şaşırmak

böyle de tatlı bir şeydir:

insan ne çok yazıyor
ve ne çok göz yaşı barındırabiliyormuş meğer
şaşkınım.

kalmadı hiç. her şeyi o kadar normal çizgisine çekmişim ki şaşırmıyorum bile bir şeylere. sanırsam başıma bu yüzden geliyor olan bitenler şdlfkg.

bende etki bırakan his. sanırım birçok şeye şaşırıyorum. kendini dümdüz net ifade edemeyen insana da şaşırıyorum, bile isteye kötü profil çizen insana da şaşırıyorum. son zamanlarda en çok hızlı ilişkilere bu tepkiyi veriyorum. partnerini göreli 1 yıl olmadan o seneye hem evlilik hem bebek sığdıranlar var. güven aşk mutluluk şaşırtıyor beni. metafizik gibi aklımın almadığı bir noktada.
sosyal medya üzerinden arkadaşlarımla görüşmeme takılan birinin, wp üzerinden hiç tanımadığım ismini ondan hiç duymadığım biriyle görüşmesi de beni çok şaşırtmıştı. hangi taşın altından hangi buzağı çıkacağı belli olmuyor velhasıl. bir tek sorun ben yapınca yaşanıyor bence, ona şaşırıyorum. bende şaşkınlık hayret etme seviyesinde oluyor. kalıcı bir yer ediniyor.

benden geçmiş. ne olursa olsun, hangi manzarayı görürsem göreyim, en güvendiğimin ihaneti, düşman bildiğimin iyiliği...olur, olmaz diyemem. deniz kurumaz, yeniden dolmaz diyemem. ruh yeşermez, insan solmaz diyemem.

insan evladı beklenmedik olanla karşılaşınca şaşırır; oysa bizim coğrafyada öyle mi ya?
"(bkz: daha ne olabilir?)" dedikçe yüre rabbim cevabını veriyor anında.
pandemiden bu yana epeyce bir şerbetlendik biz bu şaşırma durumuna

bunlarca yıldır şunlarca şey yazıldı, çizildi, çekildi ama hala insanların aklına yeni fikirler geliyor. şaşırıyorum lan. yok mu bunun sonu? yok, isyan değil, cidden soruyorum. insanın bir fikir üretmesi ne zaman son bulur ki?

artık bende pek de kalmayan duygu.

eğer bir şeylere şaşırmıyorsanız, muhtemelen yeni bir şey öğrenmemişsinizdir.

ülke gündemi o kadar yoğun ki hiçbir şeye şaşıramıyoruz. bu olmamıştır, yok artık falan diyemiyoruz hiçbir şeye.

en kötüsü de şaşırmamaya alışmak. olan biten her şeyin normal olduğunu düşünmek.

bu akşam çocuğu yatırırken yaşadığım duygu. efendim her akşam kitap okuyoruz. okumayacak olsam sitem ediyor. bu akşam da öyle yorgunum ki canım hiç istemiyor kitap okumak. içimden dedim ki, aman emine atlara atlaya oku. sanki okuma biliyor çocuk. yaldır şuldur başladım okumaya. çocuk demesin mi anne "bunda kararlıyım" demediiiiinnnn. önce bir haaaağ oldum. ne diyor bu dedim. sonra kitapta atladığım yerde öyle bir cümle varmış. çocuk kitabı ezberlemiş. kitap bitince bana surat astı. çok kötü okudun anne, çok kötü okudun diyor. büyüdükçe tepkileri beni şaşkınlıktan şaşkınlığa sürüklüyor. bu akşam da kötü ana olduk.

şaşırmak işte, kaybettiğim canım özellik. üzülüyorum. bu kadar işte. bu kadar yazabiliyorum. öyle bir alışmışlık var ki bünyede şaşırmakla ilgili bile yazamıyorum ve bu beni şaşırtmıyor, yine de kendimi zorlayacağım. çok özlüyorum şaşırmayı. hani bir şey okursun ya ve vay anasını sayın seyirciler dersin işte öyle bir mutlulukla şaşırmayı özlüyorum. umutla ilintili mi bilmiyorum. umudumu kaybettiğim için mi artık şaşırmıyorum? yoksa her şey gerçekten hiç de sevimli olmayan bir şekilde şaşırtmayan bir tek düzelikte mi ilerliyor. yani şu on gündür olanlara bakın. şaşırmıyorum olanlara, pikachu’ya şaşıramıyorum, çünkü temelde anlıyorum. anlamadığımız şey mi şaşırtır? ani ve beklenmedik olan mı? yoksa mükemmel olan mı? mükemmel hiçbir şey göremiyorum. hayır bu bir yalan. mükemmel derecede bokluk görüyorum. evet, evet… mükemmel bok parçaları görüyorum ve güzel güzel şaşıramıyorum. en son ne zaman şaşırdım? hani şaşırdım da elim ayağıma dolandı? çok uzun zaman oldu. bünye için zararlı bence bu şaşırmama hali.
bol şaşırmalar dilerim.

eski düşüncelerinizin yanlış olduğunun yüzünüze bir duvar gibi çarpılma anıdır. ilerlemenin ve gelişmenin ilk şartıdır.

allah'ım son saatlerim filan mı bu 24 saat...

olmayacak şeyler.
oturuyorum oturuyorum tabii içiyorum içiyorum saatime bakıyorum aynı...
içiyorum içiyorum.
ne sarhoş olabildim ne ağlayabildim.

rezalet bir gün.

şaşırdım.

farkında mısınız.? o kesitteyiz ki artık; toplum olarak bize şaşırmayı unutturdular. en olmazların bile olması hali kanıksatılmış, tepkisiz sürülere dönüştürüldük..yani asıl şaşırılması gerekeni bile göremez yığınlardan ibaretiz adeta..

unutturulmuş olan şey.
kadının biri akpli olmasına rağmen nasıl olur da bir türlü öğretmen atamasının yapılmadığını anlayamadığı için rteye güç bela ulaşıyor. kameralar önünde torpil için yalvarıyor. rte 'akp genel merkezden torpil isteseydin verirdik' diyor, kadın 'onu da yaptık ilgilenmediniz' diyor. rte olayı anlayabilecek halde değil zaten umrunda da değil, kadını başından atmak için bi de utanmadan 'yalan söylüyon' diyor. bu olay sosyal medyaya düşüp rezil olunca da hemen torpil ayarlıyor, iş yapmış gibi bir de paylaşıyor bu skandalı.
normal bir hukuk ülkesi olsak böyle bir rezaletin sonucu istifadır. çünkü adalet mülkün temelidir. her adaletsiz olay iktidarın koltuğuna bir tekme atar. kendi hukuksuz uygulamaları yüzünden rtenin koltuğunun zaten 3 bacağı gitti kaldı tek bir sopa. bizse hukuksuzluk anıtına dönüşmüş bir rteyi o kadar kanıksadık ki şaşırmıyoruz.

yeni dünyada her şey çok hızlı gelişiyor. her gün yeni icatlarla, teknolojik gelişmelerle karşılaşıyoruz, her geçen saat fikirlerimiz, algılarımız, bakış açımız değişiyor. türkiye özeline indiğimizde gündem olağanüstü bir hızla değişiyor. insanlar gündemi takip etmeye bağımlı oluyor çünkü durmaksızın ilerleyen bir akış söz konusu. bir gün internet kullanmadığınızda kaçıracağınız o kadar çok şey var ki.