zaman tüneli

çünkü adam bakıyor; güya dinle sağlanacağına inandığı dürüstlük, çalmama çırpmama, dolandırmama vb. tüm iyi hasletler, sadece ateistlerde görülüyor; aksine ne kadar dindarlık iddiası ve söylemi yapılıyorsa, o ölçüde soygun ve her tür rezalet ve melanetin de din bezirganlarında olduğunu görünce; kendince sanacak ki asıl allah kuran inancı ateistlerde herhal.. dinsel anlatılar tarihi de bu yönde masallarla dolu.. en dürüst doğrucu inanç sahipleri hep dışlanıp, aşağılanıp öldürülmüş ve iktidar hep riyakar firavunlarca kullanılmış.
bugün abartılı peygamber güzellemesi ile onu putlaştıranlar, peygamberin cenazesini yerde bırakıp ganimet kavgası yapan, peygamberin sülalesini katletmeye yeminlilerin takipçileri. dillerinden düşürmedikleri kuranın yetersizliği ve kendi rivayet hikayelerini allah kelamı gibi göstermeye çalışanlar..
sıradan cahil vatandaş öyle düşünmekte haksız mı.. o nereden tarih, felsefe, mantık, ekonomi bilsin. o nereden aldatıldığı masalların kendisini cahil bıraktığı için böyle düşündüğünü farketsin.
o zavallı masalları gerçek sanıyor.

günaydın mesajı..

cidden ya aşırı mutlu oluyorum ben..

geçmiş ya da gelecek herhangi bir belirli gün hafta kutlaması da olabilir.

(bkz: nick vermeden bir yazara seslen)

evde beslenecek en masrafsız ve zahmetsiz hayvandır balık. hayatımın çoğunluğu balıklarla geçti (malum babam balıklara bayılırdı ve evde de beslerdi). prenses cikletlerimiz vardı, vatosumuz vardı, zebra ciklet vardı. akşamları da akvaryum lambasını yakar tüm ışıkları kapatırdık ev mükemmel olurdu. tabi annem oldu olası nefret eder balık beslemekten çünkü suyunu değiştirmek, akvaryumu temizlemek zulümdü.

bir tatlı huzur..

kalamıştan almaya gideyim bu hafta çok kalmadı..

yazıldığı gibi okunmaz.

seçenek bolluğu diyorum. bence kadın erkek ilişkilerini bitiren tüketim kültürü oldu. bunu ahlaki açıdan söylemiyorum ama insanlar karşındakine zaman vermek yerine kolayca tüketip bir diğerine geçebiliyor artık. ayrıca her yer potansiyel partner kaynıyor, sosyal medya, tanışma uygulamaları vs. bir de iletişimsizlik var tabii, eski zamana göre iletişmek için çok fazla seçeneğimiz var ama doğru iletişmeyi beceremiyoruz, sorsan herkesin "blokajları, travmaları, duvarları" var ama kimse bunları aşmak için çaba göstermiyor.. insanlar da birbirini bazı kusurlarıyla kabul etmiyor çünkü her zaman daha iyisi bulunabilir durumda. ayrıca artık insanlar bir ömür paylaşacakları kişileri aramıyor. günlük haftalık en kötü aylık ilişkiler var. tabii kimse evlenmek bir ömrü beraber sürdürmek ya da böyle amaçlarla ilişki kurmak zorunda değil ama ben eski kuşakların yansıttığı kötü evlilik portreleri yüzünden böyle olduğunu düşünüyorum. şuan herkes bi uzun ilişkiden korkar halde. bilemiyorum. kimseye karışmak haddimize değil tabii herkesin zevki birinci mevki isteyen istediğini yaşar.

tüm kırtasiye ürünleri.

ev yazı yazılmayı bekleyen onlarca defter, bir düzine kalem ile dolu.

ve tabi ki kitap.

en diye bir tanımım yok ama keyfıme almayı severım. o gün canım ne isterse. sanırım benım regli günlerım var.

postit sanırım yaa evde 2 dosya dolusu postit var hala (ozellıkle sarhosken) kırtasıye gezmeye ve buldugum herrrr postite yapısmayı bırakamıyorum. genel olarak butun kırtasıye ofıs esyalarına bır takıntım var ama postit almak en sevdigimm

dramalı hasan hasgüler 1896 dogumluymuş. 1984 yılında da vefat etmiş. trt renkli yayın denemelerine 1983 yılında başlayıp 1984'de tamamen renkli yayına geçmiş. nerden baksak beyefendi 80'lerini sürüyor o zamanlar. ve yine de vazgeçmiyor, sadece olduğu gibi kabul ediyor.

