hatta tamda o velet tam da rahatsız etmek için oluşturulmuş bunu yaparkende zorbalığın ailede başladığını anlatmaya çalışmış. kimi zorbalıktan ötürü güldü kimi rahatsız oldu ve sövdü.. "lan bi dakkika" diyen yok. ^^

ama heleki erkek çocuksa o yaşta sövse: "aslanıma bak!" diye olumluyorsunuz..

ya da yalnızlık meselesi ki iki taraflı saldırılmıiş gerek olumlu gerek olumsuz anlamda.. yani karakterler üzerinden bir çatışmayla..
ün-şöhretin basitliği, boşluğu üzerine de göndermeler..
yalanlarımızı, abartılarımı ve takıntılarımızı (kolye nerede? repliği başta olmak üzere), üstüne tekrarlarımızı yani abartılı bir şekilde evrenimizin-bireyin eleştirileri-okumaları yapılmış.

dahası zıtlıklar ve saplantılar üzerinde aslında mutluluk denen olgunun ne kadar göreceli ve teknik olarak simülasyonist bir kavram olduğunu göstermeye çalışmış.

tam da bu yüzden bir sonu yok. haluk bilginer'in sonu gibi işte birimizin sonu diğerimizin başı ya da devamı oluyor.. yani yaşam denen hikâye giden için bitiyor ( en azından yaşayanlar açısından) ancak kalanlar için devam ediyor. acısıyla tatlısıyla.. bu hikâye de zaten hayatı içerlemiş, eleştirmiş bir yapı.. o yüzden de hayatın bitmediği gibi bitmemiş bir hikaye. yani biz aziz karakterinin aslında hayatında bir süreyi-kesiti biliyoruz. ne iş yapıyor? nereli? kaç yaşında? bilmiyoruz. devamında ne yapacak bilmiyoruz. drone gibi 1:36 saat'ine girdik, çevresine de tanrısal gözlerle baktık ve geçtik. düğün yok, aşk yok, ezbere iş yok..