sürekli suçlu hissetmek

beynin insan ile dalga geçmesi durumudur.bu aslında senin başarısızlığın değil kayginin yansıması durumu .

kendince hesap vermen gereken en az bir kişi belirleyip kafanın içinde onunla konuşma halinin yol açtığı kötü bir his
bazen haklıdır fakat genelde haksızdır

uzun zamandır içimde taşıdığım bir yorgunluk var artık bunu saklamak istemiyorum her şey bana huzur yerine tartışma getiriyor sevgimle iyi niyetimle yaklaşmaya çalıştıkça karşılık olarak anlayış değil sorgulama ve hesap sorma gördüm bu beni yıprattı kendimi değerli hissetmek isterken hep eksik ve suçlu hissettirildim ben hayatımda sakinlik huzur güven istedim yanımda destek görmek istedim ama ne yaparsam yapayım yeterli olamadım her şeyi herkesi bir kenara bırakıp odak yapıp anlamaya çalıştıkça suçlu ilan edildim oysa tek isteğim yanımda huzur bulmaktı lakin artık kendimde bile huzuru bulamıyorum her geçen gün biraz daha kırıldım biraz daha yoruldum bu düzen bana mutluluk vermek yerine yük oldu içimdeki sevgime rağmen gördüğüm şey hep kırgınlık ve sorgu oldu artık bu yorgunluğu taşımak istemiyorum kalbimde biriken kırıklarla yaşamayı seçmiyorum ben kırgın değilim ama çok yoruldum kendime iyi gelmeyen bir kimseyle artık ne konuşmak ne de başka bir şey yapmak istemiyorum biriyle devam etmek istemiyorum
çünkü artık kendi içimde sessizliği bulmak istiyorum kalbimin dinlenmeye ihtiyacı var sürekli hesap vererek sürekli kendimi açıklamaya çalışarak yoruldum ben artık susmak istiyorum içimdeki karmaşayı toparlamak istiyorum ve bunu kimsenin gölgesinde yapamam biliyorum ardımda bıraktığım şeyler olacak anılar olacak ama hepsi içimde bir iz olarak kalacak daha fazlası olmayacak çünkü ben yük değilim ben suçlu değilim sadece sevilmek anlaşılmak değer verilmek isteyen biriydim bunları göremeyince kendimden vazgeçmeyeceğim bundan sonra kendi yolumu kendimle yürümek istiyorum kalbim ne kadar kırık olursa olsun yine de kendimle yan yana yürümek bana daha iyi gelecek artık başkasının sevgisizliğine değil kendi içimdeki güce tutunacağım

şahsımı bir noktada ciddi manada mahvedip terapi almaya yönlendiren hissiyattır. yolda ezilip ölmüş karınca görsem bile kendime bir pay çıkartıyordum. acaba görmeden ben mi yaptım, oradan geçen bir karınca olduğunu neden göremedim, görseydim yoldan geçen her insana orada karınca olduğunu nasıl söyleyecektim gibi gibi uzayan şeyler anında üşüşürdü aklıma. sonu da iyiye gidecek gibi değildi. terapi bir yerde kendimde özellikle büyüdğüm ortamla alakalı farkındalık katmıştı evet. ama bunu düzeltmeye pek işe yaradı mı bilemiyorum. o günlerime nazaran bir tık daha iyi hissetsem de bir şeylerin suçluluğunu, sanki herkesin kendine ait bir hayatı yokmuşcasına birilerine olan sorumluluk hissiyatını önceliğim edinmeyi bir türlü bırakamadım. farkında olmadan kendi can sıkıntımı önemsemeksizin hala bunu yapıyorum. bana kalırsa insanın kolay kolay aşabileceği bir hissiyat değil. ben aşıyorum diyen insanların da yaratılıştan gamsız olması gerektiğini rahatlıkla söyleyebilirim. ve bence bir de şu var, insan bunu bile konduramıyor ama tüm bu hissiyatların hissedilip düşünülmesine yol açan da insanın büyüdüğü ortam. doğrudan aile. ailelerimizdeki mükemmel olma olgusu. sanki çok gereği varmış gibi her zaman her zaman başarı beklentisi. elbette herkes çocuğunun başarılı olması gibi şeyleri öncelikle çocuğunun iyiliği için ister ama tam aksi bir durumla karşılaşınca da dünyada kıyamet kopmuş gibi davranamamak gerek. dünyada kıyamet kopmuyor ama insanın iç dünyasını eninde sonunda kıyamet denilebilecek bir şeye sürüklüyor. ve bu konular sahiden aileyle rahat bir şekilde, yargılanmaksızın iletişim kurulabilecek bir konu da olmadığı için insan yaralandığıyla kalıyor öyle. böyle düşünüyorum açıkçası ve kimsenin böyle hissetmemesini diliyorum. umarım her daim mutluluğunuzun kıymetini unutmayacak kadar güzel şeylerle karşılaşırsınız. esenlikler.

