zaman tüneli

öyle dedin de, ülkenin prestiji zirve yapmıştı...
bir daha da o seviyeleri görmeyiz zannediyorun... 2000 uefa kupası şampiyonluğu, süper kupa şampiyonluğu, 2002 dünya kupası üçüncülüğü, eurovision şampiyonluğu, 12 dev adamla tarihi başarı...

hepsi iki üç sene içinde gerçekleşmişti... türkiye'nin dünyada ismi sürekli başarılarla anılıyordu... sonra akp, yani karanlık esir aldı ülkemizi...
şimdi elimizde sadece akp dönemi öncesi ruhu, vizyonu takip eden bir voleybolcu kızlarımız var... eski türkiye gibi aydınlıklar..
akp dönemine ait değiller. elimizde bir tek onlar kaldı.. bu kapkaranlık kuyuda tutunduğumuz yegane ışık. bir umut. bir inanç.. çoğu zaman gözyaşı..

şampiyon olduklarında ağladım. çünkü bana eski zamanları hatırlattıkları için.

erkek değildir o. erkek olsa duramazdın.

bence:
ulaşılmaz olacam derken orta malı olmaları.
derdim ama..

iyice abartmış ve kendine olan saygısını kaybetmiş erkektir.

aldatma varsa orada sevgi bile olsa çekip gitmek yakışır. buraya kadarmış, bu ilişkiden daha da hayır gelmez diyerek arkasına bakmadan gitmeli bir erkek. delikanlı adama yakışacak tavır budur.

diş ticaretiyle uğraşanların yaptığıdır.

zira hasta olan diş hekimine gider.

bilenler bilir cam cepheli bir plazanın 14. katında çalışıyorum
bugün ofiste tam anlamıyla bir resource management faciasının eşiğinden döndük

boardroomdaki sunumum için son dokunuşları yaparken, fotokopi makinesinin önünde operasyonel bi bottleneckle karşılaştım
departmanın lojistik sorumlusu ismail bey, yaklaşık 400 sayfalık bir dokümanı arkalı önlü basmaya çalışırken makinenin başında adeta bir bariyer oluşturmuştu
hemen yanına yaklaştım ve "ismail bey şu anki workload distribution stratejiniz maalesef diğer stakeholderların accessibilitysini kısıtlıyor. bu taskı daha küçük batchlere bölerek parallel processing yapmamız mümkün mü?"
ismail bey bana bakıp, "kağıt sıkıştı da onu çıkarmaya çalışiyem gurban" dedi
hemen cevapladım
"ismail bey şu an yaşadığınız şey aslında sıkışmadan ziyade bi mindset problemi. bu sadece bi symptom; asıl root cause ise cihazla kurduğunuz negatif enerji transferi. gelin bu süreci bi gamification projesine dönüştürelim. siz kağıdı çekerken ben de arkada süreci benchmarking yaparak observe edeyim. bu krizi bir learning opportunity olarak kucaklayalım" dedim
ismail bey elindeki kağıt parçasına bakıp, "vollaha anlamamişem gurban" diyerek açık bir push-back sergiledi
ancak pes etmedim; "bakın bu agresif tutumunuz corporate culture'ımıza zarar veriyor. eğer bu süreci agile bi şekilde finalize edemezsek, bi sonraki performance review döneminde 'collaboration' bareminiz düşük kalabilir.” diyerek kendisini manipüle ettim
ismail bey en sonunda pes edip makineyi bana bıraktı
ben de hemen bi action plan oluşturup yönetici onayına gönderdim
kendisine de "bu süreci tüm organizasyona best practice olarak sunacağım, size de bi shout-out geçerim," diyerek oradan ayrıldım
önümüzdeki hafta "ofis cihazlarıyla holistik iletişim" konulu bi webinar serisi başlatmayı planlıyorum
güne impact yaratarak başlamak harika!

ruhunu terbiye etmeden, sanatçı olduğunu zannetmeye benzer.

şarkı üretmek; mühendislik ve mimarlıksa, şarkı söylemek inşaatta amelelik yapmaktır.

hayalden çizimi engeller. bakarak çizebilisin en fazla.

telefonu evde unuttum asansöre tekrar binip eve çıkıp dolabı açıp çikolata alıp evden çıktım. sonra telefonu almak için geri çıktım bu sefer alıp çıktım defoldum işe geldim.

tübitak bile kazanamadı yanlış hatırlamıyorsam. insan ne diyeceğini bilemiyor. tübitak lan.

müzik, ses üzerine inşa edilmiş sanattır. sanat ise üretkenlik, yetenek ve hayal etmekle kitlelere ürün sunmaktır. sesi iyi olan yeteneklidir. üretkenlik yoksa, sadece yorumcu ise sanatçı değil şarkıcıdır. gülşen sanatçıdır, sezen aksu sanatçıdır, yıldız tilbe sanatçıdır. ama bülent ersoy, ajda pekkan, irem derici sanatçı değildir. bakın iyi sesler de var. şarkı yazıp bestelemiyorsan, bunlar yoksa bile bir enstrüman çalmıyorsan-müzik için konuşuyorum- sanatçı değil şarkıcısındır.

fazlasıyla gerçekçi olduğu için izlerken tüylerimi diken diken eden kısa filmlerden biri oldu.
cenaze evi, herkes kendi derdinde. kadınlar bir yandan yemekleri yetiştirmeye çalışırken kendi acılarını yaşayamıyorlar bile.

belki de herkes kendi acısını farklı bir şekilde çıkartıyor, bilemiyorum.

laptop un şarjını almayı unutmuşum. üstelik şarjı yok ve ilk hafta öğrenci az diye 2 işleyip saldı hoca yarım saatten fazla oluyor. üstelik sonraki ders saat 1 de . ayrıca kimsede yok konuşacak, yurtlarına gittiler sanırım. eve gitsem sabah kalktığımda boşa gidecek. çok boktan bir durum. belki pc kafeye geçerim de o da kaç para bilmiyorum, şimdi önüme gelen ton balıklı sandviçte fare kadar geldi , kartta daha para kalmadı, her sey çok pahalı. iyice moralim s*****. şuna bak ya

elim küçük benim ve bir karış bile etmiyor. neyse içi bol doyurur.

bu senenin dune temalı hediye kartı ektedir;

türkiye'nin en büyük sopranosuna karşı yapılan büyük saygısızlıktır. kaliteli, işini ciddiye alan iki üç sanatçı kaldı kalkıp böyle şeyler yazıyorsunuz. çıkın siz o saydığınız ödülleri alın. eurovizyonda yıllarca ilk beşe sadece 97 de şebnem pakerle girmişsin başka da derecen yokken kadın sadece bunu başarmış olsaydı bile susup oturmanız lazımdı.

bizi almıyorlar.
bkz. damsız girilmez. iyi de neden.
niye ekstra sevap yoook niye

canım (bkz: yolda) grubu da çok güzel yorumlamıştır.

cuma namazina gitmeyen normal sozluk yazarlari ve cuma namazina giden anormal sozluk yazarlari.. sene 2026 olmus, hala egil kalk, egil kalk yapmanin sevabi olduguna inanmak... ilginc....

dinar ve partizanlık giren camiiler artık camii değil birer tapınaktır.

iran'da anlatılır;
adamın biri yaşadığı haksızlıklar üzerine camiye gidip allah'a sığınmaya ve kendisine haksızlık yapan adamları allah'a şikayet etmeye karar verir. camiye gider ve içeri girer. bir bakar ki şikayet edeceği adamlar ilk safta namaza durmuş.

ne ise, ey iman edenler iman ediniz.