zaman tüneli

her okulda, her sınıfta en az bir adet bulunan bir çocuktur. sanki özellikle serpiştirilmiştir sınıflara. kendine hastır, gariptir, bağımsızdır. ilk ders başlar ve sınıfa kimin geldiği, kimin gelmediği az çok bellidir. bir kısım öğrenci ilk derse geç kalabilir ulaşım sorunlarından mütevellit, fakat ilk dersin sonuna gelinince o günkü sınıf mevcudu az çok bellidir. bir süre sonra, yani ikinci üçüncü dersler gelip çatınca artık kimin sınıfa gelip gelmediği gündemden düşer, unutulur.

işte tam öyle sanılırken, üçüncü dersin ortasındayken, fizik dersi işlenip tüm öğrenciler hocaya odaklanmışken "tak tak tak" sesi gelir ve bağımsız arkadaşımız sınıfa girer. o kadar alakâsız olur ki bu, hani belli bir yerden sonra gelmemen lazım çünkü ders akmış gidiyor. bunun bir de gitmesi var. iki ders için mi geliyorsun yani :) bir de öyle bir havası vardır ki gelirken, sanki gün boyunca sınıftaymış da 2 dakika lavaboya gidip gelmiş gibidir. kendimizi sorgularız, acaba ders saati şimdi mi başlıyordu? sınıfça ve öğretmen kadrosunca bir erken geliş yanılgısına mı düşüldü diye beyin fırtınasına gireriz. öyle bir özgüvendir yani.

bir yandan da severim bu tavrı. kişinin bulunduğu ortamdan, şartlardan, kişilerden ve onların olası tepkilerinden izole olmuş hâlidir bu. özgüvendir, ışıltıdır, dik duruştur. severim, sayarım bu hâli. geç geledur çocuk.

illüzyondur.

(bkz: benjamin linus)

hiç masumane değil. iç kolum tatlı tatlı kaşındı. ben de tatlı tatlı kaşıdım. kaşıdıkça kaşındım, kaşındıkça kaşıdım. sonuç tırnak izleri kızarıklık çizikler.
evli olsam hanım kapıya kor. allah belanı versin herif, kimlere çizdirdin buranı der.
haklı vallahi gel de anlat işte.

kontrol altında tutulması en zor olan, ayrıca başkaları tarafından en kolay kullanılan duygu.

gürüyenin düğümleri kalaylı.

aman biz de çok meraklıydık sana*

gelmem.

orta asya göndermesi yapanlar bu dudaktan çeneye uzanan bıyıkla birlikte dudak altındaki cücüğü de bırakırlar, bu bıyık ve o kısa sakal yay ve oku temsil eder.

sever miyim? asla. ben keçi sakalımla mutluyum.

yolum, yoldaşım, mentorum, omurilik soğanım.

piksel tanelerinden oluşan basit bir simgeye anlam yükleyip bir de para ödüyorlar. gerçekten acınası. bununla ciddiye alınacağını düşünenin kendine güveni yoktur.

daha dün bir canlı bombayı şehit diye ananların yaptığı açıklamamsı.
ulan neresinden tutasın.
hamile kılığında kendini eylem diye patlatıp geberip giden birini şehit diye ananlar mı açıklama yapıyor?
dün eş zamanlı bir sürü yere terörist başının posterlerini parti logolarıyla asanlar mı açıklama yapıyor?
"hani teröristlerle ilişkiniz yoktu ulan enişteniz terörist çıktı" diye sorduğumuzda çemkirenler mi açıklama yapıyor?
yoksa terör örgütü adına açıklama yapanların mı terörle alakası yok?
hangi dediğiniz doğru ki?
ayrıca;
bunlar yüzünden ne yazık ki kendi halindeki kürtlere karşı da inanılmaz bir tepki oluşmaya başladı.
şimdi esas iş onlarda.
yoksa korkunç konular esas gündem maddemiz olacak ki en çok çekindiğim budur.

