ne takacağımı yazarım ama pavlov haklı olarak anında beni atar, o yüzden yazamıyorum.*

cevapları merakla beklenen sorunsal.

enerjim düşükken enerji almak için, enerjikken de enerji atmak için dinlediğim kiss şarkısıdır. hoş kiss'in çoğu şarkısı bende aynı etkiyi yaratıyor ama konumuz bu değil. *
sözleri;

kalp kırıklığı çok olur mu bu yaşta?
ölmek isteği sonra boşvermişlik ve yorgunluk..
alıp başını gitme hissi ve en önemlisin yaşamak için bir neden bulamamak?

büyümek canımı acıtıyor, 18 olucam neden lanet bir ergenin geçtiği ve hafif atlatığı dönemimde iğrenç hissediyorum.
eğer varsan tanrım ben bunu hiç hak etmedim.

edit: aslında o kadar da iğrenç değil.
bu tamamen benim kafamda kurduğum bir şey.
mutlu olmak ve gülmek için çok sebebim var.

diyanet yine bildiğimiz gibi. yeni bir güncelleme yok .

erkeklerin arkadaş ortamında kıskançlık, rekabet gibi kavramların olmamasından kaynaklı durum. şu karikatür konuyu özetler: (direkt görünen fotoğraf yüklemeyi bilmediğim için link bırakıyorum) buradan

eleni karaindrou / wedding waltz

from the movie eternity and a day



hay ben bu filme 7.9 puan veren sinema eleştirmenlerinin gözlerine lazer yapayım. filmde bir eleni farkı var ki, sadece müzikleri on tam puan eder.

tüm kitapları okuyamadan tüm filmleri izleyemeden ve sevmeye doyamadan sonlanacak anlamsız şey

erdemli, adaletli, iffet sahibi, izzet sahibi, ağırbaşlı, hoşgörülü, dostluğa değer veren, güleç yüzlü, gösterişten uzak karakterde olmak.

kabile dansı.

sigarayı şak diye bırakan arkadaşımla diyaloglarım;

-şu meredi nasıl içiyorsun ya iğrenç bir şey.

-ulan sen daha bi hafta olmadı bırakalı.

-leş gibi kokuyo hiç içmemiş gibi hissediyorum sende bırak.

-iraden zayıf olum senin.

-ne alaka lan bıraktık ya

-ondan işte, zayıf.. devam edemedin yarım bıraktın olayı.

-he sen içmeye devam ediyosun diye iraden güçlü mü dışarda sigara içicem diye ötün donuyor soğukta

- direniyorum işte, soğuğa karşı koyuyorum sigarayıda bırakmayacağım.

- 20 yıl sonra doktor kanser olduğunu söyleyince ne yapacaksın.

- 80'i görmek gibi bir niyetim yok. zaten kanserim varmış gibi yaşıyorum.

- ne cins adamsın be.

- madem sigara içmiyorsun bu soğukta ne diye dışardasın lan içeri gitsene.

- müdürü bekliyorum, parana yazık ayda 400 kağıt duman oluyor.

- ulan bıraktın tamam aferim, de bana niye bulaşıyorsun ben seni geri sigaraya başlatıyor muyum?

- amaan ne halin varsa gör. bana ne arkadaş ya...

paradoks resimlerin sahibi. okuldaki başarısızlığına rağmen çizimlerini gösterdiği hocasıyla grafik üzerine çalışarak eğitimine devat etmiş ressam. hayatının büyük bir kısmını italya'da geçirmiş ve mussolini zamanında isviçre'ye kaçmış. orta yaşlarda matematiğe ilgi duydu ve simetrik resimler çizmeye başladı. dünyada matematik öğrenmesine en sevindiğim insandır. yok, gödel'den sonra en sevindiğim insandır. neyse, daha sonra donald coxeter isimli bi matematikçiyle tanışıp çok yakın arkadaş oluyolar. coxeter ciddi anlamda paradoks resimlere ilham kaynağı oluyo escher için. hangi bi eserini zikrediğim bilemiyorum ama en en sevdiklerimi bırakıyorum

relativity


drawing hands


ascending and descending


hand with reflecting sphere

hırsız olmayıp akpli olduğunu idda eden tipten farkı yoktur.

bir suat suna şarkısıdır.

