yüksek bir kattaki balkondan yere bakarken düşünülenler

"lan karşıdaki binaları da bunu da hangi azimle dikmişler acaba. daha millette oturmaz bu binalarda, neyse."

şimdi buraya çamaşır mı assam yoksa kendimi mi..

acaba aşağıdan yukarı baksaydım ne düşünürdüm?

kaç kanat çırpışta yere sapasalim varabilirim?
ben üst kattan atlasam üç kat. benim evdeki misafirlerden birisi, depremde oturduğu dördüncü kat üçüncü kat olunca (alt kattakiler hep ölmüşler, biri hariç, o da bende) g.tü kurtarmak için oradan aşağı atlamış. aşağıda çökmüş marketin brandası düşüşünü yavaşlatmış. ama yine de bir elinin ve çapraz bir ayağının kemiklerini kırmış. af buyrun neredeyse dalt.şak maraş'ın karlı gecesinin ortasında kalmış.
demek 3ncü kattan aşağı bakarken (şu anda benim muz yiyip yaptığım gibi) aşağı atlamak fikri pek cazip değil. ama ankara'da eryaman'da, gökyüzüne erkeklik organı gibi (siz orijinal kelimeyi koyun) uzanan bir binanın 20nci katında derin düşüncelere dalıyorsanız o kata güvercinlerin bile nadiren geldiğini düşünüp içeride bir bardak süt için.

kafa üstü mü atlardım yoksa sırtımı dönüp mü ya da düşerken takla atabilir miyim acaba bir takım sorular işte

-ulan buradan aşağıya kaç metredir acaba ya?

-düşsem sakat kalırmıyım ki lan?

-yok be olum direk ölürsün bence.

-öleceğimi bilsem direk atlarım ama sakat kalırsam sıkıntı.

-çok da sarkma, başın ağır gelirse görürsün ebeninkini.

-bu fenerin hali nolcak ya.*

-neyse bi sigara içeyim bari, manzara güzelmiş.

ben çok yaklaşımıyıyirum zaten (sanırım yükseklik korkum olabilir)

buradan aşağı düşsem ölür müyüm acaba ?

ben bakamıyorum siz yola devam edin

beynim: atla.
ben: neden?
beynim: atla işte.
ben: tamam da burası ne kadar yüksek haberin var mı?
beynim: en fazla kolun sonra bacağın kırılır. en kötü ihtimalle kafana darbe alır ölürsün.
ben: ya ölmezsem?
beynim: o zaman hastanede acı içerisinde iyileşirsin.
ben: hayır atlamıyorum.

acaba düşsem su etkisi yapar mı.

madem su beton etkisi yapıyor beton da su etkisi yapmalı değil mi.

bence mantıklı..

başım dönüyor atlamışım gibi

atlamak.

birkaç yıl önce camdan atlayarak intihar eden kapı komşumuz aklıma geliyor hep. yerdeki kan izleri dün gibi canlanıyor zihnimde. garip bir şekilde kendimi hep onun düştüğü yeri ve pozisyonu hayal ederken buluyorum.

çoğu kez yükseklik korkusu yüzünden kenarına kadar bile yaklaşmıyorum ki bakıp bir şeyler düşünme fırsatı bulabileyim. uzun bir süre bakabilsem muhtemelen düşünmeye gerek kalmadan eyleme dökerdim.

free your mind neo.

tam balkonun uç kısmına yaklaşıyorum. yükseklik korkusumu adı ne ise başlıyor bende bir baş dönmesi bir bulantı bir göz kayması neyin tribine giriyor isem hayır intiharı falan da düşünmüyorum ki fırsat vermiyor ki düşünüyüm birşeyler ama yok
yani ben yükseğe çıkmaya çıkıyorum ama aşağı bakamıyorum malesef

ben burdan atlasam acaba ne olur diye düşünürüm hep. ve bu hisse fransızlar, l'appel du vide (boşluğun çağrısı) adını vermiş. bu his fiziksel eylemler dışında ruhsal olarak da baş göstermeye başladı gibi. toksik ve sorunlu insanları düzeltme çabası da bence bir boşluk çağrısıdır.

yükseklik korkum yok. en dip köşesine kadar bakabiliyorum ama ister istemez buradan yanlışlıkla düşsem kaç parçaya ayrılırım, annemler arkamdan çok ağlar mı acaba diye hoş olmayan senaryolar geliyor aklıma.

eğer şu an bayılırsam kesin balkon duvarını aşıp 7 kat aşağıya çakılırım gibi olan düşüncelerdir.