zaman tüneli

az önce fark etmediğim bir gerçeği fark ettim.bu hissi unutmamalıyım.
m…. v. a…. i… y….l….

ben bazı kimselerin önceliğiyim çünkü insanlarıma çok değer veriyorum, onlar için elimden ne gelse en iyisini yapacağımı çok iyi biliyorlar. onlar benim insanlarım.

allah razı olsun hepsinden, sayıları az ama öz.

aslında bunun derin sebepleri var, insanların çoğu yüzeysel ya da yan etmenlere bakıyor. insan psikolojisi çok katmanlı bir yapıdır. çoğu zaman ilk düşünülen sebep/neden - sonuç ilişkisinden daha farklı bir noktaya bağlıdır. bu tarz vakaların katillerinin geçmişlerine bakıldığında ortak noktalar olabildiği gibi iç motivasyonları tamamen farklı olabilir. işte o iç motivasyonlarının kaynağını bulmak ve yok etmek gerekir. yoksa o kaynak/lar başka caniler yaratmaya devam eder. ki bence kaynak ne olursa olsun bu insanların oluşmasındaki en büyük neden bence toplum tarafından görülmemleri, ihmal edilmeleri. yani misal sokağa çocuk sıçarsan, sevgi vermezsen, iletişimi doğru kurmazsan o çocuğun topluma faydalı birey olması şanstır.
ya da zengin bir aile diyelim, çocuğu en iyi şartlarda büyütmüş. lakin işlere şirkete bakmaktan hep bakıcıya vermişler diyelim, bakıcıda her dediğini yapmış. buda katil olmasa bile yine topluma zararlı olabilecek ve küfür edilecek narşistik ve ya benzeri bir patrona dönüşmesi neredeyse kaçınılmazdır.

105 tane mum dikmek lâzım.

bekçiler hala var mı ki olm? ben hiçbir yerde görmüyorum bir tane bekçi bile. zaten ne işe yarıyorlardı ki? hepsi bir araya gelip, buluşup bir parka çöküp, çekirdek kola yapıyorlardı. denetim yok, bir şey yok, asayiş için değil ahlak için kol geziyorlardı, asayiş için kimsenin uğraşısı yok zaten, herkes başıma iş gelmesin derdinde, herkes korkak, ama gariban buldular mı çökerler tepelerine, küfür, hakaret, şiddet gırla.

abi ben bak 42 yaşına geldim, 42 yıllık hayatımda hiçbirinin hiçbir kıyağını görmedim, yaşamadım, hepsi de mesai doldurayım derdinde, zaten bizim ülke insanının problemi bu, etliye sütlüye karışmadan, elimi taşın altına sürmeden, bir köşede bir iki şeyle oyalanarak kamufle olup, yata yata yıllarımı geçireyim, ola ki ilgili departmanda eskiyip bir de tek kalırsam terfi edeyim, yolumu bulayım, tek dertleri bu insanımızın. ha daha beter insanlar da var gerek avrupa'da, gerek amerika'da, etik hassasiyetlerden, etkin çalışma düstürundan ya da işine saygıdan yoksun yığınla insan var. bunları insanlara öğretemezsin, insanın içinden gelecek.

at oynasanıza siz. sıkılmışınız belli.

(bkz: 15 nisan)

ben cok aldatıldım hayatımda.
benim sıkıntım hissediyorum. ayakta uyumuyorum.
simdi size kolaj yapıcam. en bombadan en az hasarlıya digerlerine gore:

1-ben paris te okuyordum. o istanbul da okuyordu. onu ziyarete gidebilmek icin bebek baktım. para biriktirdim. atladım ucaga istanbul a geldim. onun yatılı kaldıgı universite kampusune gittim o kadar yol yapıp supriz olarak. beni gorunce sevinmedi. yuzu dustu. megersem universiteden bir kızla daha cıkmaya baslamıs aynı anda.

2-ucaktayım. amerika ya gidiyorum bir seneligine. ucakta aglıyorum. cunku evlenme teklifini kabul ettigim sevgilim istanbul da kalmıs. megersem beni ucakla yolcu eden en samimi kız arkadasım ve mustakbel esim beni yolcu ettikten sonra kızın evine gidip sevismis.

