zaman tüneli

mimarlık fakültesindeki son gecem, bir sabah sonra bitirme projesini teslim edeceğim ve böyle böyle çizimleri-maketleri bitirdim. sabah da 6:30 olmuş, “şu maketin şurasını bir düzelteyim” diye yeni falçatayı kartona vurdum…

15 dakika sonra çenemden maketin üzerine akan kanları çağrı (dini film değil, kızın adı bu) ile temizlemeye çalışıyorduk (kız-erkek karışık yurtta kalıyorum), çenem ramses’in sakalı gibi öne uzayan bir sargıyla kapanmıştı (bunu da kız yaptı, hatta vakit kaybetmemek için koli bandıyla yapıştırdı.. onu da bulamasa eminim picafix’i basardı suratıma) ve kız sürekli olarak “ama bi derdim var yaaa.. maketin mahvolmuş.. insan maketin üstüne kanama yapar mı? yok arkadaş, gitti jüri, geçmiş olsun” diye üzülüyordu. gerçekten üzülüyordu…

ben “caaanım suratın anasını şeettik” diye kendimi aynada seyrederken o, oraya buraya sprey boya boca etti, “proje alanını belirgin hale getiriyorum” kisvesi altında bir biçimde günü kurtarmayı da başardı.

yani fon mon bizi etkilemez, performans ödevinin kaldıraçlılarını gördük.

bugun boş günümdü. ortadan konuşan ve mantıklı analizler sunun sağlam bir tarihçi buldum. uzun süre dinledim,konu da isabet oldu.onu bunu bilmem ancak ben her türlü -izm'e karşıyım. birşeyci de değilim. bildiğim şey şudur:

bilimi kıstas alan ve bunu topluma indirmeye çalışan her zaman adamdır. fatih de buydu ikinci mahmut da bismark( gerçi sokullu gibi) da buydu.

gerisini boşver. ya dönemine göre kapasitesiz ya da kendi çıkarı için ipini elinde tutandır.

rahmetlıye alenı iftira olacak sözlere inanmayın.

tipsizlerin teselli ojosu

beyaz olmayan saçlarım.

insanlık.

''gerginlik olsun bayram olsun'' diye yaşanan bir gün.

ne işçi sınıfına faydası var, ne devrim bilincine katkısı. anca itleşilsin, dalaşılsın ''hınç masturbasyonu''.

bilimsel sosyalizm ile tarihsel materyalizm ile ne ilgisi var bu günün?

umut.

oyun oynarken deliriyor böyle, salak çocuk tipe bakınn.

seni çok özledim miniğim. sensiz hayat çok zor. sen hiç düşük şarj uyarısı ile hayatı bana zehir etmedin. kıymetini bilemedim. sen bu satırları okurken ben artık müzik dinleyemediğim diyarlarda olacağım. bir gün elbet tekrar karşılaşacağız.

daima,
senin.

içe doğru çökerse karadelik meydana getirerek çevresindeki kadınları kendisine çekmeye çalışır.

performans ödevinizin yarın sabah teslim edilmesi gerekiyordur, siz unutmuşsunuzdur ve saat 23:48’dir..

o mistik soruyu yöneltirsiniz “anne fon karton var mı?”
varsa rengi uyacak mı?
yoksa ne yapacaksınız?
atsalar atılmazsınız satsalar beş kuruş etmezsiniz bu saatten sonra..

cinnet geçirmeler ve öfke nöbetleri. yüzüne bakmaya utanırsınız. yük hissi ve ‘allam beni yok et’ mahcubiyeti tüm vücudunuzu sarar ama başka çare yoktur.

“neydi ödevin”, ”bu var sadece”, “şimdiye kadar aklın nerdeydi senin”, ”ne hâlin varsa gör”, ”ben uğraşamam bu saatte”, “sen hesap verirsin öğretmenine” nidalarıyla gece saat üçe kadar uğraşırsınız. o ödev biter ama siz de bitersiniz.

ertesi gün de öğretmen ödevleri toplamayı unutur.
öyle işte.

dedi müşlettin amca kahvede. *

berberin yaptığı tıraş bok gibi olunca eve gidip makineyle 3 numaraya vurmak gibi bir şey.*

geçen fatih altaylıyı izliyorum. ezeldeki suıkastçi oyuncu konuguydu. adam 7 gün sadece su içilerek oruç tuttugunu ve vucudun hasarlarını iyileştirdiğini dedi.

araştırdım. youtube da herşeyi bilen bir doktor var. adam yabancı ama türkçe kanal açmış. 5 günde gün gün olanı anlatmış.

yarın başlıyorum. zorlamadan deneyeceğim.

kapitalizmin en önemli silahı, sosyalizmden nefret eden işçilerdir. 1980 sonrası başlayan ve sscb'nin yıkılmasıyla ivme kazanan sendikasızlaştırma ve bilinçsizleştirme politikalarının meyvelerini topluyoruz. götünde don olmayan adamlar, kumarhane zinciri sahibine, mafya babasına hayran oluyor ve gelecekte onlar gibi olmak istiyor.
işçi bayramınız kutlu olsun mavi yakalar. sizin de işçi bayramınız kutlu olsun, kendilerini işçi olarak görmeyen ama kapitalizm tarafından en fazla sömürülen grubun üyeleri; beyaz yakalar.

"şüphesiz ki saygıyı hak eder evlat"

demişti rahmetli muşlettin amca tahta kahvede.

"kocakarılar yazsın boşverin" diye de eklemişti rahmetli...

var böylesi. sadece birkaç defa pantolonla gördüğüm onun dışında 4-5 yıl boyunca hep basketbol şortu, tişört ve yağmurlu havada yağmurlukla dolaşan bir arkadaş vardı. istanbul'a kar yağdığı zaman denizin nemiyle beraber feriştahımızda ağır tahribatlar yaratan soğuk bu herife hiç koymazdı. ayağına bot, götüne basketbol şortu giyer dolaşırdı. ölmedi de bildiğim kadarıyla, domuz gibi.

1 mayıs tüm dünyada bir bayram olarak kutlanır. bizim ülkede işçi yarın büyük ihtimalle evden çıkmayacak. işçinin, emekçinin ezildiği bir ülkede bayram! yersen.

dune okuyalım, dune izleyelim, dune! ops! yanlış çet!

bilin bakalım ben kimim?