yirmili yaşlar

1 yil 12 gun sonra tatmaya baslayacagim yaslar. ablam icinse son 2 ay kaldi. sadece bikac sene once kendimden kucuk kimseyi gormuyorken, simdilerde herkes benden kucuk. kesfetim alfa kusagiyla dolu ve bana abi cekiyolar.

bu surec zor olcak, her gun, her sene hayattan kopusa yaklasmak demek, yani olume....

18'den sonra hiçbir şey anlamadığım,şu ana kadar hep stres ve düşüncelerle geçen yaşlardır.şu an ortalarındayım sonlarına doğru göz kırpıyoruz tüm samimiyetimle söyleyebilirim hiçbir hayrını göremedim gibi.

ne olduğu , ne yaşandığı belli olmayan yaşlar benim açımdan.
bir şeyler oluyor ama her şey benden bağımsız bir şekilde yaşanıyor , yine de yaşanan şeylerden en çok etkilenen de ben oluyorum.

isteğim dışında yaşanan ve benden bağımsız olan şeylerden neden bu kadar etkilendiğimi de bilmiyorum ama olan şeyler her ne olursa olsun bir şekilde bana bağlanıyor.
aslında bana bağlanmasından ziyade ben de kendime bağlıyor olabilirim ama her neyse işte.

en güzel yaşlar olduğu söylense de en çok kazık yenilen,en kaygılı,en stresli,en yanlış alınan kararlı,en baskı altındaki yaşlardır.
25'ten sonrası sarmıyor.

düzenli uyuyun, düzenli beslenin, birikim yapın ama eğlenceye zaman ayırın, kimseyi çekmek zorunda olmadığınızı unutmayın ama kalp kırmayın.

yirmilik dişler gibidir. dişler yani. ısırır. zorludur, ağrı da verebilir 20'lik dişler gibi. ama heyecanlı ve güzeldir de. özellikle üniversite yılları. yani okunduysa/okunacaksa. herkes için aynı şeyi söyleyemeyiz tabii ama benim açımdan üniversiteyi ailemden uzak bir şehirde okumak çok değerliydi. 20'lerin başları benim açımdan süperdi ama sonları pek de hoş değildi diyebilirim. benim için artık çok geride kaldı tabii 20'ler. yine de benim için özeldir zira çocukluğumla birlikte hayatımın en iyi dönemi üniversite okuduğum dönemdi.

öylece gelip geçiyor.

"içiyordum, sarhoştum ve yalnızca sarhoşsam mutluydum... yaşamın ölümün içinde kayboluşu gibi."

genç yetişkinlik dönemi. ışık hızında ilerliyor. yirmili yaşların böyle geçeceğini tahmin etmiyordum ben, zaten ne ara 23 hatta 23.5 oldum onu da bilmiyorum. *

yaa.. ah o yirmili yaşlar dimi.. :)

insanın en çok varoluş sancısı çektiği dönemdir. hayatı anlamlandırma ve kendi hayatını şekillendirdiğin yaşlardır. şansın yaver giderse doğru bir biçimde, daha az sancı çekerek şekillendirip yaşayabilirsin. * ve olgun yetişkin bir insan ile genç bir birey misin ikileminde kaldığın araf bir dönemdir.

ve çokça sürprizlere de açıktır, kimisinin evlenip yuva kurduğu bir yerde kimisi hâlâ okuldu, sınavdı onlarla uğraşabiliyor. ama sanırım en kötü hissi "her şeyin elinden kayıp gidiyormuş" gibi hissettirmesidir. bir yandan yeterince, doyasıya yaşayamadım pişmanlığı bir yandan da daha çok şeyler yapabiliriz ümidini barındırıyor. ben kendi açımdan konuşacak olursam o hislerin iki tarafını da yaşıyorum. ve diğer hissettirdiklerini de yaşıyorum, yaşıtlarımın büyük bir çoğunluğunun evlenip çocuğu olduğu yerde ben hâlâ sınavlarla boğuştuğum bir dönemi yaşıyorum. bu da haliyle derin düşüncelere sürüklüyor beni acaba ben mi çok geç kaldım yoksa onlar mı çok aceleci diye.

yirmili yaşlarıma geri dönsem diye düşünüyorum bazen. yaptığım hataları tekrar yapmam belki diyorum. sonra tekrar düşünüyorum ben yaparım be.. hatta yapmalıyım da çünkü şuan gurur duyduğum ben olamam.
he geri dönmek ister miydim o yıllara dersen, istemem çünkü dolu dolu yaşadığım o yıllar o zamanlar güzeldi şimdi 30'ları dolu dolu yaşamakla meşgulüm.
20'liklere not: her ne yaşıyorsanız pek umursamayın çünkü ileride çokta şey etmiyorsunuz.(bu cümlelerin sana cringe gelmesi de çok normal onu da tahmin ediyorum.)

yirmili yaşlara kadar bilmedigini bilmezsin yani cahilsindir.

yirmi ile otuz arası bilmedigini bilirsin, yani talipsindir.

otuz ile atmış arası bildiğini bilmezsin yani gafilsindir.

altmıştan sonra bildiğini bilirsin yani alimsindir.

bazı insanlar sonrasında bildiğini de bilmedigini de unutur. bunlara demans, alzheimer yani deli derler, ama belki de onlar velidir, bilemezsin.

acısıyla , tatlısıyla bitti.