zaman tüneli

it iti ısırmaz. bölgemizdeki her savaş bizim aleyhimize.

tam olarak yetenek diyemeyiz...

akşam erkenden uyursam ve bizimkiler o sırada mutfakta, salonda ya da dışarıda olsunlar ne konuştuklarını görebiliyorum uykumda. frekans meselesi..

mesela ramazanda ailem misafirliğe gidiyor olsun, ben de o sırada evde uzandım diyelim, gittikleri yerde ne yediler içtiler, ne konuştular hepsini zamanda sıkıştırılmış bir şekilde görebiliyorum. belki on dakikada 4-5 saatlik şey sığıyor rüyalarıma. sonra onlara da anlatıyorum...
çocukluğumdan beri bazı şeyleri allah'ın hikmeti vesilesiyle görebildiğim için artık şaşırmıyorlar. sadece bunun nasıl olabildiği hakkında konuşuyorlar.

mesela eğer allah dilerse ilerde yaşayacağım bir olayı, anı önceden rüyamda gördüğüm de oluyor. benim kontrolümün dışında. ben istediğim zaman olmuyor. beni aşan bir mevzu diyebilirim. bunun anlamı ne, neden ben? bilmiyorum.

edit, şaka lan. ama bazen görüyorum.

125 bin pkklıyı trye getirip kendine özel milis kuvvet kurmak isteyen rte ve bahçeliye şok.

kafamdan çarpma işlemi yapabiliyorum.

herhangi bir fikri olmadığı her hâlinden belli olan vasatın altı şair. aklından geçeni olduğu gibi ve büyük bir inançla
ne yazık ki bir değil bir sürü

iki hafta malak gibi hastanede yattım. on dört gün boyunca sırayla refakatçim olan annem ve kardeşlerim benimle birlikte bitap düştü. her akşam kendi derdimi unutup sadece onlar için üzüldüm.

taburcu olacağım vakit ziyaretime peder bey de lütfedince gözlerim yaşardı. bir kolumda o, diğerinde annem hasta koğuşunu usul usul terk edecekken babam;

-maazallah hanım, oğlan o kadar da iyi görünmüyor dedi.

ağladım ağlayacaktım. doğrusu nazarında bu denli kıymetli olduğumu bilmiyordum.

+tamam dedi annem. bir gece daha kalsın. refakatçisi de sen ol.

dudakları müstehzi bir tebessümle aralandı kır saçlı adamın. saçlarımı okşayıp:

-maaşallah hanım, oğlan o kadar da kötü görünmüyor dedi.

mahallede herkes fitbol oynarken ben sapanla guş avlıyordum. köyden şehre okula gelmişiz. beni de top oynamaya ikna ettiler. acemi olduğum için ilk kaleden başladım.
polis lojmanlarına maça gittik. yaş 13 falan. biz normalde amator saha böyüklüğünde bir sahada top oynuyoruz. maç başladı. saha amator sahadan küçük. top bana geldi. degaj yaptım , top karşı kaleyi geçip asfalta düştü. polis çocukları hep birlikte " ohaa çüüşş" diye bağırdılar. ben tepkiyi anlamadım. avut çekiyorum ,karalastiğin üstüyle vurdum mu zink ediyor. direkt kaleciye gidiyor. o zaman neler olduğunu anlamamıştım; ama sonra arkadaşlarım maçı anlatırken anlamış bir ara havalanmıştım..

en sevdiğim tiradı budur:



"fakat…
şarkı söylemek, gülmek, dalmak hülyaya,
yapayalnız ama hür,
seyahat etmek aya,
gören gözü, çınlayan sesi,
canı istediği zaman şapkayı ters giymek,
başarıyı alnının teriyle elde edebilmek…
demek istediğim asalak bir sarmaşık olmamak!
varsın boyun olmasın bir söğütünki kadar,
yaprakların bulutlara erişmezse ne zararı var? "

her fırsatta biricik kızını ne pahasına olursa olsun akıllı telefonundan uzak tutmasıyla övünen ve etraftan etraflıca övülmeyi bekleyen kuzenim günün birinde yaşadıkları şehre çağırdı beni. cep telefonu olmadan çocuk nasıl büyütülür temalı kısa bir tatil geçirmek üzere kolları sıvadım.

daha ilk akşam sabrım taştı. çünkü minik kızı ne zaman görsem ya annesinin ya da babasının telefonuyla oynuyordu. hatta küçükhanım ekran karşısında hipnotize olmadan yemek bile yemiyordu. şaşkınlık ve kızgınlıkla karışık bir üzüntüyle annesi sıfatındaki kadına dönüp:

-hani sen kızının eline hiç telefon vermiyordun dedim.

