zaman tüneli

savaş sanatı’nın ustası sun tzu’nun 2.500 yıl öncesinden söylediği söz bugün için de geçerli: “kaosun ortasında fırsat da vardır.”

mahallede ortam karışmış. iki grup birbirine girmiş, biri “gel lan buraya!” diye bağırıyor, öteki “hadi sen gel!” diye karşılık veriyor ama gelen giden yok, sade boş gürültü var.

tam o sırada köşeden bizim tip beliriyor. saçlar dağınık, ayağında terlik, elinde yarım ekmek. yüz ifadesiyle ben başka bir iş için çıkmıştım ama kader... diyor.

bizimki kalabalığa yaklaşırken söyleniyor:
“yaw akşam akşam ne bu gürültü loo... insan bi çayını içemez mi...”

kimse takmıyor tabii. bir itiş kakış daha. biri diğerine:
“oğlum bak kolumu bırak diyorum sana!”

bizimki biraz daha yaklaşıyor, kaşlar çatık. omuzların biri yukarda biri inik. birini dürtüyor:
“de haydi lo... çekil hele bi.”

adam dönüyor:
“ne var lan..? kerkenez!”

bizimki hiç bozuntuya vermeden, sesi yükseltmeden ama garip bir netlikle:
“dagılın lan.”

bir an duraksama..

karşı taraftan biri:
“niye dağılalım lan?”

bizimki ekmeği havaya kaldırıyor:
“ulan ekmegi almışam, eve gidecem. sizin gürültüz yüzünden kafam şişti. dagılın olm işte.”

bir başkası gülmeye başlıyor:
“oğlum adam ekmek için kavga bitiriyo lan...”

bizimki ciddiyetle devam:
“hee.. ekmek möhüm. siz sabaha kaddar dövüşün, ben uyuyamayam mı?”

kısa bir sessizlik. biri arkadaşına dönüyor:
“lan zaten bi şey olmuyo, dağılak mı?”

öbürü omuz silkiyor:
“dağılak..”

kalabalık yavaş yavaş çözülüyor. herkes sanki kendi kararıymış gibi uzaklaşıyor.

bizimki arkasından bakıp mırıldanıyor:
“ha şööle loo... akıllı olun biraz... milletin aaşamını zehir etmeyin...”

sonra ekmeğe bakıyor:
“ezilmeyik... eyyi.”

uzaktan biri fısıldıyor:
“bu kimdi lan..?”

cevap geliyor:
“vallahi bilmiyom ama... mahallede sözü geçiyo galiba.”

mükemmel ancak çok üzücü bir john steinbeck romanı.

zaten oldum olası kendini koruyamayan insanlara karşı hep fazla korumacı olma eğiliminde oldum. böyle bir insan görünce aklım kalıyor resmen acaba birileri ona eziyet ediyor mu, onun bu halinden yararlanmak istiyor mu diye. lennie de kitapta o kadar iyi tasvir edilmiş ki bu içgüdümü kabarttıkça kabarttı ve şu kitabı bitirip atayım elimden diye düşündüm okurken. lennie'nin masumluğu o kadar etkiledi ki beni gerçekte böyle bir hikayeye şahit olsam curley denen zibidiyi kullanılmaz hale getirirdim muhtemelen. tüm bunlar tabii ki romanın mükemmelliğinden kaynaklanıyor. hikaye o kadar güzel betimlenmiş ki okumuyor yaşıyorsunuz resmen.