yeni gelmedim geri geldim

geçen gün "beni şimdiye kadar tanıdığına göre hayat hakkında ne nasihat verirsin" dedim. güzel şeyler söyledi.

latince harika bir dil. 'herkesin tuttuğu kendine' desek, o da karizmatik bir fonetikte kulağa gelir muhtemelen. bu deyişi zamanında hemen herkes gibi kinyas ve kayra sayesinde öğrendim. şimdi beni bıçakla 36 parçaya bölseler yine de yapmayacağım bir davranış olarak, forum profillerime kırmızı bold 12px şeklinde yazardım bunu. aman ne çekmişim öyle ne çekmişim! şimdi şöyle bir bakınca, o dönemler bu bitmez triplerimle z'lik yaptığımı düşünüyor, o dönemki ruh halimi de drama quenn olarak görüyorum. geçen zaman, insanı reelist yapıyor.

ortaçağ'da saatlerin ön yüzüne yazılırmış bu. maximilian voloshin isimli, şair olduğu söylenen bir zat bu konuda şöyle yazmış: "yaşamın olduğu her yerde, zamanın kendini yazdığı bir parşömen vardır". yaşanan her an iz bırakır manasında hoş bir söz olmasına karşın, o dönemler kızla ayrılınca icq'dan bunu yabıştırmışlığım da vardır. çok derin ve sofistike ve elegant amaçlar için kullanmadım yani. olayımız her daim sütyen kokusuydu. intihara meyilli bir tonda yazınca acıyorlar. öyle düşünürdüm o ara. işe yaradığı olurdu.

şimdilerde zaman resmen üzerimden geçti. bu yorgunlukla favori latince deyişim, ex nihilo nihil fit.
"hiçten hiç bir şey olmaz" anlamı varmış. "bişi yoksa bi sitim olmaz" olarak da çevrilebilir.
hafif nihilist bir çağrışım olmakla beraber, evrenin ortaya çıkışı tartışmalarında da sık sık bu mevzu geçer. bunu poposunun sol lobuna yazdırmış bir kız görsem, "bu benim hayatımın kadını" derim şu an mesela (hile yapıp siyah tükenmezle yazıp foto atmayın).

sadece bunu derim işte...sorun bu. çok fazla anlam yükleyemez oldum deyişlere, cümlelere. cümle bazında anlam yükleyip üzerinde düşünmeden yazan aforizmacı cicişler nedeniyle, yerin göğün en süper lafını eden birisi gelse, erdener abi gibi, "iyi tamam şimdi git" derim. bütünsel bakmak istiyorum. cımbızlamak yorucu ve anlam karmaşası yaratıyor. meseleyi anlamak istiyorum. millet, "sevdim mi giderim sokarsam biterim" gibi güm güm laf peşinde. dönem çok bok.

ps: latince olmayan favori lafım da , dünya hassas kalpler için bir cehennemdir. çünkü kalbim hassas. kırdılar mı sitsen düzelmem. abraham lincoln demişti bunu da sanırım. iç savaş sırasında demiş canı sıkılıp.

bunca yıllık tecrübelerime dayanarak sokak kedisi sevmek dışında tüm sevgiler üzüntü ile bitiyor.
aşk meşk yalan ve mutsuzluktan başka bir şey getirmedi
oysa bir kedi öyle değil
mırıltısı yeter.

badem veya solcu bıyığı bırakanlar tarafından eleştirilen bıyık türü. he bana kalırsa bir çing-mançu bıyığı değildir

insanlara ihtiyacımı ciddi anlamda azaltan yapay zeka aracı. inanılmaz bir şey ya, inanılmaz. fazla politik doğrusu olduğu için bazen sinir etse de genel olarak birçok konuda güvenle başvuruyorum.

formulü çok basittir, günde 2 defa uyguluyorum çok memnun kaldım.
aynısı kaynımda da var.

"iller de konup göçerler
lale sümbül biçerler
ağalar beyler içerler"
kahve de kara değil mi: