zaman tüneli

yalnız ikiyüz kilo kavurma imha mı edilmiş ne? çok değil mi?

bir attan kaç kilo kavurmalık çıkar?

antrikotu nerdedir? aklımda deli sorular.

san luis'e bağlı bir belediye.

k: -33.432803, -66.934473

fener kotası olan 2'yi yemiş ama bu sefer çıkaramamış. beşiktaş, rize, alanya. yeterince sıçradı. ama tarihin en iyi karagümrük'üne karşı yapacak birşey yok tabii.
rakip kırmızı yemeyince gene kazanamamışlar. bu yenilgi geç bile kaldı. şansla fazladan en az 15 puan topladılar nice maçta. hadi şimdi çıkın hakem, yapı birilerini suçlamaya devam edin.

insan sarrafı dedik rıza sarraf çıktı rıza baba.

üzücü ve ibretlik bir durumdur.
bir tek itlerin ve kedilerin yaşam hakkı var diğerlerini at mideye gitsin derler.

her şeyin çok iyi gittiği yerde dibin bir karış üstü. çok koymuyor bana.

tanım: bir insanın yapabileceği en büyük hatalardan birisi.

bir insanın başından neler geçtiğini bilmeden, o insanın hayat şartlarını bilmeden yorum yapmaya çalışmak çok büyük bir yanlıştır.
kimse, bir insanın yaşadığı hayatı yaşamadan ve yaşadıklarını yaşamadan; o zihne girmeden kimseyi değerlendiremez.
bazı özel durumlar için istisnalar vardır tamam. ama gerisi? gerisi saçmalıktan ibaret.
sevgilerle.

ben galiba ferahlamayı, bir şeyin gerçekten iyi olduğunu gözlerimle görmeden tam olarak beceremiyorum. çocuklarım henüz gençliğin baharında.. akşam ezanı geçmeden evde olmalarına alışmış biriyim. ama zaman kimseyi beklemiyor, onlar da yavaş yavaş palazlanıyor. arkadaşlarıyla plan yapıyorlar, dışarı çıkıyorlar, kendi küçük dünyalarını kurmaya başlıyorlar.

bu akşam oğluş bir etkinlikteydi. gelene kadar içim rahat etmedi. kendimi tutamayıp hem onu hem öğretmenini kaç defa yokladım bilmiyorum. mesaj attım, sordum, yine sordum. aslında aklım bana iyidir ya, merak etme diyordu ama kalbim başka türlü çalışıyor galiba. eve gelip de onu canlı kanlı karşımda görünce içimde bir düğüm çözüldü. o an ferahladım.

sanırım beni ferahlatan şey sadece iyi olduğunu bilmek değil onu gerçekten görmek. sesini duymak, kapıdan içeri girdiğini görmek. belki bu biraz annelikten, biraz da alışkanlıktan geliyor. ama biliyorum ki bu da değişecek. onlar büyüdükçe ben de büyümelerine alışmayı öğreneceğim. galiba bu da büyümenin bir parçası. bakalım… alışacağım. en azından umarım.

sevișenler ve sevișmeyenler olarak ikiye ayrılır. *

ilber hocamıza saygıyla...

benim dünya görüşüm mutfak kapısıdır.

bizim millet meraklıdır, şov yapmayı sever, yalandan sıkmaya bayılır. onun için sevişmese bile '' ben şöyle yaptım, böyle yaptım'' diye ballandıra ballandıra anlatır. ama '' ben hiç bunları konuşmam ıyyy '' tipler kadar itici değillerdir.

sen hiç “hiç” oldun mu, birden duruldun mu?
bulanıkmış berrakmış her suyu içtin mi?
altında ağ olmadan yerden yükseldin mi?
tam zevkine varmışken birden yere düştün mü sen?
düştün mü sen?

her şeyin çok iyi gitmesinin de ayrı bir bela olduğunun farkında olunması, düşüşün acısını yumuşatan detay.
çok iyiyken düşmedim hiç, zaten kötüydü, çok daha kötü oldu bir ara.

sevişe sevişe genle çoğalmaz. şarkının dediği gibi.

neyi nasıl görüldüğünün anlaşılabilmesi için gözlük önemli. en önemlisi gözlük. insanı rezil de eder vezir de.

“zaten onun karşısında oyun oynanamayacağı düşüncesi ömer’e hem endişe, hem de sükûn vermekteydi. içindeki kepaze tarafları saklayamayacağından korkuyor, bir yandan da söylemeye cesaret edemeyeceği şeyleri onun kendiliğinden anlayacağını düşünerek, müsterih oluyordu.”

oturmuşları zor yıkılır. bir tahayyüldür. ve bir çok hayal gibi tutkuludur.

mantıklıdır. sorunsal değildir. çözümü kendi içinde gizlidir.

ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz. -atasözü.

bana erdal tosun'un organize işler'deki repliğini hatırlatıyor.

- bir ara çok konuştum. hiç faydasını görmedim. bıraktım.

"almamanız için geçerli bir nedeniniz var mı?" diye karşı soru yöneltilebilir.