zaman tüneli

hakikati sözü söyleyen değil, sözün kendisi belirler. kimin ağzından çıktığı önemli değil.. doğru doğru kalır, yanlış yanlış.. hoşumuza gitmeyen bir ağızdan çıksa da gerçek değişmez. hakikate değer verirken kimlik değil, doğruluk ölçü olmalı.

taksim’de gezerken sıcaktan bunalan hüseyin, serin diye bir kiliseye girdi. içerisi oh mis. bir köşede confession yazıyor.
kesin danışma gibi bir şey, dedi. turistlere yardım falan.
perdeyi aralayıp oturdu. loş, sessiz, klimalı. tam keyiflenmişti ki karşıdan bir ses:
- evet evladım?
hüseyin’in beynine hollywood yüklemesi geldi. ciddileşti:
- forgive me, father, for ı have sinned.
kendi ingilizcesine saygı duydu.
- anlat, dedi rahip.
hüseyin döküldü:
- geçen hafta arabayı masrafsız diye sattım… ekspertize girse ağlar.
- diyetteyim deyip gece sucuklu yumurta gömdüm.
- arkadaşa kanka müsait değilim dedim, evde yatıyordum.
- anneme de köprüdeyim dedim… daha pijamamlaydım.
kısa bir sessizlik.
- pişman mısın?
hüseyin dürüst:
- yakalanmadığım sürece fena hissetmiyorum father.
rahip iç çekti.
- evladım burası danışma değil, günah çıkarma.
hüseyin toparladı:
- o zaman şunu da ekleyeyim… düğünde takıyı takar gibi yapıp zarfı cebe attım.
bu kez sessizlik uzadı.
sonra rahip sakin sakin dedi ki:
- evladım… ben seni affederim.
- ama türk düğününde kamera olur.

tam o anda hüseyin’in telefonu titredi.

kuzen grubundan mesaj:
“kanka videoda zarfı geri alırken net çıkmışsın..”

mutlu ve huzurlu bir uyku için keyif birası.

senaryosu enes yılmaz tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; 2022 yılında yayınlanmıştır.


duygusal bağ kurduğu ineğin kesileceğini öğrenen 8 yaşındaki irem adlı küçük bir kızın bu acıyla baş etme çabası konu ediniliyor.

küçük kız derin bir bağ kurduğu ineğinin kesileceğini öğrenir, kasap eve gelmiş ve ineği kesmek için hazırlık yapmaktadırlar,
küçük kız ineğin kesilme ânına şâhit olur ve ineğini hayata döndürmek ister, tıpkı bir yara bandı'nın yarayı iyileştirmesini ummak gibi.

sonra aklına bir anısı gelir, parmağı kesildiğinde bir büyüğü onun parmağına yara bandı sarmıştır, bunu hatırlar, yara bandı çoktan ölmüş bir ineği geri getirmeye yetecek midir, elbette hayır, sonucu değiştirmeyeceğini bile bile yara bandını inek için kullanacaktır, " ben iyileştim, belki ineğim de iyileşir " der gibidir.

bazı açılardan üzerine düşünmeye değer bir kısa filmdi, inek ve yara bandı bence metafor niteliğindeydi, o inek yok olacak olan ama senin onu durdurmaya gücünün yetmeyeceği biriydi, bir şeydi, ne kadar derin bağlar kurarsan kur hayat onu bir gün senden alacaktı, belki de almazdı, kim bilebilir?

ana fikir ise belki de şuydu;

değer verdiğin ve bağ kurduğun bir insanla geçireceğin vakit kısıtlı olabilir, belki sonsuza dek sürmeyecektir, onun bir gün senin hayatında olamayabileceği, ölene kadar seninle kalamayabileceği ihtimâlini hiçbir zaman göz ardı etme, sevdiklerinle geçirdiğin her saniyenin servet değerinde, paha biçilemez olduğunu bil.

bir gün vâr olmayacak hayatında, yara bandı, yani hissetmemek için bulduğun yöntemler sandığın kadar işe yaramayacaktır, yarayı görünmez kılsa da sen acısını hissedersin, hissedeceksin, bunu sakın unutma...

bağ kurduğun insanların varlığı bitse bile ruhları daima seninledir...

zamanında yani ergenlik dönemlerinde büyük konuşma konusunda bir farkındalığa az çok sahip olsam da iddialı sözler çıkmıştı ağzımdan. uzunca bir süredir keskin cümlelerden uzak durmaya çalışıyorum. içimde fırtına kopsa da bazen zar zor dilimin ucundan bir u dönüşü yaptırıyorum. temkinli olmak gelecek açısından iyidir. valla, büyük konuşmak insanın bir anlık boşluğuna bakar. sonrası çetrefilli bir yola dönüyor.

aklıma bu dogma şarkısını getirmiştir.

sedat peker'in kendisinden bahsetmesiyle 2020'lerde tekrar gündeme gelen benim de o vesileyle okuduğum roman. işin doğrusu romanı sevemedim ve baş karakter de pek sevilecek birisi değil. bu tür hayata karşı iddialı ve büyük emellerin hadimiymiş gibi konuşan ama korkak ve boş olan adam profilleri bizim yerli yazınımız da dünya edebiyetında da çokça işlenmiştir. ilk çırpıda aklıma gelen mithat cemal'in üç istanbul'undaki adnan ile a.j cronin'in erguvan ağacı romanındaki baş erkek karakter. bir de nedense kenan'ın uğruna eşini aldattığı nermin'in, alevi kökenli olduğu düşüncesi , romanı okurken kafamda oluşan imajlarda belirdi. oysa kitapta buna yönelik bir ima yok.

mesaja değil kaynağa odaklanmak, aynı şeyleri söyleyen farklı kişilere farklı tepki verme durumu.

bir nevi çifte standart.

bir dinleyeyim dedim, iyi yayınlar

hayata dair en sevdiğim ayrıntılardan biri.
kederliyken hiçbir şey olmamış gibi tebessüm etmek, dünyanın en çirkin cıvık insanını bile olgun ve güzel gösterebiliyor.

bubbles of confession

sohpet gittikçe daha güzelleşmekte.
katılan herkese teşekkürler.

yayın çiçek açtı yeminle

hoşgelmişşş firavunnn

klasik günah çıkarma sözü. genelde kilisede kabindeyken pedere söylenir.

sağlığımıza…

bu seneyi de kazasız belasız, çiçeksiz böceksiz atlattık çok şükür.

ruh eşini bulduktan sonra da sevgililer günü şundan öteye gitmemeli zaten:


ek : bir de bana nahdanlık almış daha ne olsun, gerçi ben nahtarlık istiyordum ama o da seneye inşallah

doğru bir eş seçimi yapmanın ne kadar büyük bir imtihan olduğunu gösteren detay.

murat dalkılıç, oğuzhan koç…
konuşun konuşun, nafaka işlerini düzenliyorlar.

sık sık oluyorsa bir psikiyatriste gitmek gerekir.

(bkz: enterit olunca depresyona girdiğini anlamak)

çocuğunun ateşini de aynı şekilde ölçecek baba itemi.

işte bunlar da hep alıştırma.