“kaosun ortasında fırsat da vardır.”

gideyim de dmden birilerini ilgiye boğayım.

yine ben. *

yaklaşık 4 saattir boş boş oturuyorum sadece. * vakit geçmiyor. *

evlilik doğamıza aykırı.
çocukluktan çıkıp kendini yeni yeni bilmeye başlamış, daha kendini bile tanıyamamışken 20'li yaşlarda evleniyorsun. yaşayacağın daha yarım asır varken ben bunu hep seveceğim diyorsun. bu süreçte insan değişiyor, tabi ki karşındaki insan da değişiyor. insan yeri geldiğinde kendine katlanamıyor, eski halini eleştirip saçma buluyor ya da yeni haline katlanamayıp eski halini özlüyor. sen değişiyorken, karşındaki değişiyorken, her halinle her halini seveceğin fikri bir hayal aslında.

onsuz olamam lafları falan hikaye. ondan öncekilerde de öyle demiyor muyuz. hepsinin acısı tazeyken bu başkaydı modundayız. öncekiyle de evlenmiş olabilirdin bir öncekiyle de. eşi o kadar da ayrı kılan bişey yok aslında. alacakaranlık filmindeki kurtlar gibi mühürlenme falan yaşamıyoruz. sadece öyleymiş gibi konuşup, davranmaya çalışıyoruz.

iddia ediyorum çoğu evlilik geçen zaman, ailelerin boşanmaya hoş bakmaması, çocukların olması, kadının gidecek yerinin olmaması, erkeğin boşanmaya cesaretinin olmaması, kadının eşinden korkması, kadının maddi özgürlüğünün olmaması gibi sebeplerle devam ediyor.

insanları bir odaya kapatın, bu korktuğu sorunu ortadan kaldıracağınız garantisi verin boşanmak ister misin dediğinizde evet der. geçmişe dönebilsen evlenir misin desen hayır der. evet diyenlere yine aynı kişiyle mi evlenirdin deseniz hayır der. çok ufak bir azınlığın evliliği yürütebildiğini, yine eşini seçeceğini falan düşünüyorum.

yine aşk şarkısı mı yazıyon feridun abi.

işimi düzgün yapmadığımda da mobbing yapma özgürlüğün söz konusu bile değil çünkü sen kim köpeksin diye cevap verilemediği için kendini bir halt zanneden ahlak yoksunu insanların sektör fark etmeksizin kendilerinin ne olduğuna bakmadan sallayabildiği çöp cümlelerden biri.

asla inanmıyorum huzur vermeyenin huzur bulabildiğine.

bu kız hem her şeye neden olan kız hem de allah bilir bu durumdan da yırtacak.

öttürememişler ki; ek gözaltı süresi alınmış.

ortada cinayet var ve motivasyon açık değil. kalaycıoğlu-kadayıfçıoğlu kombinasyonu çalışılıyor.

survivor'dan tanıdığım kadarıyla bu kadın her suça teşne tıynette gibiydi

nedir şimdi son durum, birisi özetlese. yetkililer açıklama yapsa. biz de çekirdeklerimizle eşlik etsek.

afganistana saldırırken uzmanlar "aman ha afganistan vietnama benzemez" diyorlardı. hali ortada.

irak işgal edilirken uzmanlar "ırak oğlum bu saddam boru mu? afganistana benzemez ırak" diyorlardı. kaç parçaya bolündü hâlâ belini doğrultacak.

suriye karışırken uzmanlar " yav siz suriyeyi ırak'mı zannediyorsunuz. saplanıp kalırsınız" diyorlardı.

şimdi iran'a saldırırken uzmanlar " yav siz bin yıllık persleri ne zannediyorsunuz? vallaha sizi süründürürler hiçbir mikim de yapamazsınız. hele bir kara harekatı yapın bakalım da görün" diyorlar.

uzmanlardan ricam lütfen türkiyenin olası bir savaşı hakkında yorum yapmasınlar rica ediyorum.

iyi geceler.

doğulu soyadının nereden geldiği benim için muammadır. çünkü bir taraf anteplidir ki orası güneydoğu anadolu bölgesindedir. diğerleri mersinli olup orası da akdeniz bölgesindedir.

(bkz: yazık la kimin çocuğuysa)

'ben de bir başlık açayım da doğulu ailesi görsün' diye düşünmüş olan yazar entry'i.

sonuç doğru olmasa bile ''gidiş yolundan'' puan alacak insandır.