türkçe şarkılarda geçen mükemmel sözler

kalp alışır acı çekmelere
can dayanmaz yeni sevmelere
boşa kürek çek hep aynı
bana sorun bi kim haklı?

mehmet erdem - acıyı sevmek olur mu?

ben kalender meşrebim
güzel çirkin aramam
gönlüme bir eğlence isterim olsuuunnn....

çizdim kendi aklımca hayatın resmini,
bir şey bilmezdim aslında karıştırdım tüm renkleri,
hata yaptım tabi.

yakarsa dünyayı garipler yakar.

kız ven sana demedim mi karşı ki dağlar cenderme.

akıl diye çıktık yola, sonra akıldan çıktık.
pilli bebek.

her yangında bin bir renkten tek duman çıkar. canım yanmaz eğer bilmesem.
neyse.

zülfü livaneli'nin şarkılarındaki sözler çokça muazzam ve anlamlıdır. örnek vereyim hemen bir şarkısı ile, duvarlar şarkısındaki şu sözler.

"kaldırın duvarları
yıkın gitsin hepsini
ne böyle zulüm olsun
ne de böyle şarkılar"

bana göre çokça anlamlı ve muazzam gelir.

gönlüm bir sevdanın peşine düşmüş
aklı yok fikri yok, deli misali
benliğimse, hayat seline düşmüş
hep böyle yıllardır ömrümün hali

aradım yıllardır seni her yerde
bir türlü karşıma çıkmadın namus
nihayet bir yerde rastladım ama
utançtan yüzüme bakmadın namus

yaklaşıp yanına dedim nerdesin
dedin ki yorulma gelmiyor sesin
gayretleri boşa gitti herkesin
kimseyi yanına sokmadın namus

fazilet dediğin meğer masalmış
namuslu görünmek kimlere kalmış
zenginmiş, fakirmiş, halkmış, kralmış
gördüm ki kimseyi takmadın namus

hadi yandan
hadi hadi yandan

ben senden ne saray ne ev istedim
seni sevenleri sen sev istedim
kıvılcım aradım alev istedim
bir tek mumu bile yakmadın namus

azizken gözümde sudan ekmekten
yoruldum uslu dur yapma demekten
yüzyıllardır namussuzluk etmekten
bir türlü uslanıp bıkmadın namus

hadi yandan
hadi hadi yandan.

bisikletimi calan cocuk fanim cikti
bunun adi kazanmaktir, yapana dek canim cikti

vedalar doğru değil, sevgiler yalan değil ...

ölümler çıplak gelir...

buradan

"hayatımsın" cümlesinde
gizli özne sanmıştım kendimi... "

cennet bahçesi kokan, göğsünde çiçek açan yâr ola
buğulu gözleriyle yollarımı gözleyen yâr ola
yaşam denen uykudan, uyanmasını bilen yâr ola...

yer mi yoktu dizlerinde?
şu başımı koydurmadın

emir can iğrek - bir karanfil

yolumu bilmiyorum, ölmüyor gülmüyorum.
bu hayat yordu beni, bildiğin gibi değil.

eridim önünde
gözlerinin içine
bakıp sana ölüyorum dediğimde
beni kalbine gömseydin...

kendini seçemiyorsun
bırakıp kaçamıyorsun

yazmadığın bi' hikâyede
uzun ya da kısa vadede
az biraz keşfediyorsun

öteki olabilmeyi
yerine koyabilmeyi
geride durabilmeyi öğreniyorsun

elbet bir gün buluşacağız..

içimde kaleler inşa ettim kırılmamak adına
harcına gözyaşı döktüm daha da sağlam olsun diye
şimdi yarattığım zindanlarda ışıksızım

(bkz: benmişim)