tek çocuk olmak

tek çocuğum ve mutluyum, çocukken kardeşim olsun isterdim ama büyüdüğümde iyiki olmamış dedim.tek olmak insana çok şey kazandırıyor bu hayatta.

tek çocuklarda görülen genel kanının aksine hiç şımarık bir çocuk olmadım ,hep sakin ve uslu biriydim.(ki hala öyleyim),(üstelik ilk torun bendim,sülalede ben bebek iken başka bebek yoktu ve olan çocuklar 5 i geçmez olmadı bir süre.yani baya el bebe gül bebe büyüdüm)

erken olgunlaşmama sebep oldu(bu belki kötü bir şey bilmiyorum, ilkokuldan beri arkadaşlarımın çok çocukça davrandığını sanırdım,meğerse ben zihinsel olarak erken olgunlaşmışım, bundan dolayı bende hep rol yaptım)(şu sözlükte çocukça davrandığıma bakmayın, içimdeki çocuğu eğlendiriyorum sadece.)

yaratıcı olmanızı sağlıyor, tek başınıza oyun oynamak için ciddi anlamda hayal dünyanız genişliyor.

bazı kararları verirken (örneğin üniversite tercihi ) daha özgür oluyorsunuz .

kendinize daha fazla vakit ayırabiliyorsunuz. bu sayede kişisel gelişiminiz daha hızlı oluyor (ki buda sanırım erken olgunluğa ulaşmaya bir neden)

allah tüm kardeşlere uzun ömür versin ama acı bir gerçek var.bir gün bir kardeş ölünce diğerleri çok büyük bir üzüntü yaşayacak, tek çocuk olunca bu üzüleceğiniz yada üzeceğiniz aile bireyi sayısı azalıyor.

analiz yeteneğiniz ve plan yapma yeteneğiniz artıyor.zor durumda borç alacak yada verecek bir kardeşiniz, yada her an yanınızda olup yardım edecek bir kardeşiniz olmadığı için hayatta olumsuz senaryoları analiz edip ona göre hayatı daha planlı ve garantili yaşıyorsunuz.birine güvenip bir işe girmemeyi bilirsiniz.



dezavantajları ise genelde çocukken daha fazla sıkılıyorsunuz ama onunda çözümlerini zamanla geliştiriyirsunuz.büyüyünce ben bir dezavantaj görmedim,aksine kardeşi olan kim varsa aralarında sorun oluyor, ya para,ya miras,ya görümce gelin kavgası v.s belki ileride çocuğum olursa onun halası ve amcası olmaz ama oda benim değil onun dezavantajı olur.(zaten bu dünyaya çocuk getirmeyi düşünmüyorum)

belli bir yaşa gelinceye kadar çok güzel olduğu düşünülen; ailede hastalıklar çıkmaya, "ben gidersem kim bakacak bu insanlara?" demeye başlayınca da çok kötü olduğu düşünülen durumdur.

kardeşim aklıma gelince iyi ki olmadım diyom.

küçükken istediğiniz herşey önünüze gelir.
iyi bir şekilde yetiştirilebilirsiniz.
oyuncaklarınızı kimseyle paylaşmak zorunda kalmazsınız.
çekirdek aileyseniz paranız hemen hemen herşeye yettiğinden kendi odanız olur.
büyüyene kadar ilgi görürsünüz.
hasta olduğunuzda ev ayağa kalkar.
doğum günleri çoşkuyla kutlanır.
süslü, pahalı kıyafetleriniz olur.

şikayet eden şımarıklara bakmayın dünyanın en güzel şeylerinden biridir bu. 30 yaşında insanım benden bir yaş küçük erkek kardeşim var, gün yüzü görmedim yemin ediyorum.

ikinci çocuğu yapmayı zaten düşünmüyordum ama bu tatilde kararım pekişti. aman tanrım aynı yaştaki kuzeni ile bir araya geldiler ve benim akıl sağlığım ciddi zararlar aldı. evet çocuğum için çok faydalı falan ama yoook. iki çocuk bakılmaz.

hayatımın 10 yılında tecrübe ettiğim, o yılları yaşarken pek de şikayetim olmayan durum. ama kardeş sahibi olduktan sonra, özellikle de kardeş büyüyüp de aradaki yaş farkının önemi kalmadıktan sonra 10 yıllık eksikliği hissettim.

belli bir yaşa kadar ıstiyorum kardeşim olsun diye belli bir akıl seviyesine ulaşınca iyi ki olmamış diyorum.
nelerden kurtuldum
-potansiyel kardeş acısı (ölümü)
-potansiyel yeğen acısı (ölümü)
-düğünü olursa takılacak altın
-uzak kalırsak özleme olayı
-anne baba sevgisini ve ilgisini paylaşmak
... bir kaç madde daha eklenebilir.

