsak zenginken problem yaşamayı tercih ederim.

mutluluğu satın almaz fakat; mutluluğu yaratır.

mutlu olmak istemeyen insanı hiçbir şey mutlu edemez, doğruya doğru. ancak mutluluk veren hemen her şeyin maddi bir karşılığı olduğu yadsınamaz.

napolyon ne demiş ;para para para

kişinin mutluluk tanımına göre değişen öznel bir durumdur.

olsun mutlu edecek bir şeyler bulurum ben.

sağlık dışında ki her şey parayla satın alınabilir eğer sağlıklıysanız ve zenginseniz mutluluk kaçınılmaz

öyle bi alir ki.. sasip kaliriz gectim mutluluğu sadece hayati ihtiyaclari karsilamak icin bile paran olmasi gerekir hos bu zamanda onu bile yapiyosan luks icindesin demektir ya neyse.

insanlar fakir edebiyatından bıktığı için haliyle tepkili. ancak mutluluk denilen şey parayla satılan bir meta olmadığından, yani soyut bir kavram olduğundan, parayla mutluluk satın alamazsın. çünkü önce mutluluğa bir bedel biçmen gerekir. mutluluk kaça? belli bir tanımı yoktur. lakin parayla ihtiyacını giderebilecek, seni iyi hissettirecek maddi şeyler edinebilirsin. ya da seni mutsuz eden şeyleri bertaraf edebilirsin. karnını doyurabilirsin. ev, araba alabilirsin, tatile gidebilirsin falan filan. iktisat denen şey zaten ihtiyaçlar bilimidir. ama tek başına paraya sahip olmak mutluluk kaynağı değildir. (öyle olsa müreffeh iskandinav ülkelerinde kimse intihar etmezdi.) paran olur sağlığın olmaz, o parayı yiyemezsin. ya da diyelim çok paran vardır ama hoşlandığın kişi gider ona bakar sana bakmaz, mutlu olamazsın. gayet yüzeysel anlattım. (bkz: maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi)
o yüzden para mutluluğun resmini yapamaz. fotoğrafını çekebilir belki.

para zamanı satın alır ve o zaman aralığında sevdiğin şeyleri yapabilirsin yani para mutluluğu satın alabilir.

güzel şartlarda maddi kaygın olmadan geçinebilecek ve isteklerini yapabilecek düzeyde kazanıyorsan satın alamaz, almamalı da. ama bu topraklarda yaşıyorsan herhangi bir şey+mutluluk= para (bkz: mutluyuz ama değiliz)

para mutluluğu satın almaz ama mutluluk sağlayacak her şeyi satın alır.

para sayesinde zamandan tasarruf edebilirsin ve böylelikle kendini mutlu edecek şeylere daha fazla vakit harcayabilirsin,hele ki bu devirde kesinlikle para mutluluğu satın alır

temel ihtiyaçların karşılanmasına yetecek kadar para mutluluk için gerek şarttır, yeter şart değildir. gerisi insanın kişiliğine, bakış açısına, becerisine bağlıdır.

para mutluluğun somut formlarını satın alır, bize de onları soyutlaştırmak düşer.
yani birbirimizi yemeyelim, fakirlik güzellemesi yapmayalım..