tuhaf takıntılar

insanları incelemeden duramıyorum .

su içilmesi. anormal bir ses geliyor aşırı rahatsız oluyorum. biliyorum aynı rahatsız edici sesi bende çıkarıyorum ama yok. tahammül edemiyorum, dişlerimi sıkıyorum ve aşırı sinirleniyorum.

#479994

(bkz: yazarların garip huyları)

terlikleri üstlerine basıp, elimle silkmeden giyemiyorum. içlerinde hamam böceği veya örümcek bulucakmış gibi hissediyorum. bir de yolda yürürken dikkatimi çeken bir şey olursa -yere atılmış sinir bozucu bir çöp veya büyük bir taş vs- onu düzeltmeden geçemiyorum. bir iki kere bundan kurtulmak için geçmeyi denedim ama dayanamayıp o kadar yolu geri yürüdükten sonra onu düzeltip eve geri geldim.

uyurken sol ayağım örtündüğüm şeyin dışında olmak zorunda. nefes alamıyormuş gibi hissediyorum yoksa.

of ayyy çok küçük şeyler ama yapmazsam olmazmış gibi
mesela bir tencereye uyumlu olsa da başka bir tencere kapağı kapatamam.ayyy asla asla
her tencere yalnızca kendi kapağıyla kapatılır nokta
başaklar,yükselen başaklar anlar gibi sjsjsjsjs

gürültü abartısız biri tepemte topuğu ile yürüse gider döverim.
son evim bahçeli ev önünde yol yok komşular uzakta amamhel gör ki mahallenin veletleri bahçeme dalıyor.
hayır birşey de diyemiyorum en ufak laf ta abla gel bizi si.. diyor ulan yeniler de sorunlu.

şardayken telefona dokunamam.
kulaklığım olmadan telefonda konuşamam.
bir kitabı asla yarım bırakamam.

uyurken kapının kesinlikle kapalı olması ve yaz da olsa kışta olsa üstüme örteceğim bir yorgan en azından ince pike gibi birşey olması lazım yoksa uyku tutmuyo

adına takıntı denilebilir mi bilemiyorum ancak bazı geceler uyku tutmadığında el ve ayak bileklerimden parmak uçlarıma kadar rahatsız edici boyutta bir yokluk hissi yaşıyorum.tarif etmem çok güç,kısaca onları kendime ait hissedemediğim için sürekli kıvranıyorum.

tozlu bir plastik topa dokunamam. ayakkabı ya da terlik ters dönmüşse rahat edemem.

eğer yemeğimden bir parça bile yemiş olsam o tabağa çatal sokanın vay haline.

benden yeni tabağı ısmarlamamı iste, başka bir şey iste amenna ama yemeğime elini sürme!

saçımı yıkadığım gün yastığın bir tarafını, saçım kirliyken yastığın diğer tarafını kullanırım. ayrıca başkasının yastığımı kullanmasına izin vermem. bu konuda cidden çok hassasım

kivi ve şeftali dokunamıyorum ve yiyemiyorum. birde bazı durumlarda üçleme gibi takıntılarım var.

saçla oynamak

dişlerimi fırçalarken mutlaka pencereden dışarıyı izlerim.

okb si olan bir bireyin her takıntısı tuhaf, her tuhafliğı bir takintidir aslında.


ben çoraplar konusunda hassas olmakla birlikte yersiz hareketler konusunda da ayrı takintiliyimdir.

camda oluşmuş buğuyu sileceksem ya komple silmeliyim ya da hiç dokunmamalıyım.

her bayram en az bir tane ece çikolata paketini düzleştirip halının altına koyarım. en yakın temizlikte atılır ama koymaktan hiç vazgeçmiyorum.

ayakkabı, terlik gibi pabuçları çıkarırken daima sağ olananını soldakinden bir cm bile olsa önde bırakırım.

nerede, ne zaman olursa olsun tek sayıya sahip bir rakamı çift sayıya getiririm. (tv sesinin derecesi, alarm saatinin dakikası, oyundaki asker sayım vb.)

bunlar tuhaf takıntılar değil tabii buraya yazılan çoğunluktaki entry gibi.

yoksa biz de tesla olsak kaldığımız bir restoranda sürekli masa rezerve ettirip o masaya biri dokundu mu ya da sinek kondu mu masayı yeniden kurdururduk.

ya da einstein'in gibi çorap giymemek uğruna kendi sandaletlerimizi bulamadığımızda, eşimizin sandaletlerini giymeyi bilirdik, herhalde.

velhasıl dahilerin yaşamında daha sık gördüğümüz tuhaf takıntılardır efendim. bendeniz gördüğünüz gibi sağcılıkla çiftçilikle uğraşan bir sivri zekayım. *