yolda yürürken durduk yere gülen insan

kendi kendime sohbet ediyorum ben. deli demeyin hemen, çok güzel oluyor. bazen bir sürü senaryo dönüyor kafamda. gülmemek elde değil.

insandır.

kafamın içi bazen uyurken bile susmuyor. bazen o beni güldürüyor bazen de dışarda gördüğüm bir şey. zaten tek başımayken sırıtan ifademi belli etmemek için ya başımı eğiyorum ya da dudaklarımı bir süre içeriye alıyorum. insanlarla pek kurmadığım göz temasını tamamen kesiyorum. ortalık sapık kaynıyor. ve bir nefes almamızı kendilerine saymadıkları kaldı. kendileri bu kadar önemli(!) insanlar (!). sülük g.tlüler...

ya aşıktır ya mecnun. onun haricindekini görmedim.

ben. genelde düşünürken konu konuyu açıyor (:d) ve komik bir şey aklıma geliyor. aşıkken de oluyor, o zaman komik bir şey olmasına gerek kalmıyor.

bazen çok pozitif ve pollyanna olduğumda aldığım nefese , gördüğüm yaşlı teyzeye , bulutun aldığı şekillere , bağırıp çağıran çocuklara bile sırıtıyorum.

maske takmayı sırf bu yüzden özlüyorum. başlıkta bahsi geçenlerden biri de benim. sokak ortasında aklıma saçma sapan bir şey geliyor ve salak salak gülüyorum. maskeli dönemlerde gizleyebiliyorduk iyi oluyordu.

gülmemek için dudakları ısırmak ve gülme pozisyonundaki mimikleri farklı bir duygu durumuna sokma çabası çok hoşuma gidiyor.
güleceksin ama yüzünde tiksinme yüz ifadesi var.
ani bir manevrayla yüzünü şekilden şekile sokmak... bazen oluyor, yani gülme isteği. oldukça sebepsiz, birinin yanına konuşmak için gidiyorum sonra gülmsüyorum ve nedenini bilmiyorum. karşıdaki muhtemelen kişisel algılıyor ama öyle değil, bu içten gelen bir istenç ve engel olamıyorum. çok güler yüzlü olduğum da söylenemez ama içimdeki yaramaz munzurluk yapıyor ve dışarıya tuhaf bir izlenim veriyor.

aklina birden 97 dk 10 kisilik takima sut bile cekemeyen gerizekali takim gelmistir.

içimden yaptığım esprilere gülüyorumdur. bunu dolmuşta da çok yaparım. böyle birini görürseniz deli demeyin rica edeceğim.

yolda yürüme esnasında etrafı dinlemekten kendimi alıkoyamıyorum dolayısıyla insanların arasında ki konuşmaların çok ufak bir kısmını duyuyorum ve acayip eğleniyorum.

mehmet abi koymuş .... (aradan 10 adım geçer)
gökhan vurdurdu .... (aradan bi 10 adım daha geçer)
ekmek almayı unutma ...

gibi gibi bir süre sonra bu cümlelerden hikayeler kuruyorum kafamda ve istemsizce yolda sırıtarak yürüyorum

düşünen insandır.

gülün geçin, üç günlük dünyaya üzülmeye değmez.

iyi yapan insandır.

bazen ben. delirdim mi acaba diyorum.

sakın ayıplamayın.. giderek daha sık göreceksiniz.. giderek artacaklar.. düşünüp düşünüp kahkahalarla gözyaşlarına boğulan yığınlar dolaşacak ortalıkta.. an gelecek milletçe güleceğiz ağlanacak halimize yollarda. az kaldı..

durduk yere gülmeyende sorun vardır bence.
nedense hep aklıma,ciddi ortamlarda ve yolda tek yürürken komık seyler gelıyor. gülmemem lazım cok ıyı bılıyorum ama maalesef ki gülme krizine girdigimde gözümden çeşme gibi yaşlarla o ortamdan yalandan öksürük krizine girmis gibi yapıp cıkıyorum hshdjs

eskiden çok utanır garip bulacaklar beni diye ağzımı kapatır ya da telefonu kulağıma tutar konuşuyormuş gibi yapardım.
zaten toplum o kadar bozuldu ki ben de rezil olmaktan törpülendim.
bir nebze büyüdüm de yani.
yaş aldıkça karşı koydukça kaybettikçe
o utangaç yanım arsızlaştı biraz.
yetişkinlik sağ olsun ekmeğini yiyoruz orada burada
gülmekte öyle bir şey işte.
dışarıda çok somurturum sertimdir falan belki ama ergenliğimdeki gibi komik bir şey olsa aklıma gelse bırakırdım hiç umrumda olmazdı.
artık dışlanmak problem bile değil zaten çözüm.
hem de bedava ünlü olmak için kolay yol.
fakat artık sadece maalesef o komik şeyler düşünceler olmuyor.
hayat ne kadar yorucu ve kötü siz düşünün.

o kadar keyifli bir şey ki anlatamam . kimseye bir şey açıklamak , anlatmak zorunda değilsin. patron sensin . canın sıkıldımı başka hikayeye geç .