türk sanat müziği

yaş ilerleyince gerçekten gönülden bağlandığım bir müzik türü. her makamı ayrı bir huzur veriyor sanki insana

çok sevdiğim müzik türüdür. acayip bir şekilde örneğinin olmadığını düşünüyorum.
insana garip şeyler hissettiren garip müziktir.
geceleri sessizlikte açınca çok güzel.
sabahları mutfakta takılırken çok güzel.
ayrıca böyle esnafların yanına gidince dinliyorlar ya bayılıyorum.

bizim buralarda bir sahaf var. adam sürekli türk sanat müziği dinliyor. oturmuş kitapların arasına takılıyor. ne zaman gitsem huzur buluyorum. iki büklüm geçirene kadar huzurum devam ediyor. eve giderken neyse kazıkladı ama canı sağ olsun diyorum.

ruhun derinlinliklerinde kaybolabileceğiniz, gözlerinizi kapatıp yüreğinizin sesini sonsuza kadar dinleyebileceğiniz musikidir efendim.

2. abdülhamid ile aynı düşünceyi paylaşacağım aklımın ucundan bile geçmezdi ancak;

(bkz: insanı kanser eden şeyler)

tanım: insanın ruhunu daraltan müzik çeşidi.

yıllar sonra anladımki söylenenden çok, söyleyenin önemli olduğu müzik türüymüş.

zeki müren, behiye aksoy, hamiyet yüceses, emel sayın, muazzez abacı gibi sanatçıların seslendirdiği klasik türk müziği..
zeki müren'in seslendirdiği eskimeyen dost şarkısını bırakalım ki belki dinleyen olur.
eskimeyen dost

küçükken nesini seviyorlar bu müziğin derdim. yaş ilerledikçe başka müzik dinleyemez oldum.

ruha hitap eden , ruhun naifliğini ortaya döken fevkalâde bir müzik ziyafetidir.

adı üstünde, "sanat" müziği. kökenlerini klasik türk müziği'nden alır. ktm ise bildiğin bizans müziğidir. hiç bir müziğe ön yargılı yaklaşmam (son dönem, z kuşağının dinlediği ne idüğü belirsiz müzik hariç) ama tsm ye uzağımdır evet, tubeyi açıpta dur tsm dinleyeyim demem. geçmişte sibel can ve bülent ersoy cd leri almışlığım var ama. neyse asıl mevzu şu, tsm, aşktan , sevgiden, ayrılıktan bahseder hep, çok ağır ve ağdalı bir dili vardır, bazen kelimelerin anlamına gogıldan bakarım. hiç bir toplumsal olaydan, acıdan, felaketten, ızdıraptan, haksızlıktan, katliamdan, yönetimden bahsetmez, isyankar değildir, eleştirmez, maraş'tan, çorum'dan, sivas'tan bi haberdir, umurunda da değildir, "sanat"....çünkü.
tek enstrüman ve solo icra edilmez, edilse de bir boka benzemez. saray müziğidir anlayacağınız. icra eden enstrümanlardan hiçbiri öne çıkmaz, offff herif ne çalmış be denmez. dinledikten sonra akılda hiç bir şey kalmaz, ne anlattı lan bu? denmez. hiç bir eserde millet kalkıp halaya durmaz, hiç bir eserine oturup ağlanmaz....offff amma gömdüm ha.

hançer-i aşkınla, ey yâr, gönlüm üzre vurma hiç
öyle bir derde giriftkârım ki hâlim sorma hiç
ağladıkça gözlerimden kan gelir yaş yerine
öyle bir derde giriftkârım ki hâlim sorma hiç

sadece radyo sanatçıları ve devlet orkestralarında görev alan işin ilmini bilen, konservatuarlı sanatçılar tarafından icra edilmesi gerekir, korumaya alınması gerekir. ve dinleyicisi de bilinçli olup bu isimlerden dinlemelidir..
mustafa keser'in diva dediklerinizi divan yapacak kişiler olarak bahsettiği o sanatçılar işte bu sanatçılar...

allah var vallahi de var. bu musiki allah'ın ayetidir.

türk sanat müziği ya da klasik türk müziği, tek sesli yapısıyla diğer tüm yerel ve ulusal müzik türlerinden ayrılır. kendi içinde farklı makamlara bölünse de tek sesli yapısından taviz vermez.

o yüzden makamı ne olursa olsun duyduğunuzda klasik türk müziğine ait olduğunu anlarsınız. klasik batı müziğinden ayrılan en önemli yanı budur.

diğer önemli unsur ise enstrüman seçimi. artık dünyada kullanılmayan birçok enstrüman klasik türk müziğinde aktif olarak kullanılır.

bir de meyhanelerde çalınan fasıllar ile karıştırılmaması gerek. fasılların aksine oldukça yavaş çalınır ve türk halk müziği gibi genelde acıdan beslenir.

bunu sevince, halkın aşina olduğu tsm'nin popüler, vitrin şarkılarının aslında tsm'yi yansıtmaktan uzak olduğunu, gerçek hazinenin vitrinin arkasında gizli olduğunu öğrenmiş oluyorsunuz.

kendine çekilmez olan şu hayat teranesinin dışında bir yer arayan ve şu cehenmemi hayata katlanabilmenin ancak 100 şiirle mümkün olduğunu söyleyen niçe'nin söylediklerine katılıyorum.

gelmiyorsun yakıyor bağrımı hicranın eli bu gönül neyle avunsun a güzeller güzeli 

şifalıdır.

hic sevmem. baya overrated, slow ve kalitesiz bence.

eşsiz değerimiz, şifa kaynağımızdır.

muğazzez abacı ve merhum hüner coşkuner.

osmanlı saray müziği temelini oluşturur.
osmanlı sarayında müzik yapan insanlar ermenilerdi.
ud mesela ermenilerin icad ettiği bir müzik aletidir

babamdan bana kalacak en büyük miraslardan biri. ben kendimi bildim bileli, babam haftasonu iki duble rakısını koyar, maç yoksa da türk sanat müziğini açar yanında, tıngırdatır.

küçükken hiç sevmezdim. üniversite dolaylarındayken dinlemeye çalışmaya başladım. dinledikçe, sevdim. sevdikçe daha çok dinledim.

bu yazıyı niye yazıyorum. kendime çay koymak üzere mutfağa gittim. aklıma yalnızca sitem'in sözleri geldi bir anda. "doymadım doyamadım sevmelere seni ben" diye söylemeye başladım. kim söylüyordu lan dedim. metin şentürk'ten kulağımda olduğunu hatırladım. açtım youtube'u dinledim. oradan hüsnü şenlendirici'nin sadece klarnetle çaldığı versiyona geçtim. oradan ata demirer'in çok akustik'te söylediği sevmekten kim usanır'a geçtim. şimdi, açtım türk sanat müziği listemi dinliyorum. müzeyyen abla'yla başladım, zeki abi'yle devam eder, yokuş aşağı giderim artık.

çok enteresan bir şey. bir yerden başlayınca içine çekiyor, varacağın son durak oluyor hep. yirmi sene önceki bana söylesem bunu, inanmazdım. hayatta belli bir seviyeyi geçtikten sonra yükleniyormuş gerçekten.*

dinlediğiniz eserlerin ne olduğunu bilin, 44 kişi.

türk sanat müziği diye bir müzik yok.
yok. yok.

anlatamadık size.

bak ne var biliyor musun?

ınsanın kaotik yanını emer.