1993 yılında o dönemlerin en kaliteli yarışmalarından biri olan ve birçok önemli ismi müzik dünyasına kazandıran pop show yarışmasında suat suna’ya birincilik getiren müthiş şarkıdır.

suat suna asla tam olarak medyatik olmayı başaramadığı için piyasada çok uzun süre kalmamış gibi görünebilir ama birçok insan için efsanevi doksanlar popunun en önemli temsilcilerinden biridir.

şarkının bende tuhaf, trajik, çocuksu ve güven kırıcı bir anısı vardır. ben o zamanlar bir ilkokul öğrencisiydim ve sınıf arkadaşlarımdan birine aşıktım. aslında tüm sınıf erkekleri olarak ona aşıktık. kümeler oluştuğunda hep karşı karşıya oturmaya çalışır, mendil kapmaca oynarken onunla karşı karşıya gelmeye çalışırdık.

sonra bir mucize oldu ve hem en yakın arkadaşı hem de kuzeni olan diğer bir arkadaşımız onun da beni sevdiğini söyledi. bana da bir tane fotoğrafını verdi. o zamanlar bana imzalı bir goya tablosu verilse bu kadar sevinmezdim. o da beni seviyor diye dolaşmaya başlamıştım gün içinde.

ama bu büyük aşk uzun sürmedi çünkü suat suna pop show 93’ü kazandı. kazanmasaydı belki daha uzun süreli bir aşkımız olabilirdi. ama suat suna ve şarkısı çok iyiydi ve yarışmayı kazanmayı hak etmişti. iyi yazılmış bir şarkı büyük bir aşkı feda etmeye yetti gitti.

yarışmanın final gecesinden önceki gün sınıfta müzik dersindeydik. öğretmenin bir şey yapası yokmuş demek ki, kimin şarkı söylemek isteyeceğini sordu. 292 numaralı öğrenci -ki benim o zamanlar juliet’im olan kızdı bu- kendi yazdığı bir şarkıyı söylemek istediğini beyan ederek tahtaya çıktı.

bu sınıftaki erkeklerin ona daha çok aşık olmasına, benimse göğsümün kabarmasına neden oldu zira bu yaşta şarkı yazıp besteleyen güzel bir kız kolay bulunmuyordu.

şarkıyı söyledi, güzel de söyledi. çok beğendik. sınıf hunharca alkışladı. bir daha söyledi, bir daha beğendik, yine alkışladık. arada insanlar bana baktılar. sonuçta şarkı bana söyleniyordu. sonra ders bitti ve eve gittik. ben artık farklı bir yürüyüş kazanmıştım. yere basmaya tenezzül etmiyordum.

akşam pop show yarışması başladı. ben belli saatlerden sonra televizyon izleyemediğim için ilk kez o akşam izleyecektim yarışmayı. o yüzden şarkıları bilmiyordum. ertesi gün bir daha yarışmadan bahsetmedim, kimse de izlememiş zaten. uzun süre de moralim bozuk dolaştım zira bu ihanete ilk uğrayışımdı. çünkü yarışmayı o gün 292 numaralı öğrencinin söylediği şarkı kazandı.

ansızın çektim gittim.

bu filmde müthiş bir piano sonatı dinleriz. franz schubert e ait 20 nolu sonat. schubert’in son yaptığı başyapıtlardan biridir.

schubert sever başka bir yönetmen daha vardır. avusturyalı yönetmen michael haneke. özellikle 2001 yapımı la pianiste filminde bizlere bol bol schubert dinletir. başka filmlerinde de schubert eserleri kullanır.

nuri bilge ceylan iyi bir yönetmen ancak ben özellikle ahlat ağacı filmini izledikten sonra “iyi ama bu haneke ü’len” demiştim. esinlenme deyin, benzerlik deyin ne derseniz deyin ama kış uykusunda schubert, ahlat ağacında haneke kamera teknikleri gözlerden kaçmaz.