3-evleneli iki uc gun olmus. en samimi kız arkadaslarımdan biri bende kalıyor. megersem ben ayakta uyurken yoklugumdan ıstıfa edip sevismisler.

4-ben turkiye deyim. sevgilim ukrayna da. bana teklifler hep gelir baska adamlardan. gene geliyor. reddediyorum sevgilim var diyorum bir sene boyunca. megersem benimki ukraynalı hatunlarla fanfinifinfon orda.

5-uc senedir sevgilim var. ultra sadıgım. megersem benimki baska hatunlarla fanfinifinfon

6-bir senedir takılıyoruz. o donem bana teklifler yagıyor. 20 adam filan geldi. hayır istemiyorum diyorum. ultra sadıgım her zamanki gibi. megersem aynı anda baska sevgilisi de varmıs.

7-sevgili olmusuz. ilk sevgilim sayılır. öegersem aynı anda baska bir sevgilisi de varmıs.

zaten toltalde 8 iliskim oldu.

ezel,kurlar vadisi,çukur vb. dizilere izin veren rtük, sigara ve içki kadehini flu yapıyor gençlere kötü örnek olmasın diye ..
sonuç ortada..

didem madak, pollyanna’ya son mektup şiirinde "mütemmim cüz olamadım hiçbir aşka pollyanna" der. mütemmim cüz ise tamamlayıcı ve vazgeçilmez parça anlamına gelir. ben de ne bir arkadaşlıkta ne de aşkta böyle bir konumda olmadım. kimse için vazgeçilmez olmadığımı defalarca hissettiğim gibi "sen benim önceliğim değilsin" diyen birine buna rağmen aşık oldum. ilişkimi bitirdim yine de acı çektim.
kendimi seviyorum hem de çok. ama bazen mesele kendini sevmek, kendine değer vermek olmuyor. insanız. birinin de beni benim onu sevdiğim gibi sevebilmesini isterdim.
(sabah mantığım duygularımın önüne geçtiğinde okuyup silme ihtimalim yüksek)

artma sebebinden ziyade birdenbire ve seri halde başlama sebebi irdelenmeli.

ben böyle münasip gördüm

akp.

ingilizin fonladığı tarikatlarda beyni yıkanmış, meslek sahibi de olamamış cahil cühelanın, üç kuruşluk iş buldum diye sevinip tayyibe oy vermesi için. sırf bu yüzden kuruldu bu gereksiz teşkilat. sokakta işe yaramaz bir şekilde volta atmak dışında bir şey yaptığını da gören duyan olmadı.
yakında polis de yapılacakmış bu eğitimsiz güruh.

yaptığım paylaşımlarla kendimi ifade etmek, bilgilerimi ve fikirlerimi paylaşmak, bunlarla keyifli vakit geçirmek için..

şahsım adına "sosyal medyada saatlerce kaydırmamak için" şeklinde cevaplanabilecek soru.

çok mu farklı tartışılır ancak bana daha faydalı gibi geliyor. sosyal medyaya çok az vakit ayırıyorum. sözlükte okumak, yazmak denk gelirse birkaç kafa dengi insanla sohbet etmek daha temiz ve mantıklı.

bugünkü eylemde yanımızda çocuğunun elinden tutup gelen velileri de görmek isterdim.
yalnız bırakılıyoruz.
halbuki bugün öğrencilerin üstüne kapanıp hayatını kaybeden ayla öğretmen gibi çocuklarınızın başına okulda bir iş gelse fiilen yanlarında olan, onları koruyacak olan da yine öğretmenleri.
üzüntümün, öfkemin ve geleceğe dair endişemin ağırlığını taşımakta çok zorlanıyorum.

#3955513

izah ettiğimi düşünüyorum.

ara sıra benim de aklımı kurcalayan sorudur.
belki burada yazdıklarımızı yazmak yerine çevremize anlatsak sıkılacaklar. o yüzden bir yere yazıp zihnimizi boşaltma ihtiyacı hissediyoruz sanırım.