yirmili yaşlar

ne olduğu , ne yaşandığı belli olmayan yaşlar benim açımdan.
bir şeyler oluyor ama her şey benden bağımsız bir şekilde yaşanıyor , yine de yaşanan şeylerden en çok etkilenen de ben oluyorum.

isteğim dışında yaşanan ve benden bağımsız olan şeylerden neden bu kadar etkilendiğimi de bilmiyorum ama olan şeyler her ne olursa olsun bir şekilde bana bağlanıyor.
aslında bana bağlanmasından ziyade ben de kendime bağlıyor olabilirim ama her neyse işte.

en güzel yaşlar olduğu söylense de en çok kazık yenilen,en kaygılı,en stresli,en yanlış alınan kararlı,en baskı altındaki yaşlardır.
25'ten sonrası sarmıyor.

yirmilik dişler gibidir. dişler yani. ısırır. zorludur, ağrı da verebilir 20'lik dişler gibi. ama heyecanlı ve güzeldir de. özellikle üniversite yılları. yani okunduysa/okunacaksa. herkes için aynı şeyi söyleyemeyiz tabii ama benim açımdan üniversiteyi ailemden uzak bir şehirde okumak çok değerliydi. 20'lerin başları benim açımdan süperdi ama sonları pek de hoş değildi diyebilirim. benim için artık çok geride kaldı tabii 20'ler. yine de benim için özeldir zira çocukluğumla birlikte hayatımın en iyi dönemi üniversite okuduğum dönemdi.

öylece gelip geçiyor.

"içiyordum, sarhoştum ve yalnızca sarhoşsam mutluydum... yaşamın ölümün içinde kayboluşu gibi."

genç yetişkinlik dönemi. ışık hızında ilerliyor. yirmili yaşların böyle geçeceğini tahmin etmiyordum ben, zaten ne ara 23 hatta 23.5 oldum onu da bilmiyorum. *

yaa.. ah o yirmili yaşlar dimi.. :)

insanın en çok varoluş sancısı çektiği dönemdir. hayatı anlamlandırma ve kendi hayatını şekillendirdiğin yaşlardır. şansın yaver giderse doğru bir biçimde, daha az sancı çekerek şekillendirip yaşayabilirsin. * ve olgun yetişkin bir insan ile genç bir birey misin ikileminde kaldığın araf bir dönemdir.

ve çokça sürprizlere de açıktır, kimisinin evlenip yuva kurduğu bir yerde kimisi hâlâ okuldu, sınavdı onlarla uğraşabiliyor. ama sanırım en kötü hissi "her şeyin elinden kayıp gidiyormuş" gibi hissettirmesidir. bir yandan yeterince, doyasıya yaşayamadım pişmanlığı bir yandan da daha çok şeyler yapabiliriz ümidini barındırıyor. ben kendi açımdan konuşacak olursam o hislerin iki tarafını da yaşıyorum. ve diğer hissettirdiklerini de yaşıyorum, yaşıtlarımın büyük bir çoğunluğunun evlenip çocuğu olduğu yerde ben hâlâ sınavlarla boğuştuğum bir dönemi yaşıyorum. bu da haliyle derin düşüncelere sürüklüyor beni acaba ben mi çok geç kaldım yoksa onlar mı çok aceleci diye.

yirmili yaşlarıma geri dönsem diye düşünüyorum bazen. yaptığım hataları tekrar yapmam belki diyorum. sonra tekrar düşünüyorum ben yaparım be.. hatta yapmalıyım da çünkü şuan gurur duyduğum ben olamam.
he geri dönmek ister miydim o yıllara dersen, istemem çünkü dolu dolu yaşadığım o yıllar o zamanlar güzeldi şimdi 30'ları dolu dolu yaşamakla meşgulüm.
20'liklere not: her ne yaşıyorsanız pek umursamayın çünkü ileride çokta şey etmiyorsunuz.(bu cümlelerin sana cringe gelmesi de çok normal onu da tahmin ediyorum.)

acısıyla , tatlısıyla bitti.

ben fransa dan turkiye ye kesin donus yaptıgımda 25 yasındaydım. 32 yasına kadar -bosanana kadar- sistem cok uyaran yollayıp beni delirtiyordu. cok hastaydım. turkiye de yasamaktan nefret ediyordum. beynim ambale oldugu icin geceleri uyuyamıyordum. gece iki uc gibi arabaya atlayıp cok sık havalimanı dıs hatlara gittigimi hatırlıyorum. orası turkiye den gitme hayaline yakın hissettiriyordu. starbuckstan kahve alıp yurtdısından gelen cesit cesit milletten insanları izliyordum sabaha kadar. o kadar caresizdim ki turkiye de.

32 den sonra her sey degişti. sistem beni yormaktan vazgecti. ben de vatanımı sevmeye basladım. geceleri uyuyordum. huzurluydum. saglıgım geri geldi. saglıklıydım. 30 ila 40 arası boyle gecti. tesekkur etmezsem sisteme nankorluk olur. tabi cok kotu seyler de oldu. aclık donemleri. tacizler. sevgilimin dovup hastanelik etmesi gibi.
ama hani bir karikatur var ya. adam cehenneme gidiyor. zebaniye cennete mi geldim diyor. zebani soruyor: -sana dunyada ne yasattılar?
benimki de o hesap.

ben kendi tarafımda son 10 senede geldigim yerden gorece memnunum. tabi ki bana kalsa bambaska seyler de yapardım sistemde. o ayrı. ama bana kalmıyor tabi;)

25 yaşına kadar olan yaş grubudur.

25 yaşından itibaren sanki 20'li yaşlarımda değil de, ruhen 40 yaşında gibiymişim gibi hissediyorum. 26 yaşındayım şuan. bu hissedişin, üzerime yığınla sorumluluk almamdan dolayı kaynaklandığını düşünüyorum.

e haliyle 20 yaşlarımı da son derece özlemiş bulunmaktayım. geçen zaman geri gelmiyor, yapacak bir şey yok. sonuna kadar devam.