zaman tüneli

'' id'de idrar gibi, tutup tutup salıyor böyle ''

tam bir dakikam mi var diye sayardım

taijin kyofusho
condor and river
özellikle bu ikisi gece denizde sırt üstü yatıyormuşum gibi hissettiriyor. iyi oluyor.
hayata geri dönünce de akif çekirge eşliğinde şanlıurfa asbap geceleri vol1, vol2, vol3 dinleyip toparlanırım. bir sonraki düşüşe kadar.

çayla kahveyle güzel gider.

bunun bir de limonlusu bari da güzel. tavsiye edebilirim.

temsili ben.

sehrazat ın bir tl oldugu gecedir:)
saka bir yana nedir butun kadınları fisleme sevdanız?
benden karanlık gece cıkmaz. sevmedigimle sevisemem.
en son bir isyerinde vermesen de vermis gibi yap sistem icin sen de rahat et dediler.
gercekten fis almayıp kendimi fislenmis gibi gosterecekmisim.
sistem benle ne yapacagını sasırmıs durumda ben inatcı cıkınca.
iki tatlı soz soyleyip gonlume girerseniz ben sizle bedavaya sevisirim arkadaslar. ihih.

halk memnunsa başım gözüm üstüne. insanlara iyilik de yaramıyor tabii insan gibi insan olana iyilik yaparsın o ayrı. komşu var arada yemek götürüyorduk kocası demiş ki bir çıkarları mı var falan bu laftan sonra götürmedik. kimseyi uyarmak bilinçlendirmek zorunda değilim o tren kaçtı ailem hariç kimse de umrumda değil bir kaç dost dışında.

.. epey zor durumdayım ama kimse bilmiyor, aramızda kalsın.” diye devam eden şarkı sözüdür.

cümleyi biraz açıp derinliğinde kulaç atmak gerekirse:

bu kurşunlar, ne hedefi belli olan silahlar ne de tesadüfi darbeler; her biri kendi elimizi tutarak fırlattığımız, kendi karanlığımızı açığa çıkaran bir işaret.
insan bazen en çok kendine zarar verir; başkalarının sözleri ya da eylemleri değil, kendi seçimleri, kendi sessizlikleri ve kendi öfkesi… bunlar, en keskin silahlardan daha keskindir, en sert taşlardan daha ağırdır. en aşağılayıcı cümlelerden daha aşağılayıcıdır.

bu durum biraz da insanın kendi geçmişiyle yüzleşmesidir. her kurşun, unutulmuş bir kırgınlık, söylenmemiş bir söz, alınmamış bir nefes, affedilmemiş bir anıdır.
hepsi bir araya gelerek, insanın üstüne bir gölge gibi çöker. sarsar, bunaltır, nefes almayı zorlaştırır.
fakat aynı zamanda bir farkındalık da getirir:
hiçbir acı tesadüf değildir; her yara, her pişmanlık, insanın kendi seçimlerinin, kendi hatalarının bir yansımasıdır.

kaçış yoktur; ne geçmişi değiştirebilirsin ne de attığın her kurşunun gidişini durdurabilirsin. tek yapabileceğin, onları görüp tanımak ve en derin karanlığının ortasında bile kendinle yüzleşmektir.

belki bu yüzleşme acıtır, belki ağırdır, ama bir anlamda da özgürleştirir: insan, kendi yarattığı felaketin ortasında bile gerçekliğini bulur, kendi karanlığıyla barışmaya başlar.

en nihayetinde; kendini anlamaya, kendi gölgelerinin ardındaki sebep ve sonuçları fark etmeye götürür.
ve belki de en önemlisi, insanın kendi elleriyle çizdiği bu labirentte yolunu kaybetmiş gibi görünse de, aslında kendi içindeki gücü ve direnci keşfetmesiyle sonuçlanabilir.

"sence burada bir örüntü yok mu?"

öre öre dokumacı olduk. var. olmaz olur mu?

tatvan'a bilet var ama ankara'ya yok. olsa bugün almış ve yarın belki de trende olacaktım. kurban bayramı tatili için pusuya yatacağım. bineceğim ulan sana.

bunu kendine nasıl yaptin?

neden yaptigimi bilsem sana mi gelirim sence. unutulmayacak gibi degil de soru sacma.

nick vererek belli etmek ya da nick vermeden anlamsızlığa düşmemek adına.


selin naber.

a seçeneği yapsan olmuyor, b seçeneğini yapsan olmuyor. ve iki seçenekten başka alternatif de yok.

kahrolsun bağzı şeyler.

(bkz: isyan)

ağzımda acı bir tat vardı, sayfalara kustum. korkutucu bir karanlık kapladı sayfaları.

beynimi susturma çalışmaları.

uslu bir çocuk olursanız belki bir gün yıldızları görebilirsiniz.