yazarların linç edilme korkusuyla söyleyemedikleri

kadınlar sarhoşken onlarla sevişmediğim için, zorlamadığım ve sevmek özgür bırakmaktır diye öğrendiğim için adım geye çıkmış, lezbiyen bir kız söyledi, arkadaşlar bana bunu kim öğretti, biz boşuna yanmışız aşk acısından, paşam rahmetli ah babam babam rahmetli, neyse, seçme seçilme falan vallahi yazık bize, ben, bir de atatürke.

henüz linçlenmedim.
linçlenme korkusu ile inceller konusundaki fikirlerimi paylaşmıyorum mesela. bu gördüğünüz buz dağının görünen kısmı yoksa.

bir kez daha bağırın ulan;
techir yaşatır diye.

yeşilçam'dan nefret ediyorum.

recep ivedik'in bile senaryo açısından birçok yeşilçam filminden çok daha başarılı olduğunu düşünüyorum.

adam iyi ressammış kardeşim ben ne yapayım

bence eve gelen ustaya yemek vermek zorunlu olmamalı. ben de çalışıyorum her gün, yediğim yemeğin parasını kendi çalışıp kazandığım paradan karşılıyorum. bir bu, bir de garsona, berber çırağına, valeye falan bahşiş bırakılmasını anlamıyorum.

hani bunlar meslek ya, para kazanıyor ya bu adamlar? neden üstüne işini düzgün yaptı diye ek para veriyoruz ki? ben bugün dersimi anlattım diye veya laboratuvarda test yaptım diye ek para almıyorum mesela. garip.

kabala mı verdin işi başka türlü mü?

fark etmez. bu benim ailemde yemek söylemekten ziyade, rahmetli babaannem sofraya çağırırdı. yiyecekler tabii ki.

bu biraz insanlıktır da. burayı kaça belersin, toprağı? şu kadar dedi. tamam sana yemek çay... zaten sen verirsin yemeği çayı, canın aksini kabul etmez.

ne demek işçinin yemeğinden bize ne?

hayır. asla.

*

işçilerle boya indirdim, boru indirdim, ev taşıdım, her zaman dışarıdan gelir yemek, böyledir.

fazla yorulduklarını görürsem ücretin üzerine yemek parası adı altında bir miktar eklerim. kimseyle oturup yemek yemek de aklıma gelmez.

her şey bir yana, insanda hepatit olabilir, bir şey olur, kimsenin alnında yazmıyor. ben o tabak-bardağı da kullanmak istemem.

illa yemek çıkacaksa da söylerim iki lahmacun.

söylersem kesin linc yerim.