yanlış anlaşılmak

acaba beni yanlış anladı mı diye çekinip kendini açıklama hissiyatı içindeysen ve kendini tam anlatmaya çalışıyorsan orada durmayacaksın.

ben kendi adıma kedi-köpek haycanların nasıl yaşatıldıklarını....

burda başka başlığa geçesim var ....
başlık deyince de babannemi hatırlarım....

neyse let's go on:
yan lış....an-la-dı-ğı-mı....sanmıyorum....

"en azından oniiiii"

düşündüğün ile söylediğin, söylediğin ile karşındakinin anladığı asla %100 örtüşmez.
zihninizde bir nolan filmi çekersiniz ama ağzınızdan bir yeşilçam repliği çıkarırsınız, bu da karşıdakinin kulağında bozuk bir whatsapp sesli mesajına dönüşür.

''ne dediğin değil, nasıl anlaşıldıgın önemlidir'' denir. iyi de bir sürü bağlanma stili var ve bu insanların alayı bir cümleyi farklı farklı algılıyorlar.

orjinalliği koruyup, sıkıntın varsa modifiye olup, üst versiyon ile kaliteli olanı çevrenizde tutmak güzel olanıdır. çevremizde vazgeçemeyeceğimiz, denk gelen insanlar var. hep olacaklar. onlar kendı kaosuyla yaşamaya devam ederken bize yani güvenli bağ alanında kalanlara kaos yaratmasınlar yeterli.

yanlış anlayanın sorunu.
net insanım, net cümleler kurarım.
kalkıp da "ya şu şöyleydi böyleydi"ye girecek halim yok artık.

sebepleri ve sonuçları ile incelenmesi gereken, insanı zamansız yaşlandıran, iletişimin en karanlık dehlizi.
​mesela ne niyetle yola çıktığının hiçbir önemi yoktur bu eylemde. sen tamamen iyi niyetle, yumuşacık bir yerden, belki de bir yaraya merhem olma hissiyle bir cümle kurarsın karşı taraf onu kendi zihnindeki binbir filtreye, komplekse, geçmiş travmalarına sokup çıkarır ve eline kocaman bir hakaret olarak teslim alır. sen daha cümledeki noktanın yerini savunmaya çalışırken, bir bakmışsın olayın başrolündeki kötü adam sen olmuşsun.
​yazılı iletişimde ise bu meret katlanarak çoğalır. ses tonunun, mimiklerin, o anki bakışındaki şefkatin olmadığı her ortam yanlış anlaşılmaya davetiyedir. sırf sonuna gülücük koymadın diye soğuk, nokta koydun diye sert, paragraf başı yaptın diye mesafeli ilan edilirsin.
​işin en yorucu kısmı ise sonrasındaki o devasa açıklama yapma seanslarıdır. aslında ben orada demek istedim ki, yok valla öyle değil,ben öyle bir insan mıyım? diye çırpındıkça daha da batarsın. çamur gibidir kurumasını beklemeden temizlemeye çalıştıkça her yerine bulaşır.

​sonuç mu? bir noktadan sonra insana muazzam bir bıkkınlık gelir. o devasa açıklama cümleleri yerini tek bir kabullenişe bırakır

(bkz: nasıl anlamak istiyorsan öyle anla)

okuduğunu, dinlediğini kafana göre yeniden yazarsan yanlış anlarsın tabii. ya da zaten yanlış anlamak istiyorsan o kadarını da bilemiciim ama o senin sorunun gibi görünüyor.

doğal olan.
imkansız olan doğru anlaşılmak. nasıl olur da başka bir beyin benim düşündüğümü anlayabilir.

umrumda değil, çok yanlış anlaşılmadığım sürece.

tam karşı daireye bir beyefendi taşınmış. ben de bir süredir balkona oturmaya ara vermiştim, hayattan nefret ettiğim için biraz balkonda oturayım dedim. aaa, baktım bir şeyler var. hayır, hep kapalıydı o dairenin camı, perdesi. yatak odasıymış meğer o cam.
ayağa kalktı. maşallah, allah sahibesine bağışlasın. güzel çocuk ama maksimum 26 yaşında falandır. çaktırmadan baktım bir göz ucuyla. sonra camın önüne geldi. tövbe tövbe, beline havlu dolamış. ben gerildim elbette. hani, bünyem bir tane daha şok olayını kaldıramayacak. kafamı çevirdim. yüzüm tam binaya dönük oturuyorum.
bir süre daha bir şeyler yaptı camın önünde. bir tek gözümde kayma olduğu için görebiliyorum ben orayı. sonra namaz kılmaya başladı çocuk, sonra da perdenin yarısını kapattı.
ablacım, vallahi o noktada değiliz zaten. ben kendimden küçük bireylerle olmaktan hoşlanmıyorum.

yanlış anladın.