zaman tüneli

gaziantep’ te katmerci zekeriya usta da sabah bir katmer yiyin sonra sabah tatlı yenir mi yenmez mi bir daha sorgulayın. off diyorum yok böyle bir lezzet diyorum. sabah sadece kahve içerim, kahvaltı asla yapmam ama katmer varsa tatlı varsa kahve yanına hayır demem. keyif işi yaa ağzın tatlanıyor bal oluyor balll. mis…

(bkz: sözlük'teki gürcüler)

dalga dalga, dalga dalga, dalgalanıyor, şekeriniz tabi.

ben değilim, fast food türü yesem bile çoğu zaman da avm'de yemeyi tercih etmiyorum, o kalabalık, gürültülü, boğucu ortamlardansa aynı restoranların cadde üzerinde bulunan şubelerine gitmeyi tercih ediyorum.

whatsapp konuşmalarını çoğu zaman silmem. 5-6 yıl önce konuşulanlar bile var.
hatta bazen geri dönüp sevgilimle konuşmalarımızı okurum, duygulanır ve konuşulanları unutmaktan korkarım.

geceleri kapı kilitleme-açma sesi duyunca irkilirim.

göbek deliğime dokunulmasından aşırı derecede rahatsız olurum.

bilgi insana konfor alanından çıkması için yapılan bir çağrıdır, nitekim sana bilmediğini anlatır. cahillik ise kişinin bilmediğini bilmediği bir durumdur ve en büyük konfor alanını bu vaziyet sağlar. cahil esasında konforu bozulmasın diye direniyordur.

babayı terk etmeyiz. o ki, bir devir açtı. bazılarının da götünü epey açtı. iyi açar babam taşağı büyüktür.

kendime saygım yok demenin başka bir yolu.

1) (bkz: hocam imzanız aynı atatürk gibi)
2) eric gerets *
3) christoph daum *
3) slaven bilic *

benim vizyonum “turkcell süper lig hiç bitmesin”den ibaret.

-bana romantik bir şey yap da uyuyayım.
-he tm. bir dk.

karadayı menemen sahnesi.

-bu mu?
-evet aşırı romantik işte, mükemmel.

*

abi aşırı romantik sahne değil mi yav.

karikatürist

sevmek sustuğum yerden büyüdü
adını koymadım, kalbim bildi
sana yer açtım, kendimi silmeden
seni sevdim… kendimden geçmeden

(bkz: götü göğe yakın)

(bkz: güneş tutulması)

jül sezar vaktiyle memleketime gelmiş, "veni, vidi, vici" deyip gitmiştir.

zengin değildir. kolay mı öyle etrafı kırıp dökmek. zengin tripleri bunlar herkes yapamaz.

öğleden sonraydı, bulunduğum mekanda sadece el yıkamak, biraz da aynada kendime bakım saçımı başımı düzeltmek için lavaboya girdim. soluma bir baktım, sarı sarı laleler misali, bana bakan bir görsel.

ananın bir suçu olmasa da, sana tuvalet adabını öğretemediği için sen bir kahpe oğlu kahpesin. 10 santimlik küçük pipinle işemeyi biliyorsun da, o sifon tuşuna basmayı bilmiyor musun? be vajinasını harap ettiğimin adamı?

ben çektim sifonu. kapıyı açtığımda başka bir insan vardı. görmesem, bakmasam, benden sanacaklar.

oe.
öldürülmesi gereken listemin 9 veya 10. sırasında yer alıyor.
bir dakika, azerbaycan'dan tam puan geldi ve sıralamada tam 3 basamak atlayarak 7. sıraya yerleşti.

ben senin pisliğini görmek ve temizlemek zorunda mıyım? anası fahişe kendi pezevenk.

hepimiz titanik'in adını biliyorken, hiçbirimiz 18 milyon afrikalıyı köle olarak amerika'ya taşıyan 12 bin gemiden herhangi birinin adını bilmiyoruz.

insanın en çok varoluş sancısı çektiği dönemdir. hayatı anlamlandırma ve kendi hayatını şekillendirdiğin yaşlardır. şansın yaver giderse doğru bir biçimde, daha az sancı çekerek şekillendirip yaşayabilirsin. * ve olgun yetişkin bir insan ile genç bir birey misin ikileminde kaldığın araf bir dönemdir.

ve çokça sürprizlere de açıktır, kimisinin evlenip yuva kurduğu bir yerde kimisi hâlâ okuldu, sınavdı onlarla uğraşabiliyor. ama sanırım en kötü hissi "her şeyin elinden kayıp gidiyormuş" gibi hissettirmesidir. bir yandan yeterince, doyasıya yaşayamadım pişmanlığı bir yandan da daha çok şeyler yapabiliriz ümidini barındırıyor. ben kendi açımdan konuşacak olursam o hislerin iki tarafını da yaşıyorum. ve diğer hissettirdiklerini de yaşıyorum, yaşıtlarımın büyük bir çoğunluğunun evlenip çocuğu olduğu yerde ben hâlâ sınavlarla boğuştuğum bir dönemi yaşıyorum. bu da haliyle derin düşüncelere sürüklüyor beni acaba ben mi çok geç kaldım yoksa onlar mı çok aceleci diye.