şuraya da sonatı koyalım tam olsun.


tam olmuş.

kişinin sürekli kendini korumaya çalışması olarak da yorumlanabilir. temel nedeni kaygı. öğrenilmiş bir baş etme mekanizması olarak da kullanılabilir. farkında olmadan kendimize sürekli yapmalıyım ya da yapmamalıyım diye sinyaller yollayıp farklı amaçlar doğrultusunda direksiyonu sıkı sıkıya tutma durumu. günlük hayatta binlerce örneğini görebiliriz; elalem ne der diye düşünmek, başkası üzülmesin diye vazgeçmek, bazı şeyler istediğimiz gibi yaşamamak, hissettiğimiz duyguları tam anlamıyla yansıtamamak… bunların hepsi kontrolün elimizden kayıp gideceğini düşündürdüğü için otokontrol mekanizmasıyla kendimizi savunmaya çalışmak. aslında anda kalamadığımız için karşılaştığımız bir durumda sayılabilir. o an sesli güldüğümüzde birkaç dakika sonra başkalarının size bakacağını ve bu durumun sizi rahatsız edeceğini düşünüp bundan vazgeçtiğinizde otokontrolünüz ortaya çıkıyor ve kendinizi tutuyorsunuz. oysa o an gerçekten gülümsediğinizde, anı yaşadığınızda belki bunların hiç biri olamayacak fakat belirsizlik ve kaygı bunun önüne geçiyor. işte bu yüzden elinizdeki küçücük andan da olmuş oluyorsunuz. biraz da kendi kendimizin ayağını kaydırıyor gibiyiz..

başlığa tepkim ektedir.

insanı gerçekten canından bezdirecek seviyeye gelebilen durum.

şimdi şunu bir kenara koyalım; bebeğin laftan anlamadığını hepimiz biliyoruz ama bu, sesten rahatsız olmamayı sağlamıyor ne yazık ki. anne baba bazen ne yaparsa yapsın susturamıyor bebeği ve kendileri de rahatsız oluyor durumdan, farkındayız. onlara lafım yok ama bizim de suçumuz yok, rahatsız olduğumuz için. şu alıntıyı da buraya bırakayım:
"85 desibelin üstü insan kulağı için zararlı iken bebeklerin ağlaması 100 desibelin de üstündedir."

130 desibele varabildiği de görülüyormuş bu arada...

***

iş bebek değil de, laf anlaması biraz daha muhtemel olan çocuklara gelince... evet, çocuktur ağlayabilir tabi ki ama çocuk ağlarken hiç mi hiç umursamayan anne babalardır, insanın sinirini esas bozanlar. eğer büyük bir sağlık problemi falan yoksa ve tamamen vurdumduymazlığından ilgilenmiyorsa çocuğuyla, böylesi her lafı hak eder. zira hemen hemen her çocuğu oyalayabilmenin bir yolu vardır. önemli olan ebeveyn olarak onu bulmak/bilmek.

***

ben kendi tedbirimi mp3 çalar ve kulaklık ile alıyorum. böylece kimseyle sıkıntı yaşamıyorum. müzik dinlemek istemeyen ama sesten korunmak isteyene de silikon kulak tıkaçlarını öneririm.

bu akşam had safhaya çıkmış gibi duruyor. herkes sakin olsun arkaaşlar. biz kocaman bir aileyiz derken gerçekten de aile olmayalım aman.

üç malzemeyle, nefis kurabiye.*