zaman tüneli

günaaayyddııığğğğğğnnnnn…

tek gözüm kapalı yazıyorum, sabahları bu saatten bir saat önce uyanmak ölüm gibi bir şey sanki.. uyanamıyorum… uyanamaıyooğğrrum..

bugün de cuma, mübarek gün yayın günüm..malum haftalardır yayın yapmıyorum tamamen keyfimden.. ne kadar özlediniz acaba? bir tık yayın yapma aşkım depreşti çünkü.. kamu oyu yoklaması yapıyorum. totem yaptım.. özleyenleri göreyim. beğeni sayısı tutarsa gelirim akşam.. allaam iflah olmaz bir ilgi bağımlısıyım. seviyorum naapiiim..

sonracığğğmaaa.. bak şimdi heyecanlandığım projemin süreci devam ediyor. yaaa çok tatlı çok güzel çok süper bir his bu.. inşallah bugün tamamlanır da hafta sonu bekleme krizi yaşamam arka arkaya gelen haberlerle çok kocaman mutlu olurum… o mutlulukla da akşam görüşürüz herhalde.. neyse söz vermeyim şimdi..

yalnız baya kendi kendime konuşuyorum. delirmiyorumdur inşallah. ahaahahahahhaha.

bugüne bir şarkı:

bugüne not:




dünden daha güzel bir gün olsun..

öptüm. bye.

yazarları bu gün mutlu eden olay başlığını bulamadım . buraya yazayım bari. sonuçta bu da söylenmek istenen birşey.

sabahın kör karanlığında uyanmanın haftalardır beni mutlu eden tek olayı, bu gün ay dedeyi gördüm.

sözlükte flört mü olur olum. lokanta camına ekmek banar gibi. olsa olsa üçüncüyü bulup cuma namazına cemaat olur. onu da zorlamamakta fayda var.*

(bkz: yav he he)

kız başına 25 farklı erkek mi düşüyor yoksa aynı erkekler farklı kızların portföyünde mi yer alıyor?

ben de bebek'te bütçeme uygun yalı bulamıyorum.

genelde yaşlı kesime kullanırım
ya da benden soğusun istiyorsam karşıdaki kullanırım

dede de desen olur ama sonra performansa şaşma.

bir kelime ondan bir kelime bundan mı?
birinden 20 30 sayfa okuyup dinlenirken diğerini okumak mı?

ikincisi ise, aynı anda 5 6 kitap okuyorum, çok normal.

popüler felsefe.
carpe diem banal oldu.
kaygılanma, seviş felsefesinin yeni adı.

eğer akademik bir çalışması yoksa ya da eğitmen değilse dahidir. “okuyorum” diye yalan söylüyodur. üniversitede çok vardı bu tiplerden ama tükenmemişler.

çocukluk döneminde tanışılmadıysa abestir. geçen benden 1 yaş küçük bir çocuk bana abi demeye başladı, "aynı yaştayız yahu neden bana abi diyorsun" dedim. meğer kendinden küçüklere bile abi diyormuş. abi demesinden hoşlanmadığımı ve ismimi söylemesinin yeterli olduğunu söyledim. utangaçlık aşılması gereken bir şey.

100 milyon euroluk adam geldi hala yerini dolduramadı büyük adam.

sohbet için yazabilirsiniz.

kuzendir. sadece kuzendir. abi ya da abla değildir. sizin küçük kardeşiniz de değildir. eşiniz değildir. belki dostunuzdur ama düşmanınız değildir.

bana göre yapılmış en iyi dizidir. en sevdiğim dizi the sopranos'tu ama o son 10 dakika sonrası six feet under yerini belirlemiş oldu. tabi birkaç efsanevi an vardı final dışında da. six feet under değişimin ve ölümün hikayesi idi. biz sadece hayatın kısa bir özetini izledik...

orta sahası olmayan, sakatları idame edebilecek ve rotasyon yapılabilecek kaliteli yedekleri olmayan kadrodur.

yaprağımı olur bu saatten sonra.

önce okan gidecek. yerine premier lig görmüş alman teknik direktör gelecek. sonra kadronun eksikleri kapatılacak, rotasyon yapılabilecek kaliteli yedekler alınacak. arkasından yeni teknik direktör bir oyun planı oluşturacak ve oturtacak. ayrıca sportif direktörler ve antrenörler de değişecek.

bütün bunlar yapılırsa en az 5 sene sonra ucl şampiyonu oluruz.

nickiyle mesaj vermeye çalışan biri.

geçen yaz yaşadım. eşim denizde. bende kıyıda kitaba dalmışken, oldukça da kilolu ama sevimli bi aile (karı-koca,-muhtemelen- anneleri ve 9-10 yaşlarında da bir kız -torunları veya çocukları- yanıma yaklaştı ve adam, oldukça da nazikçe "ailece bi fotografımızı çekebilir misiniz lütfen" dediler. çokta beceremem ama, diyerek artık uzattığı telefonu alıp,deklanşöre basıp iade ettim. sanırım telefon kadının, çünkü o bakıp "ay annem tam çıkmamış, rica etsem bi daha çeker misiniz" dedi. bende est. falan diye aldığım telefonla, bu şirin ama tombul topluluğu daha dikkatle ekrana sığdırmaya çalışırken farkettim ki, sorun bende de telefonda da değil: kendilerinde. benim geriye gidebileceğim bir yer yok, onlar da plajda güneşlenen sakin insanlar arasına giremeyecek, girselerde sığabilecek boşluk bulamayacak durumdalar, ne kadar birbirine yapışsalar da kiloları ekrana sığdırmıyor. hem söyleyemiyorum hem telefon ayarlarına yabancılığım nedeniylede onları uzaklaştırıp ölçeklendiremiyorum da. artık 4-5 poz çekip biri belki tutar diye dua edip, tlf.u yine iade ettim. her birinde de kenardaki birinin yarım çıktığı o fotolar da doğal olarak beğenilemedi. bu sefer yaşlı şişman, "çocuğu önümüze alalım, beyfendi öyle çeksin" dedi de, ekibi telefona sığdırdığım bir fotoyu elde edebildik. pekte beğendiler. tam kurtuldum diye düşünüyordum ki, "lütfen sizde katılın hatıra olur" diye adam telefonu alıp, yerini bana devretti. anlayamadığım bir uysallıkla katıldım(mışım).peşinden kadın telefonu alıp yerini eşine verdi, bir foto da öyle çekildik(miş). sonrada numaramı isteyip fotoları niyeyse bana da gönderdiler. ancak gülüp vedalaştıktan sonra "ben ne ve niye yaşadım yav" diye düşünebildim. her neyse unutmuşum ki, sanırım ta akşam eşim, 'bahçede unutmuşsun' diye telefonumu bana uzatırken farketmiş olmalı ki "bunlar kim ya" diye sorduğunda olayı hatırladım. anlattığımda gülmekten ikimizde bitap düşene kadar fotolara bakıyor, baktıkça da gülüyorduk. sonrasında yaz boyu eşim, arkadaş toplantılarında "bizimkine bakın, kendisini fit ve formda göstermek için kimleri buluyorda fotoluyor" diye, onları tüm dostlara gösterip durdu.. uzun sürede galerimde kalmışlardı.
geçenlerde ancak hatırlayıp silme şansı buldum.