telefonsuz dışarıya çıkmak

hemen hemen herkes için;
(bkz: donsuz dışarıya çıkmak)
gibi bir şey...

ha, donsuz çıkmaktan keyif alanlar da yok mudur?
vardır elbet.

kafa rahat doğayla iç içe olmak daha iyi

imkansız ötesi bir durum... bu çağda telefon bir zorunluluktur.

bazen çıkıyorum sessizliği dinliyorum güzel oluyor

2 aydır yaptığım eylem. tavsiye ederim.

geçen gün yine asilik yapıyorum...
almadım telefonu, çarptım kapıyı çıktım.

tekele gitmiştim rakı almaya, 5 dakika filan telefonsuzdum.

ben çok yaparım onu. mahallemdeysem ya da yanımda biri varsa.
gerek duymuyorum. fotoğraflar videolar çekilecekse yanımdaki çeker ben anı yaşarım.
ulaşmak isteyen de bekler.
fakat büyük şehirlerde durum artık çok çok farklı. telefonun her daim yanında olmalı. o senin güvencen.

bunu her yaptığımda mutlaka acil bir iş için gerek oluyor o telefon. halbuki yanıma alsam gram faydası olmuyor bazı zamanlar iş hayatı hariç.

t: kafa rahatlatan eylem olmasının yanında bazı zamanlar insanı patlatacak bir bir eylemdir.

telefonumu evde bırakmam için mafya toplantısına falan gitmem lazım. şarjı bitip kapanınca bile kötü oluyor. bağımlıyım telefona.

çıkmam, daha asansöre girmeden aklıma gelir telefonu unuttuğum.

açıkçası insanın zihnini biraz olsun dinlendirmesi için gerçekten gerekiyor bunu yapmak. eski püskü bi mp3 çalarım var ona dinleyeceğim şarkıları yükledim, onu yanıma alıp yürüyüşe çıkıyorum... her dakika bakmak zorunda olduğum wp mesajları, instagram hikayeleri falan olmayınca daha odaklı oluyorum kendime...

yalan yok, ilk zamanlar ''biri aradı mı? kim mesaj attı? neler oluyor? gündemde ne var?'' gibi şeyler aklımdan hep geçiyordu, bundan dolayı yürüyüş biter bitmez hemen telefona saatlerce sarılıyordum ama bir yürüyüşe bile bunsuz çıkamayacaksam bir sorun var diyerek uzak tuttum kendimi...

(bkz: feels like the 90s) gibi mi

(bkz: sudan çıkmış balığa dönmek)

bizim köyde kimse telefon taşımaz. anca devlet kurumunda, bankada bi işin varsa alırsın yanına.

elini popona atınca eline poponun gelmesi.

bi süredir yakın mesafelerde işim varsa bazen hiç almıyorum yanıma. evde yalnızsam lazım olduğunda bulamam diye şarkı açıp bıraktığım oluyor. işte mecburen cebimde taşıyorum ama bazen şarjda bırakıp işlerimi dectle hallettiğim de oluyor. telefonu artık çok da umursamıyorum açıkcası.

en çok saati kontrol edemediğim için üzülürüm. normalde saat kullanmıyorum.

olmaz. o la maz. her an çok önemli bir telefon görüşmesi yapmam gerekebilir. beyaz saray bana ulaşmak isteyebilir. engin ve dingin görüşlerime ne zaman ihtiyaçları olacağı belli olmaz. her an hazır ve nazır olmalıyım. geçen sabah uyuyorum ve telefon çalıyor acı acı. oysa ben tuzlu severim. açtım. emine hanımla mı görüşüyorum diye bir soru. insanın içinden sen kim olmasını isterdin diyesi geliyor. ama biz çok klas bir insanız. arayacaklarını bilsem takım elbisemle uyurdum. neyse ki saygımdan anında ayıldım ve büyük bir kendinde oluş haliyle konuştum. bir sonraki arama için parmaklarını çıtırdatıp hazırlanan bir müşteri hizmetleri danışmanından daha resmiydim. yine kendimi övdüm. olmuyor böyle. tam bir mal olmak başlığına uğrama zamanı yaklaştı.

(bkz: ösym sınavları)

yapabilen özgür insandır. köle değildir.