müthiş geveze ve zıpır yapımdan sanırım, kreş yaşları dahil hayatımın her evresinde, girdiğim her yeni ortamda "biz seni tek çocuk sanıyorduk, sende tek çocuk şımarıklığı var" minvalinde yorumlar duymuşumdur sürekli. ebeveyni meşgul ve mevcut ilginin her daim daha küçük kardeşlerde olduğu kalabalık bir ortamda yetişmem dışında sıkıntı yok.

bir çocuk az iki çocuk fazla diyorlardı doğruymuş.

asla yaşamadığım. çocukken en büyük hayalimdi.

benimle oynamıyorlar diye üzülen çocuk,
büyü hele bak ne oyunlar oynuyorlar seninle..

hiç hoş bir durum değil. çocuklukta ayrı kötü, yetişkinlikte ayrı kötü.

çocuklukta hep yalnızsınız en başta. herkes evine gittiğinde, siz yalnızlığınızla baş başa kalırsınız. okula giderken, yemek yerken, oyun oynarken, bayramlarda, tatillerde hep yalnızsınızdır. arkadaşlarınızın, akrabalarınızın kardeşi vardır ve siz yalnızsınız. birden fazla kişi aynı kişiye "anne", "baba" der ve siz hitap ederken bile yalnızsınızdır. bu sürekli kafanıza vurulur. "ilgi hep senin üzerinde ne güzel işte" diye düşünülür. fakat bu ilgi yalnızca sizi kendinizi öldürme ihtimalinizden korur. ciddiyim. can güvenliği tehdidi yoksa, ilgi de yok. çünkü neden olsun? tehdit yok ki...

yetişkinlikte ayrı dert. çünkü gün gelir anne baba yaşlanır. ikisinin de yaşa bağlı belirli sağlık sorunları ortaya çıkar. anne babanın kişiliğine bağlı olarak sizin bu sağlık sorunlarından haberiniz olabilir de... olmayabilir de. neden mi? ya "koş yetiş" telefonu gelir ve siz artık her neredeyseniz paldır küldür nereye ve neye olduğunu bilmediğiniz bir şeye yetişme telaşıyla koşturursunuz, çünkü bunu sizden başka yapacak kimse yoktur. ya da hiçbir şeyden haberiniz olmaz ve ancak uzak çevre tarafından "hayırsız evlat" kategorisine atılıp laf sokuşturmalarla öz anne babanızın sağlık sorunlarını öğrenirsiniz. cevap da "e tek başına sen ne yapabilirsin? biz hallettik işte" olur çoğunlukla. bayağı yok sayılırsınız yani.

tek çocuk olmak, iyide de kötüde de yalnız olmak, yalnız kalmaktır.

gayet sağlıklı fikrmce

6 çocuğun en küçüğü olarak asla bilemediğim bir duygu.

ebeveynlerin tüm enerjisini üzerine boca ettiği çocuk olmaktır. ben değilim ama bizzat bu durumdan muzdarip olan kuzenimden biliyorum. eğer ebeveynler, aşırı korumacı, mükemmeliyetçi ve kontrolcü tiplerse, çocuğun proje çocuk olmaktan başka çaresi yoktur yani, dünyaya ebeveynlerinin hayallerini gerçekleştirmek için gelmiştir. kendine ait hayalleri, hedefleri olamaz, eğer ki kendi hayallerini gerçekleştirme konusunda ısrarcı olursa da, "hayırsız, nankör ve hain" evlat ilan edilir.

diğer taraftan, çocuğu da olsa onu ayrı bir birey olarak kabul eden sağlıklı aile yapısında ise, hayallerinin ve hedeflerinin gerçekleştirilmesi için ailenin tüm imkanlarının seferber edildiği şanslı çocuk olmaktır.

tek çocuk olmanın iyi yanı bireysel yapılan aktivitelerde iyi oluyorsunuz. çocukken evde oyun oynayacak biri olmadığı için kitaplarla erken tanışıyorsunuz..
konu iletişim ve sosyalleşme olunca biraz bocalayabiliyorsunuz sadece.
yine de tek çocuk olmak güzel...

kardeşe en yakın şeyim amcooollarıyla teyzooolları; onlar da farklı farklı şehirlerde; bayramdan bayrama falan anca görüşüyoruz.

aaa tek çocuk bencil olur kanısının aksine elim açıktır.

aklıma gelen tek dezavantajı her şeyin tabiri caizse en iyisine alışmak, istemek olabilir.

ha, ablamın/kardeşimin odasına dalıp onu gıcık edemedim belki ama velet iken konu komşuda huzur bırakmadığından yerine bunu sayabiliriz.

miras işinde ise tek rakibim annem*

eksikliktir.

bi dünya avantajı olabilir. ancak neticede eksiktir.

gayet memnun olduğum durumdur..

tek çocuk olmayanların yorum yapacağı ama asla anlamayacağı durumdur..