uzun süre mücadele ettiğim duygu. ne yapıp edip kurtulmak lazım.

yapmamız veya olması gereken bazı durumları gerçekleştiremedikçe büründüğüm durum.

çoğu zaman elimizde olmayan, bizim sebep olmadığımız durumlardan dolayı gerçekleşmiyor ve suçlayacak bir şeyler arıyorum, o da en kısa yol olarak kendim oluyor. maalesef bu durumu sürekli yaşıyorum. *

çok tehlikeli bir durum. kendinizi önemsiz ve değersiz hissetmenize yol açar. muhtemelen bu bir travma sonucu ortaya çıkmıştır. birilerinin size hissettirdiklerinin dışarı vurumudur. aman diyeyim uzak durun.

kunu hakkında yeterliği olanlar bilimsel açıklamada bulunacaktır. sağlıklı bir duygu durum değil. sanırım bireysel özgüven çöküşü belirtisidir. tıbbi ve psikiyatrik destek almak gerekir.

kendimi bildim bileli içinden çıkamadığım durum.
bir de suçlu olmadığımın farkındayım aslında, bu dünyayı mahveden kişi olmadığımı biliyorum ama o his bırakmıyor peşimi.
hayatımı bu kadar fazla etkilemesinden de çok yoruldum çünkü ne bir insanla düzgün bir iletişime geçebiliyorum, ne hayatımı normal bir şekilde yaşayabiliyorum, ne de bu hislerimi kontrol edebiliyorum.
bunun açıklamasını da 'ya ben kendimi her konuda suçlu hissediyorum da, o yüzden hiçbir şeye elimi atamıyorum suçlu hissetmemek için' diye de yapamıyorum, ne anlatıyorsun diye sorarlar insana.

sonuç olarak en ufak bir olayda kendimi karşımdaki insana yük olmuş hissetmemle, her şeyden özür dilememle, her şeye teşekkür etmemle bir şekilde devam etmeye çalışıyorum.
birisi bana tekme tokat girişse ondan bile özür dileyebilirim çünkü yemişimdir kesin bi boklar yani, bir şekilde karşımdaki insanı kötü hissettirmiş olabilirim

bir de en önemli kısmı aslında karşımdaki insana karşı suçlu hissetmemek için yaptığım tüm şeyler yine de suçlu hissettirmeye devam ediyor çünkü olay karşımdaki insan falan değil, direkt dünyada yük hissediyorum, her konuda suçlu hissediyorum.
ve yaptığım bu şeyler de tahmin ettiğim gibi aslında karşımdaki insana iyi falan gelmiyor, sıklıkla bu hareketlerimden ötürü bile onlara istemeden zarar verebiliyorum.

sürekli değil ama belli konularda suçlu hissettirildiğim bir gerçek. misal daha olgun daha anlayışlı olmam bekleniliyor çoğu zaman oysa elimden geleni yapmışım karşıdakine yeteri kadar taviz vermişimdir ama yetmiyor işte.

yetmediği yerde akışına bıraktığım da duygularımla hareket etmeye kalktığımda, susmak istemediğimde, yalnızlık ile terbiye edilmem zoruma gidiyor.

sustukça hasta gibi hissediyorum kimse fark etmiyor sessizsem sorun çıkarmıyorsam iyiyim sanıyorlar...ama değilim.

ben öyle hiç iyi değilim.

içinize atıyonuz atmayın. *