yazarları en umutsuz anda umutlandıran sözler

"en uzun, en çaresiz geceni düşün. sabahı olmadı mı?" bir de nahl suresi /127. ayet.

o yaparsa sende yaparsın.
( yapamadı )

dibe batınca yükselmek daha kolaydır.

merak etme bugün cuma. yarın tatil.

hepsi geçti, bu da geçer. (bazıları delip geçse de)

öğlene kadar, boğazımdan şekerli bir şey geçmediği bir günde duyduğum,
hocam size çikolatalı gofret aldım sözü.
görseli bırakırdım ama yutması daha keyifli.
her fakir için umut değil ekmek ,bazı fakirler için umut çikolatalı gofret. beyaz çikolatalı ise duble umut.

nefes alıyorsak umut var demektir.

tam o en umutsuz anda; '' bütün hayatınız bir kamera şakasıydı lütfen el sallayın'' diye elinde mikrofonla gülerek çıkıp gelen biri.

yarın güneş yeniden doooğaaacaaak...

işin komik yanı sözün sahibi shrek'teki eşek.

hareket edebiliyorsan, ayağa kalkabilirsin. ayağa kalkabiliyorsan, savaşabilirsin. -erza scarlet, fairy tail-

ne demiş zeki müren usta: gitme sana muhtacım gözümde nursun başımda tacım muhtacım. ne bunları bak bendeki umut deryalarına.

eğer uçamıyorsan koş
eğer kosamıyorsan yürü
eğer yuruyemiyorsan sürün.
yeter ki hareket et,hayat hareket etmeyi bıraktığın an anlamsızlaşır.

umudu dürt, umutsuzluğu yatıştır, demiş şairimiz.

geçmeyen acı, iyileşmeyen yara yok. toparlan ve yaşamının kıymetini bil.

herşey, birkaç kişinin bişiler demesiyle olmuyor. insanlar yapacaklarını yapmaya devam ediyor.

ve zamanı geldiğinde rabbin sana kalbindekini verecek ve seni hoşnut kılacak.
duha/5

bitmedi, sürüyor o kavga ve sürecek..!
yer yüzü aşkın yüzü oluncaya dek..

saraylar saltanatlar çöker, kan susar bir gün, zulüm biter. menekşeler de açılır üstümüzde, leylaklar da güler.

diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.
yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecek-miş gibi yaşanacak...
(bkz: erdalkalınpoe)

öyle büyük büyük konuşmayayım ağzımdan çıkanla sınanırım genelde ama umutsuzluk hakikaten nadiren düştüğüm bir duygu. beni mutsuz görmek kuzey ışıklarını görmek kadar zor. mahallenin delisi gibi heyecanlı heyecanlı dolanırım etrafta. bir güzel cümle duyarım örneğin, ona söylerim, buna gider anlatırım, yazarken; "şöyle bi şey duydum bugün" diye anlatırım, heyecanlı biriyimdir hep. neye inandığımı bilmiyorum ama çocukluğumdan beri bir kısa dönem haricinde saçma bir enerji ve inançla doluyum. işlerim iyiye gider hep, aksaklıklar çok çok azdır, bir şey olmadıysa daha iyisi olur vs vs. asla bıkmam, çok zor yorulurum, çok zor vazgeçerim vs. gerçekten umutsuzluk o yüzden çok tecrübe ettiğim bir duygu değildir. her şeyin geçiciliğini çok derinden kabullendim sanırım. zor ciddiye alıyorum.

o yüzden umutsuzluğa kapıldığımda değil ama olağan durumumu daha da yükseltmek ya da onu kutsamak için yaptığım çok fazla şey var. dev şımardığım, büyük bir işin üstesinden geldiğim zamanlar; "yapıyorum, e çünkü yapabiliyorum" falan derim. bazen, tanrım lütfen garipsemeyin ama kendimi öperim, oramı buramı mıncırırım, "afferim lan sana" derim. narsizm çok iyi kafa yapıyor. şunu da itiraf edeyim; bir şey yaparken temel motivasyonum şey oluyor; "bunu benden başka hiçbir insan yapamaz." eğer yapabilecekler varsa keyfim kaçar. o işten soğurum. o yüzden; "daha fazlasını yap, daha fazlası ol" cümleciği beni azdırır.