zaman tüneli

tanıma girdiğimizde yeniden eskiye kısmını anlatamadım. reis girince eskiden yeniye ile açılıyor halbuki yeni yapılan tanımı görmek istiyorum ben açılınca. her defasında seçmektense en son ki hali taklit etse güzel olmaz mıydı.

hayat... kendim... düşünceler... yazma isteği.

ne dedi ne dedi.
seçim kaybedince seçimi tekrar ettirip, tekrar kaybedince adamı içeri tıkan, kaybettiği her yere çeşitli bahanelerle kayyım atayan adam mı diyor milli irade, demokrasi falan diye.

hani aziz nesin'in bı soyadı hikayesi vardır. herkes olmadığı kişinin soyadını aldı falan diyor. öyle bir c
döneme denk geldik ki demokrasiyi diktatörlerden dinler olduk.

deh demeden girmez merkep ahıra,
40 lisan da bilsen sözün geçmez sağıra
arkadaşlığın sonu varır kahıra.

beynin sol lobu analitik işlemlerde önemli rol oynar. belki bundan hareketle sol el kullanımını zekayla ilişkilendirmiş olabilirler. ama yok... zorlasan da mantıklı bir argümanı görünmüyor.

ortada yoklar, varlıkları yoklukları belli değil gibi.. buna rağmen neden çatma ihtiyacı duydunuz..?

"nasıl oluyor; vakit bir türlü geçmezken yıllar, hayatlar geçiyor..?"

herkese benden çay. *

moralim düzelsin diye sözlüğe giriyorum daha da moralim bozuluyor.

bunu bir yazar arkadaş - belki de bu başlıkta - söylemişti. kendisine yüzde yüz katılıyorum.

gideyim bir çay koyayım sigara yakayım mutlu olayım madem.

sinirlendiğinde çok kırıcı olabilen insanı eleştirmek kolay, ama dürüst olayım, bugün o kişi ben olabilirdim.. üç kere yutkundum. içime içime haykırdım. cümleler boğazıma kadar geldi, hatta dizildi ama dışarı çıkmalarına izin vermedim. çünkü biliyorum, bir anlık öfke yıllarca hatırlanabiliyor.

haklı olmak her zaman kırıcı olmayı makul göstermiyor. gerçekten de göstermiyor. insan bazen doğru tarafta dururken bile yanlış bir tonla, yanlış bir kelimeyle her şeyi berbat edebiliyor. zincirleme hataların önüne biraz sakinlik, biraz içsel monolog koyabilirse kurtarıyor kendini. şimdi sus, sonra konuşursun demek mesela.. çok basit ama çok zor.

bugün savuşturdum, şükür. içimdeki yangını dışarı sıçratmadım. yarın ne olur bilmiyorum, umarım yine yutarım o kelimeleri. yoksa bir gün gerçekten saçını başını yolcam o densizin.

benimle ilgili tüm algılarınızı kırmak istemem ama nefret ederim tencere yıkamaktan bütün evi yıkayayım ama tencere yıkamayayım... bu yuzden bu gece de aklımdan gecti bu... bir kac kez de yapmışlığım oldu affınıza sığınıyorum...

hobilerim arasındadır.

yani rantçı bir şirketin kendisi lehine yayınladığı bir veriye tabii ki güvenmeyeceğim de %50+ kaçak oranı nedir arkadaş ya. hadi olsun %20.

kaçak elektrik için bana pay edilen tutardan çok ödediğim vergilere acıyorum. o kadar vergi ödüyorsun, daha eline geçmeden cukkalanıyor gelirinin neredeyse yarısı, aldığın her maldan hizmetten vergi kesiliyor, ama ortada devlet yok.

devlet böyle istiyor demek ki. başka türlü açıklayamıyorum.
kaçak kullanan da demek ki devlet sevgisiyle devletin bu isteğini yerine getiriyor.

biz vatan hainleri ise kullandığımız elektriğin karşılığı tutarı her ay ödüyoruz.

bu yıl her oturum için başvuru ücreti 700 liraymış.
bu işin de boku çıktı diğerleri gibi.

var mı böylesi üşengeçlikler, tembelsi hayvan.. pardon insanlar..
çocuklarıma bakınca bana ihtimal dışı gelmedi bu davranış. sen uzak et allahım.

başlık açmanın saati mi olur dediğimdir. istediğim zaman açarım.

meyveli toz çorba sevenlerin bir tercih meselesidir.

baby driver'daki sütoğlan bu sefer japon yakuzalarının ipliğini pazara çıkartan gazeteci rolünde.
son samuray ken watanabe de polis ortağı.
olaylar, olaylar...

kontrolü elinde olmayan şeyler için kaygılanmak, insanın kendi zihni tarafından köşeye sıkıştırılması gibi.. mantık elinden bir şey gelmiyor der, zihin ise aynı sahneyi defalarca oynatır. kaygının her çeşidi zaten başlı başına can sıkıcı, sinir bozucu ama belirsizlikle birleşince daha da ağırlaşır. çünkü ortada çözülecek somut bir düğüm yoktur, sadece ihtimaller vardır..

kaygılı insanlar için bu kontrolsüzlük bazen küçük bir rahatsızlık değil, neredeyse ölüm kalım meselesi gibi hissedilir. kalp hızlanır, en kötü senaryo en gerçek ihtimal gibi görünür. dışarıdan boşver demek kolaydır ama içerideki fırtına öyle kolay dinmez. insan aslında olan şeyden değil, olma ihtimalinden yorulur. ve en çok da, hiçbir şey yapamıyor olma hissinden...

etrafımda herkesin hayatında biri var yani beni neden teğet geçiyor valla merak ediyorum artık. niye abi ya valla sebebini bilsem susarım cidden sjsksks