sessizlik ve sakinliğin verdiği huzur. etrafındaki sesler sustuğunda kendi sesini duyabilmen ve kendini dinleyebilmen.

çok nahif bir sese sahip müzisyen ve bestecidir. bir röportajında ‘bazen şarkıları söylerken kendi sesime kendim ağlıyorum’ demiş kendisi. elbette yalnız değil, ben de onu dinlerken ona bu noktada eşlik ediyorum.

kimse doğaüstü bir şey yaşamıyor lan dedirten başlıktır.

ama biz istisnayız. bizim evde uçan inekler, görünmez olabilen kumandalar vardır.

bu zevkleri tatmak istemezsiniz.

çanakkale - ayvacık assos

günaydın sözlük, günaydın diğerleri, günaydın arda kalanım.

yorumsuz.

bir gün semtin alışveriş merkezinde gezerken, küçük bir çocuk baba baba diye bağırarak gelip bacağıma sarıldı.
bakıp çoğcuğa gülümsedim ama anası babası nerde acaba diye etrafa bakınırken bir dükkanın kapısında duran kadına gözüm takıldı, birde hemen yanında dükkanın kapısından kafasını uzatmış dışarı doğru bakan adama.

adam bir bana bakıyor bir kadına.
o an ne tepki vereceğimi şaşırdım, çocuk öyle sarılmışki bacağıma bir an şüphe duydum "lan acaba olabilir mi diye" neyse ki babası ile benziyormuşuz.
çömelip çocuğa bak baban orada diyip babasına yönelttim çocuğu ama çömeldiğim yerden zor ayağa kalktım dizlerimin bağı çözülmüştü.
sonra ki 6 ay o alışveriş merkezine gitmemiştim.

çok sevdiği insanın onu hiç sevmemiş olması ve bunun geç farkesilmesi.

oy verdiğinde puan alındığını ilk defa bu başlıkta gördüm. benim bildiğim kadarıyla yok böyle bir şey. ben okumadan oy vermem ayrıca. oy verdiğim yazar arkadaşlar bunu böyle bilsin.

(bkz: çemberimde gül oya) mehmet ve yurdanur.

yılanları sebebiyle gitmek istediğim ülkeler listesinde yer almayan bir ülkedir. yılandan çok çekinirim, benden uzak olsun.

ama mesela sydney opera binasını görmek isterim.

"madem ki gece, madem ki aklı gitmelerde, en iyisi biraz kendimizi düşünelim" temalı parçam.

"az mıyım, çok muyum?
var mıyım, yok muyum?
ben neyim?

kaç mıyım, göç müyüm?
hiç miyim, suç muyum?
ben kimim?

hiçlikler içinde kanayan yürek
yokluklar içinde savaşan beden
boşluklar içinde karışan zihin
güçlükler içinde değil miyim?

yoksa...
yoksa...

her ihanete akıl erdiren
her cehalete kılıf uyduran
her esarete fiyat biçtiren
sen değil de ben miyim?

geçimsizim bugünlerde
kimsesizim bu yerlerde
değersizim bu ellerde
çaresizim doğduğum yerde

ses miyim, sus muyum?
sis miyim, pus muyum?
ben neyim?

ak mıyım, pak mıyım?
al mıyım, sat mıyım?
ben kimim?

yalanlar içinde doğruyu bulan
cayanlar içinde sözünde duran
satanlar içinde ayak direyen
yananlar içinde değil miyim?

her adalete duvar ördüren
her cesarete kilit vurduran
her asalete boyun eğdiren
sen değil de ben miyim?

geçimsizim bugünlerde
kimsesizim bu yerlerde
değersizim bu ellerde
çaresizim doğduğum yerde"



spotify

gözlerini sadece kendi kusurlarını görmek için açan kimse, ruhunun yeni bir hayat bulduğunu görür.

attâr

"ben seni sevdim mi? sevdim, kime ne ? tuttum, ta içime oturttum seni ."
ümit yaşar oğuzcan

bi yerlerde benim de bir söz hakkım olmalıydı.

etrafımda bir sürü şey uçuşuyor, bunlar bana ait diyorum değil diyorlar.
onlar istediği sadece varsın sen, onlar senden sıkılıp gittiğinde tek kelime etme şansın da yok, buna karşılık kendini savunma hakkın da, öylece otur seyret kendini..

arkada mana mou ellas çalıyor, onun da başlığı bile yok daha, nicedir açacağım açamadım..

şüphesiz mecburiyetlerdir.

yayını dinleyenlere bakıyorum da sayıları onlar yüzler belki binler... farklı evlerde, farklı kültürlerde hatta farklı ülkelerde büyümüş insanlar...
dışarıdan bakınca birbirleriyle burada yazmak dışında benzerlikleri yok. fakat hepsi anlaşmış ve bu yayın için buluşmuş. aslında hepsinin, hepimizin bir benzerliği daha var müziğin bir şeyleri değiştirebileceğine inanmak.
içimizdeki sıkıntılarımızı rahat konuşamadığımız ve içimizi dökemediğimiz için buraya gelmişiz. buraya gelmişiz neşelenelim neşeyle dolalım diye. bizim yerimize içini dökebilenlerin iç yansımasını dinliyoruz. yani şarkıları. şarkının içindeki o hoş notalarda, şiirin mısralarında, yazarın kaleminden bir metinde kendimizi dair şeyler arıyoruz. bulmaya çalışıyoruz...
konudan konuya atladım ama asıl anlatmak istediğim şey sanatın mucizesi. canlarım derlemelerinize hayran kaldım ve kalmaya devam edeceğim. sizin sayenizde sanata olan hayranlığım daha da arttı. sağolun. şükranlarımı sunarım.*

güne özel olduğu tahmin edilen durum.

kuru muru, ayıp oluyor. siz yani şimdi bize kafanız güzel mi demeye çalışıyorsunuz sabah sabah?

anlaşılmak üzerine,
kafanda aynı anda iki zıt fikrin olması.
zaman zaman biri birinden ağır basıyor derken tekrar dönüyorsun can çekişmeye. o an aslında insanların seni anlamaması tatavası değildir işin özü. sadece birine lütfen bana yardım et, neden böyle oluyor, doğru cevabı bulamıyorum diyerek bakıyorsundur. o anlaşılıp anlaşılmamak değil, şu anki hâlimden kurtar tavrı. ama şöyle bir muhteşemlik var, yaşarken farkettim. sizinle aynı anda bu problemle kafası meşgul olanlar. enterasan bir çekim gücü oluyor bu insanlarla aranızda. ya da ben onları çabuk farkediyorum. anlıyorum evet, bende de olduğu için anlıyorum.
sende mi? peki ne yapıyorsun? yıllardır cevabı bulunamamış bir gizemin kapısının aralandığını düşünüyorum hep. halbuki herkes kendi kendine yetebiliyor ancak.
o insan'ın çırpınışlarını gördüğüm için mutlu olmam beni kötü insan yapmaz. bunu söylemeye çekinmiyorum. ben onda kendi çırpınmalarımın izlerini görünüyorum. hislerimi haberim olmadan kimlerle paylaşıyormuşum?
ben anlaşılmayan insanı seviyorum. kendimi de sevmek zorundayım. insan olmanın en güzel tarafı kafandaki iki fikride kabul etmek. öyle olduğu gibi.