ben karla mücadeleyi sucuk ekmek yaparak vermek istiyorum. sayılır mı

üniversite yıllarımda sınava saatler kala, geceleri motivasyonumu sağlamama sebep olan şiirleriyle en yakın, tanışıklığı uzak arkadaşımdı.
şiirlerinde fon müziğiyle, nedense beni sürekli bosna'ya, kosova'ya götürür hiç yaşamadığım yerlerin hüznünü yaşatırdı bana.
sarsıntıdan güç bulan birisiymişim gibi ve dahi şiirleri yaşanmamış travmalarımı canlı tutuyordu, "gidersen yıkılır bu kent" dediğinde gidenim olmadığı halde gidein yoksunluğunu hissettirirdi.
genç sesi ile yılların değiştirdiği bedeni birbirine zıt algı yaratan şair, yazar edebiyat insanı.

bir zaman evvel hayatımın kalanında yaşamak istediğim evi buldum. cidden bak tam istediğim gibi böyle küçük, sıcak... ne ararsam işte. yerleştim de. derken mutlu mutlu yaşayıp giderken günlerden bir gün ev sahibi dedi ki "evi boşaltman lazım"... haydaaa almanya'dan kaynın mı geliyor diyorum; cevap yok, daireyi kumarda mı kaybettin; yine cevap yok. alabildiğim tek cevap seni evdeki istemiyorum. ee peki ama diyorum ne yaptımı evine? duvarlarını mı kırdım, tesisatı mı patlattım, eşyalara zarar mı verdim vs... yok yok yok. evde boşluk varmış ( karıştırmayın orasını öyle bir ev sahibi benimki). ortaya halı, kilim, yolluk, paspas atar hatta çok lazımsa kenarına da overlok çektirirdik, gerek var mıydı şimdi evden atmaya, 2026'ya girerken evsiz bırakmaya. seçimler böyle şeylerdir, birinin seçimi sizi ummadığınız zamanda evsiz bırakır, soğukta sokağa düşürür. sonra uyu uyuyabilirsen.

hayır.
tuz, doğa ve yeraltı suları için oldukça zararlı. başka bir yol bulunmalı, pahalı bile olsa.

kadınlaşmış erkekler.. erkekleşmiş kadınlar..

yaralarımız bence... ne istediğimize, nasıl bir şey istediğimize, ben nasıl sevilmek istiyorum, ben nasıl sevmek istiyorum sorularının cevapları için hayat bizi o yollardan yürütürken aldığımız yaralar yolun sonunda hepsi birer duvar olarak kalıyor.. sonra istiyoruz ki o duvarlar aşıla aşıla gelsinler bizi bulsunlar..

ee aynı durum karşı taraf için de aynı.. herkes köşesinde duvarlarının arkasında kalmayı seçerken birbirine de o duvarların arkasından seslenmeye çalışıyor.. duyulmuyoruz, görülmüyoruz.. anlaşılmıyoruz..

ne bileyim kırılmaktan korktuğumuz için ilişkide gerçek otantik kimliğimizle en olması gereken halimizle olamıyoruz.. olmayı denediğimizde de yine kırılıyoruz... belki de kırıyoruz... ama asla birbirmize ulaşamıyoruz.. ulaşmak için de çabalamak da istemiyoruz.. herkes için de geçerli olduğunu düşünüyorum bu durumun..

akordeon + trompet ikilisi sanırım favorim olabilir ama pek objektif olamadım bunları söylerken. aklım direkt beiruta gitti. *

öte yandan müziksever biri olarak iyi çalınan ve iyi olan bir beste olsun çalındığı enstrüman pek farketmiyor. yaylıları da çok severim, yeri gelir perküsyon da çok severim. yanisi hepsi benim bebeklerim.

ismini gerçekten de istanbul'un içme suyunun dağıtıldığı, yani taksim edildiği yer olmasından alan, istanbul'un en merkezi ve bilinen semtlerinden biri.

sabahın köründe istemeye istemeye uyanıyorsunuz. tüm bedeniniz bir dakika daha uyumak için yalvarıyor. ama zihninizle bedeninizi bastırıp sabahın köründe yola çıkıyorsunuz. şanslı iseniz şahsi arabanızla trafik çekiyorsunuz. değilseniz hiç tanımadığınız 50 yabancı ile dip dipe bir otobüse doluşuyorsunuz. başınızda bir ağrı. bir sıcak amerikano ile onu gidermeye çalışıyorsunuz. iş yerine gidiyorsunuz size bir sandalye ve bilgisayar veriliyor. dokuz saat o ekrana bakmak zorundasınız. iş olsa da olmasa. yetmiyor patronunuz sırf size üç kuruş para verdiği için bütün psikolojinizi alt üst edip kendini iyi hissetme hakkını buluyor. paranoyak iş arkadaşlarınız sizin onların ayağını kaydıracağınızı düşünüp ayrı mobbing yapıyor. bu arada dedikodununuz da ihmal edilmiyor. gerçekten çok zor. yıllarca okul okumanın sonucu bu olmamalı.

yeni başlayanların one pace üzerinden gereksiz sahnelerin kesilmiş halini izlemelerini önerdiğim anime.

diğer türlü bir sürü filler ve gereksiz sahnelerden arındırılmıştır süreyi epey kısaltır.