zaman tüneli

eskisi gibi iyi değilim. hayattan tat almıyorum. oysa ben yaşama dört elle sarılan biriydim.

bir ergen ile mesajlaştığınızı gösterir. olur öyle. büyüyünce yaptıklarını fark ederler. yaş olarak demiyorum bu arada. kafa olarak. ergenliğin yaşı olmadığı düşünüyorum. kırklı yaşlarını geçmiş birçok ergen tanıyorum.

temizlik ve düzen takıntım var.

adamın tek şanssızlığı hırvat olması. amerika'da falan doğsaydı tüm hollywood peşinden koşuyor olurdu muhtemelen.

bu arada başka bir emir kusturica filmi olan undergorund filminin müziklerini de yapmıştır. o da acayiptir.

dırırı dırırı dırı rııı...

sabahın köründe yola çıkıp işe gittiyseniz ve akşama kadar canınız çıkana kadar çalıştıysanız bu sisteme göre başarılı birer bireysiniz demektir. ben ise "tembellik hakkımı" kullanan "sistem dışı unsur* olmaya devam edicem. iyi akşamlar...

kalaşnikof --- goran bregoviç

sanırım cevap yeterli. *

belimize yel girer ısmayıl.

benim kalbim saf.

uzun uzun yazar, reddiye yapardım da troll başlığa ciddili entry girecek yaşta değilim.*

ausencia>sezen aksu'nun tüm kariyeri.

ooofff yani… şu ahir zamanda özümüzde sözümüzde insan olma yolundayız.. bu yol herkes için farklı olsa da varış noktası aynıdır. öğrenilmesi gerekenler algılanması gerekenler ne ise özde sözde insan olma yolunda çeşitli araçlar vardır. bu bazen enerji spiritüel ezoterzm bilmem ne araçları iken bazıları için de mesela tasavvuf, mevlana bazıları için jung bile olabilir.

şu an başlıktaki kavramlar manasız bir şekilde yan yana dizilmiş olsa da ki çok saçma bir şekilde hem de yol aracıdır diyebiliriz.

senin yolun diğer yol, yolun güzel her şey çok ok diye bu yoldan yürüyenleri bokluyorsanız bir şey öğrenememişsiniz demektir.

maalesef. özde insan olmak zor zanaaat.

gurur kırıcı olaydır. engelleyen kişinin saçı başı ele verilmelidir. net.

şile’nin karabeyli ve özellikle sevinçli köyü çevresinde yapılan bir iş bu. izleyip, okuyunca içim tuhaf bir saygıyla doldu. meşe kömürünün hikâyesini… ama aslında kömürün değil, insanın hikâyesini.
bu bölge, en iyi mangal kömürlerinin üretildiği yerlerden biriymiş. ormanlar da aslında emin ellerde, orman köylülerinin. onlar doğayı en iyi tanıyan, onunla birlikte yaşayan insanlar. sonbahardan kışa kadar süren uzun ve meşakkatli bir çalışmanın sonunda bizim mangalda kullandığımız o kömürler hazırlanmış oluyor. meşe dalları kesiliyor, büyük yığınlar yapılıyor, üzeri toprakla ve kömür tozuyla kapatılıyor. havasız bırakılıp günlerce, bazen 10–15 gün boyunca ağır ağır yanıyor. buna karbonlaşma diyorlar. ama ben okurken bunun sadece bir üretim yöntemi olmadığını düşündüm… sabrın, emeğin ve dayanıklılığın sınandığı bir hayat biçimi gibi. karabeyli ve çevre köylerde bu işi kuşaklar boyunca sürdüren aileler var. aynı meslek, aynı emek… çoğu zaman evlerini bırakıp günlerce dağlarda yaşıyorlar. ateşin başında nöbet tutar gibi kömür ocaklarının başında bekliyorlar. çünkü biraz fazla hava alsa emek boşa gidiyor, biraz eksik olsa kömür olmuyor.
şile’nin meşe kömürü mangalda uzun yanar, ete ayrı bir lezzet verir diye bilinirmiş. ama o lezzetin içinde kimsenin pek görmediği başka bir şey daha var, alın teri…
bu insanların işi gerçekten yürek isteyen bir iş. zor, ağır, sabır isteyen… ama buna rağmen mesleklerine ve hayatlarına dört elle sarılıyorlar. bazı insanlar hayatlarını adeta ateşin içinde geçiriyor ama yine de emeğin onurundan vazgeçmiyor.
o mangalda yanan kömürlerin içinde sadece meşe dalları yok… biraz sabır, biraz inat ve dağlarda geçen ömürlerin sessiz hikâyesi var.

"torbacının numarasını özelden atın." dedirten hedeler.

goran bregoviç kim la diyerek cesaretimi toplayıp soru soruyorum.

o kim oğlum?

efendice tanimini giren, tahminimce duzgun bir karakteri oldugunu dusundugum yazar.

kişide kusma isteği uyandıran anket.

şu şarkının bu başlığa çok uygun olacağını düşünüyorum.
aman bre deryalar kanlıca deryalar

duyulma ihtiyacı hisseden yazar.

dilediği gibi olsun bundan sonrası,
bu pek işe yaramıyor.