bosanabilmek.. lutfen bari bu olsun dedigim hedeftir..

çok nadir de olsa ilk duyduğunuz anda büyüleyip sizi bambaşka diyarlara götüren şarkılar olur ya hani... içinizde tarif edilemeyen duyguların barınmasına neden olur bu şarkılar. sanki çok sevdiğiniz bir dostunuzla uzun zaman sonra tekrar görüşmenin verdiği huzur ve o kavuşmadan sonra ayrılacağınızı bilmenin hüznü aynı anda nüfuz etmiş gibidir şarkının yaşattığı bu duygu karmaşası.

işte öyle bir şarkı kim taehyung'un winter bear'ı. kışın içinizi sıcacık yapan, yazın ise içinizin huzurla dolmasını sağlayacak bir melodiye ve sözlere sahip. kim taehyung'un tüm yapımını üstlenip ingilizce yazdığı ilk şarkı ayrıca.
franz kafka diyor ya hani bir eserinde ''müzikten anlamıyorum, ama bu müziği, müzikten anlayan insanların tümünden daha iyi biliyorum.'' diye. bu sözü ilk gördüğümde aklıma gelen şarkılardan biri de winter bear oldu.

ne zamandır başlığı açmayı düşünsem de erteliyordum. bir ara sevgili mementomori'ye şarkıyı önerince çok beğendiğini söyledi ve başlık açmam gerektiğini söyledi. ertelediğim şeyi hatırlattığı için teşekkürlerimi sunuyorum.

merak edeni için o cevher şarkı burada:

(bkz: dark)
(bkz: black mirror)
(bkz: the queens’s gambit)
(bkz: unorthodox)
(bkz: narcos)
(bkz: after life)
(bkz: love, death & robots)
listem bu şekildedir.

bana fakir diyenler, gelirimi merak edenler olmuş. ışıl ışıl cafcaflı yeşil mahlasımdan da mı feyz almazsınız bre zındıklar! (bkz: sısısısı)

huzurlu bir ülkede, hayvanlarla, meyve ağaçlarıyla ve kendi ektiğim sebzelerle dolu kocaman bir bahçesi olan müstakil bir ev... ailem sağlıklı bir şekilde yanımda. bahçede kocamaaan, ışıklandırılmış bir çınar yahut söğüt ağacı... altında bir masa... yaz akşamlarında uzunca bir sofra kurup kalabalık şekilde yemek yiyoruz. herkes neşeli ve mutlu. kahlahalar, şarkılar türküler gırla!

birçok hayalim var ama hepsinin ortak noktası bu.

ya sevimli bir oğlan/kız çocuğu ya da bir kedi/köpek eniğidir. özellikle hanımlar bunları görür görmez " ayy kıyamam" derler.

üniversite yıllarında, bir arkadaşımın 4. dönem proje stüdyosunda tasarladığı halkevine ısrarla koymak istemediği tuvalet. neymiş efendim tuvaletler unisex olmalıymış...
aynı zamanda enteresan diyaloglara gebe boşaltım mekanı.

(bkz: ankara beni bulsun)
ustune de leblebi ister miyiz, birer drink alir miyiz?

gecenin gökyüzü durgun
yıldızları bugün pek solgun
aşığın derdi göğe ulaşmış
nice zamandır yüreği vurgun

(bkz: glock)

ama onu bulamıyorsanız şu da olur:

şu pandemi günlerinde evde olduğumuz için sevdiklerimizle yapabileceğimiz en güzel eylemlerden biri. bir nebze de olsa insanı mutlu ediyor. yanınızda olmasını istediğiniz insanlar sizden uzakta olunca ne sesleri ne görüntüleri yetmiyor ama olsun hiç yoktan iyidir.

soğuk hava. her zorluğa göğüs germeye, he şeyle mücadeleye hazırım yeter ki yaz gelsin artık.

insanların gerçek yüzlerini görmek.

dostunun yeri gelip düşmanın olabileceğini, düşmanının da dost olabileceğini bu denli ders verici nitelikte öğretmesi takdir edilesidir. utanmasam coronavirüse sarılacağım ama malum eski dosta selam verir gibi uzaktan el sallamakla yetineceğim.

kütüphaneye sabahın altısında gidip akşama kadar çalışıp akşam da bir yerde oturup rahat rahat yemek yiyip kahve içmek ve vapura binmek.

kafenin ismi bile italyanca olup müşterilerin giyiminin 'müslümanca' olmasını istemek nasıl bir kafanın ürünüdür?

birkaç yıl önce başımıza gelen bir tanesini anlatacağım olaylar silsilesi.

mekân: evin içi.
fertler: annem, teyzem, ben ve görüntülü aramanın diğer ucundaki ablam. bir de tatlı kedimiz...
pozisyonlar: teyzem odasında, kış günü olduğundan yatağa gömülmüş. çıkmaya da hiç niyeti yok. elindeki telefonda oyun oynuyor.
annem odasında, ablamla görüntülü aramada.
ben, o zamanlar ders çalışıyorum. salondaki sehpa üzerinde takılıyorum.
kedicim: benim odada, yatağımın üzerinde uyuyor.

ben çalışırken konuşmaları duyuyorum. annem, ailedeki değişik tiplere kızıyor. ablama "doğru dürüst kimsemiz yok. kimsesiz sayılırız" diye dert yanıyor. az sonra "dur ben acıktım. yemeğimi alıp geleyim de konuşmaya devam edelim" diyerek gidiyor. teyzem aynı pozisyonda devam. benim de o ara özel bir işle ilgili odama gitmem gerekiyor ve gidiyorum. o süre boyunca kedi benim yatağımda uyumaya devam ediyor. az sonra içeriden bir hareketlilik, birtakım telaşlı sesler falan...

işimi bitirip gidiyorum "ne oldu?" diyerek. annem "bilgisayarın fişini sen mi çektin?" diye soruyor. tabii ki hayır. teyzem "ben dokunmadım" diyor ki dokunması için de bir neden yok. sonuçta bir arama mevcut ve ablam beklemede o sırada annem gelsin diye. kedi desen çocukcağız uykudaydı ve yanımdaydı. zaten kedi yapmış olamaz çünkü manzara şu: fiş çekilmiş ve bilgisayarın durduğu masaya, bilgisayarın yanına düzgünce bırakılmış.

sanki birisi "kimsesiz değilsiniz. bunu bilin" der gibi...

o günden bu yana hâlâ bir cevap bulabilmiş değiliz bu olaya.

başka bazı olaylar daha var ama bu kadarı yeterli.

fransız ihtilalinde millete vatan haini diyordum. sene 1789.

matilde'ye sone- pablo neruda

seni sevdiğimi göreceksin sevmediğim zaman,
çünkü iki yüzüyle çıkar karşına hayat.
bir sözcük sessizliğin kanadı olur bakarsın,
ateş de pay alır kendine soğuktan.

seni sevmeye başlamak için seviyorum seni,
sana olan sevgimi sonsuzlaştıracak.
bir yolculuğa yeniden başlamak için,
bu yüzden şimdilik sevmiyorum seni.

sanki ellerimdeymiş gibi mutluluğun
ve hüzün dolu belirsiz bir yarının anahtarları,
hem seviyorum hem de sevmiyorum seni.

sevgimin iki canı var seni sevmeye.
bu yüzden sevmezken seviyorum seni
ve bu yüzden severken seviyorum seni.