yazarların garip huyları

burun deliklerine vicks sürüp, çekilen yanma hissinden zevk almak.

boş vakitlerimde facebook ve youtube da çöl bedevisi kılıklı hacı hocaların eşcinselliğe ve kadın haklarına dair kışkırtıcı ve nefret içeren videolarını şikayet ediyorum.
işe yarıyor, kaldırılıyorlar *

kettlea su doldurmayi hic sevmiyorum. lazim oldugunda suyu icinde hali hazir gorursem cok seviniyorum. ikinci olarak da arabayla giderken gectigim yerlerde afiş, resim, tabela, yazılı herhangi bir seyi okumadan yapamiyorum

çorapsız yere asla basmam. öyleki baş ucumda bir çorap mutlaka olur önce onu giyer yataktan öyle çıkarım.
sigara içerken çubuklu kraker yerim.

bazen eve gelirken veya dedemi ziyaret ederken ya da çok sevdiğim kuzenlerime giderken, sanki onları çoktan kaybetmişim, üzerinden yıllar geçmiş ve ben de maziyi hatırlıyorum gibi o sokağa, eve tekrar gelmiş onları özlüyormuş gibi düşünürüm kendimi. onların aslında hayatta olmadıklarını düşünüp sanki eve girdiğimde onları bulacakmışım ihtimaliyle karşılaşmayı düşünürüm. sonra zili çalarım ve kapı açılır. içten içe belli etmeden mutlu olurum. şuan onların hayatımda olduğuna sevinir, bir gün yine aynı düşüncelerde o kapıyı çaldığımda açılmayacağını bilerek hüzünlenirim. içinde bulunduğum hale şükrederim. neden böyle yaptığımı bilmiyorum.

tatlı bir şey yedikten sonra mutlaka tuzlu bir şey yemem gerekiyor.

peçete, pamuk ve kağıt gibi şeyleri parçalayamam,, koparamam veya yırtamam. bu eylemleri karşımda biri yaptığında sinirleniyorum. çünkü tüylerim diken diken oluyor, suratım ekşiyor, huylanıyorum.

yüzüme gülenlere çabuk güvenmem

sevdiğim kişiyi mıncırmadan duramam.
sohbet ederken mutlaka elim karşı taraftaki kişinin bacağında omzunda olur.

kötü bir rüya gördüğümde mutlaka çeşmeden akan suya anlatırım. suya anlatıp akan suyla gideceğini düşünüyorum. bunu yapmadığımda rüyamın gerçek olacağından korkuyorum

kendi kendime konuşup kendi kendime cevap veriyorum bazen muhabbet kavgaya bile dönüyor. beynimde yüzlerce kişi yaşıyor gibi tuhaf ama iyi bir huy asla yalnız kalmıyorum

benim çok ya. parmaklarım soyulur mesela küçük bir miktar et kalksa soymadan duramam. ıslık çalarım ve farkında olmam biri uyarınca çaldığımı anlarım. her yemeği yemem özellikle sebzeli olan. çok saçma bir insanım ya. benden saçması yoktur burada.

olası saldırı senaryolarına olasılıklar üretiyorum, şurdan biri şöyle saldırsa şunu yaparım, şurdan şöyle gelse şurdan savunurum gibi.
bazen fobileri olan tanıdıklarımın üstüne gidiyorum, korkutma eğilimim var.
evden çıkmadan 3-4 kere tavaf ediyorum evin etrafını, ayıptır söylemesi 220 m2 biraz uzun sürüyor.

priz, kablo, lehim gibi herhangi bi elektrikle çalışan ya da elektrikle alakalı bi şeylere dokunmak zorunda kalıyorsam eğer, kesinlikle sol elimi kullanırım. mübârekliğimizden değil müslüman*. elektrik çarpmasına sağdan tutulmak, soldan tutulmaktan daha az zararlı olduğundan. *sol taraftan kalbe vurması daha kısa sürede gerçekleşiyor diye okumuştum bi yerlerde bi kere. çok da mantıklı gelmişti :d
hurafe midir? değil midir? bilemem de ucu bucağı olmayan saçma inançları sadece birkaç deneyimlemede benimseyip alışkanlık haline getirebiliyorken, o kadar uğraşıp didindiğin şeyin kafana girmemesi, alışkanlık edinememek beynimin bir oyunu gibi geliyor resmen :)

bebe bisküvisi yerim.

insanların gözlerine uzun uzun bakmak sanırım. kasıtlı değil sadece gözlerim ilk olarak gözlere gidiyor.

şizofrenik boyutta garip gurup huylarım vardır ama belli etmemeye çalışırım.
bir ara sol elimin avuç içine sağ elimin işaret parmağı ile oyuk açacak derecede bastırıyordum ta ki bu kadar yeter hissi gelene kadar.
bunu neden yaptığımı da bilmiyordum tabi beyin hazretleri öyle emrediyordu.
sonradan fark ettim geçmiş, bırakmışım.
işeyen köpek gördüm mü gözümde it dirseği çıkmasın diye 3 kez salavat okurum.
üzerinde oynanarak şekli değiştirilmiş insan yüzü görürsem sanki benim yüzüm öyle olmuş gibi düzeltmeye çalışıyorum ama bu bir fobiymiş bir adı var da çok zikindirik ve uzun yazamıcam şimdi.
böyle boktirik şeyler.

duş almadan ders çalışamamak. saçma ama odaklanamıyorum. mis gibi olup öyle çalışmam gerek.

yürüyüş yaparken hikayeler, senaryolar üretmek, yemek yerken elim yapış yapış olursa tatlıdan yıkamak.

asla aynı saatlerde ev ve işe girip çıkmam.
aynı yolu aynı marketi kullanmam.yürürken sık sık kaldırım değiştirir vitrin ve araba camlarından sağımı solumu kontrol ederim.
evden çıkarken sokaktaki araç plakalarına göz gezdirir gün içinde o plaka ile karşılaşırsam kullanan kişiyi araştırırım.
araç kullanıyorsam emniyet şeridinin yarısını kapatırım ambulans ve itfaiye harici yol vermem,sıraya kaynak yapmaya çalışan araçlara yol vermem sıkıştırırım çok zorlarsa da hafif çarparım.
“sen benim kim olduğumu biliyor musun?” sözlerini kullanan kim olursa olsun madden manen ezerim.
kendimi bu dünyaya bu topluma ait hissetmediğim için sessiz sakin yaşarım benim dünyama destursuz dalmaya çalışanı pişman ederim.
insanın yeryüzüne ait olmadığını ve onsuz yeryüzünün çok güzel olacağını bildiğim için insana yeryüzünün kanseri derim.
maşallah bana baya psikopatmışım.