zaman tüneli

sigmund freud'un ünlü kişilik taksonomisinde de detaylandırdığı gibi bireylerin temel kişilik özelliklerinin temelleri 0-6 yaş arasında atılıyor. bebeklerin / çocukların bu dönemde başta anneleri olmak üzere, aileleriyle kurduğu ilişki biçimleri, kişinin ilerleyen hayatında başta kendisi olmak üzere diğer insanlarla kurduğu tüm ilişkilere referans oluşturuyor.

dost ortamlarında yapılan, "çocukluğuna inelim" esprileri aslında espriden çok daha fazlasını yansıtıyor. yaşamınızda bir kısır döngü içinde dönüyor ve çıkmakta zorlanıyorsanız çocukluğunuza inmek fayda sağlayacaktır. ha, inse dahi birey tek başına indiğin yerden çıkabilir mi, bu da ayrı bir muamma.

hayat arayışı devam eden gagalı memeli.
kontrol etmek istese de zorlanıyor.

oh, dandun yazmak ne keyifli...

birine, daha doğrusu sevdiğim birine kızdığımda, yarın gerçekleşebileceğini aklıma getirip; tepkimi ayarlamama sebep olan hiçlik.

bu durum zaman zaman tepkimi değersizleştirip benim de karşıdakinin gözünde "kolay" görünmeme sebep olabiliyor ama o işler öyle değil tabii. maalesef öfkem yakıcı ve yıkıcı olduğundan, mesafemi ayarlamayı tercih ediyorum.

"seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli."*

ilk başta her şey güzeldi.
iltifat aldım, hâlâ aklıma gelince sırıtıyorum.
bir de hapşırdığımda tanımadığım biri iyi yaşa dedi.
kısacası insanlık ölmemiş gibi gözüküyor.

sonra sahile gideyim, bir hava alayım dedim.
sahilin her adımında anılarım canlandı.
ve asıl sıkıntı şu ki bu anıların hepsinde tek başımaydım.

yani tamam. yalnızlığı seviyoruz falan ama o an bi kötü oldum. çünkü sevmiyorum lan ben yalnızlığı, bayılmıyorum hiç değilse.
bi kere de yediğim, içtiğim bir şeyi biriyle paylaşayım istiyorum. tadını beğenmezse damak tadını zorbalamak istiyorum. manzara ya da kedi dışında bir insan fotoğrafı çekmek istiyorum, iyi çekmediğim için o beni zorbalasın istiyorum.
öyle işte.

sonra bu konuyu biraz daha derinlemesine düşündüm, düşündüm derken yine bir hapşırık krizine yakalandım.
en yakın tekele gidip kuru mendil aldım, bir de sürpriz yumurtalardan.

bu sürpriz yumurtalar beni mutlu eden bir diğer şey, içinden de dinazorumsu bişi çıktı.
hep aynısı çıkıyor ama her neyse.
silktiğimin şehrinde bir arkadaşım olsaydı elimdeki dinazorlardan birini ona verirdim işte anlıyor musunuz..
ğanlayamazsınız.

sonra her zaman oturduğum banka geri döndüm.
kaç tane sigara içtim bilmiyorum.
oradan kalktım, başka bir banka geçtim.
oradan kalktım kedi sevmeye gittim falan derken bir şekilde geçti günüm.

bir de oğluşum kedicik artık beni umursamıyor çünkü çükünün derdinde.
bu yüzden ekstra bir yalnız hissettim bir an, sonra yaş mama ile konuyu hallettik.

tek başıma geçirdiğim vakti herhangi bir arkadaşımla geçirdiğim vakite değişmem. genelde bir arkadaşım ile buluşursam max 2 saat takılırız ve ben hemen eve dönmek isterim.

çevremdeki insanlar da beni tanıdıkları için buna saygı duyarlar. akşam, dışarıya da çıkmadığım için buluşmaları genelde öğle saatlerine ayarlarız.

bencilce gibi gözükebilir ama bu tamamen kişisel bir sorunum. yalnız olmayı, yalnızlığı çok seviyorum. o kadar alıştım ki bu duruma aksi olduğu takdirde huysuzlanıyorum, sıkılıyorum.

mesela ben. şu iki başlığı üst üste açtım: (bkz: yuh artık dedirten şarkıcılar), (bkz: yok artık dedirten sporcular)

biri beni durdursun!

hoşbuldum, sevgiler…


yaraları dağlayın gitsin. iyileşmeyen yara yoktur.

platform kuralları gereği kaba, hakaret içerikli veya argo sözlerin övülmesi, estetik bir değer gibi sunulmasıdır.
küfürü estetize etmek için kırk takla atmak, aslında insanın kendi zihnindeki kuraklığı tescillemesidir.
daha estetik bir şekilde ifade edecek olursak şayet; sözlük köşelerinde küfür aslında duygunun patlamasıdır, toplumsal deşarjdır diye felsefe kasmak, dümdüz yavşaklıktır.

çok sevdiğim kankam olur.

galatasaraylıysa direkt severiz.

kendime kadar deliyim.

sabri sarıoğlu

ne pardonu oğlum. sosyete misin lan sen.

baba çağrışım hızlanması yaşıyor yine ahahahaha

(bkz: yuh artık dedirten şarkıcılar)

''cesaret korkarak devam etmektir''. imza:ben

haydi yandan;

öncelikle elbette, herkesin malumu lebron james. *

sonra armand duplantis.

"her şeyden bağımsız tek ülkedir çocukluk. içinde kralların yer aldığı tek ülke. ne diye sürülüp atılalım buradan? ne diye bu ülkede kalmayalım, bu ülkede yaşlanıp olgunlaşmayalım? ne diye başkalarının inandıklarına inanmaya alıştıralım kendimizi? çocukluğun o ilk güçlü güven dolu ortamında inanılandan daha mı çok doğruyu içeriyor bu?" der rilke.

(bkz: küfürsüz sözlükte küfür güzellemesi yapmak)