+yemin ederim ki vermiyorum abi dedi.
hep kendisi alıyor.

erkek adam kimseyle sevişmez, diye de eklersek belki daha anlamlı olur.. o zaman duygularına ve arzularına olan hakimiyetine ve duruşuna saygı duyarım.

aşık olan aciz de yatmak için kendine arkadaş arayan, aşık olmadığı kadınlarla görüşen erkek mi adam oluyor? hadi oradan.

garip bir adam, fazlasıyla fırdöndü. mesela siyasal islam'ı 1973'te icat edilmiş bir şey diye yerden yere vuruyor, "küfrün yeşile boyanmış hali" diyor, müslüman üstünlüğünü bitiren hareket diye lanet okuyor. ama bir yandan da yıllarca o camianın en ateşli seslerinden biri olmuş, meydanlarda nutuklar atmış, kitaplarında islamcıları bilinçlendireyim diye yırtınmış. sonra birden "ben sizin durduğunuz yerden tedirgin oldum, başka yere gidiyorum" deyip sırtını dönmüş. şimdi de türkçü milliyetçilik modunda, istiklal marşı derneği falan kurmuş, sanki baştan beri aynı adam değilmiş gibi davranıyor.yani hem siyasal islam'ın bayraktarlığını yapmış, hem de sonradan "yok öyle bir şey, uydurma" diye inkar etmiş. bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? insan düşünmeden edemiyor: ya baştan beri samimi değildi, ya da fikirleri rüzgar gibi savrulan bir adamın fikirleri. şiirleri zaten bana göre fazla iddialı, fazla kibirli, o "ben anladım da siz anlamadınız" havası insanı yoruyor. bir de bu siyasi gelgitler eklenince iyice itici oluyor. keşke sadece şiir yazsaydı da şu fikir karmaşasına bulaşmasaydı.

sosyalist olmasına değinmedim bile.

-çenemle kafa, burnumla sakız şişirebiliyorum.
-playstation'da 5-0 geriden geldiğim maçı 9-0 kaybetmişliğim var.
-titanic batarken çalmaya devam eden kemancılardan tiksinmekte üstüme adam tanımam.
-anlattığım fıkralara maşallah herkesten çok gülerim.
-günde en az 12-13 hanfendiye aşık olur, aralarından 7-8 tanesiyle ciddi düşünürüm.
-çanakkale dardanelspor'un bir gün süper lig'e yükseleceğine olan inancımı hiçbir zaman yitirmedim.
-nabza göre şerbet verir ve her kandilde mutlaka gofret püskevit dağıtırım.
-belki beş vakit namaz kılmıyorum ancak asla gusülsüz gezip usülsüz iş yapmam.
-şaka şaka. tek elle sütyen kopçası açmaktan başka maharetim yok.

bir insan evladına iki adıyla birden seslenmek bana çok yorucu ve nedense azıcık şov gibi geliyor. fakat isimlerden sadece biri kullanılınca da olayı bu kez, ne halt yemeye elemana iki ad koymuşlar diyerek garipsiyor ve yadırgıyorum. deliyim ben. raporum bile var.

kendisine çift ismi ile hitap edilmesi kişide sansasyonel etkiler yaratıyor bazen. mesela misafirlikte oradan oraya zıplayan yaramaz bir sıpa sırasıyla "hayrettin yapma!" veya "münir yeter artık!" dendiğinde kimseyi iplemeyen o değilmiş gibi "hayrettin münir, sana şu vazoyu yerine koy diyorum!" cümlesini işittiği an enteresan bir farkındalık yaşayıp elindeki vazoyu usulca yerine bırakıyor. tanrım ne büyüksün.

yan yana geldiği vakit elbette müthiş bir ikili oluşturan çokça isim duydum. hayatı boyunca kimlik misali üzerinde taşıyacağı adlar veledin kulağına fısıldanmadan önce en azından buna özen gösterilmeli.

yaşama dair tüm umudumu ve mutluluğumu tonyukuk musab ile sınandığım gün yitirdim. her ikisi de hükümsüzdür.

t: keşkeler ve keşmekeşlerle dolu bir tercih.

sadece şiir yazsa iyi. her konuda fikri var.

memleket böyle tatlı dertler de gördü; rabbim izzet ve kerem sahibidir.

ve görmeye de devam ediyor çok şükür.

bu ülkede tatlı dertlerinden geçilmeyen bir kitle var. bunlar helak olmadıkça gerçek dertler gündem olmayacaktır.

şiirden, şiirinden ötesi çöp. şiirleri için; mezbelede açan çiçekler desek yeridir.
eskiden zampara bir sosyalist idi şimdilerde dinciliğe oynuyor. dinciliği de türkçülük ile hallaç pamuğuna çeviriyor.

sarımsağı, yoğurdu, salçalı sosu, nanenin o fethedici baskın tadı, acı biberi, hamura sarılmış kıymanın varlığı ortaya kaşık kaşık lezzet şölenini tabak tabak çıkarıyorsa ona hakkını vermek durumundayız. her zaman yenmez. ara ara ama mutlaka yeniliyorsa altın yemekler grubundan mutfağımızın bir klasik eseridir.

bütün erkekler değil sizin beğendiğiniz erkekler aynı. dolayısıyla sorun yanlış erkek tercihiniz.

harabat ehliyiz. mestaneyiz biz...
(siz meyhane deseniz ne oluuur demeseniz ne..
çokta tın.!)

poşitika, yeni rejimim türk'ü 100 yıldır çok güzel seviyor ama! sırtından zangin etmediği emperyalist ülke kalmadı!