zaman tüneli

her gün yeni bişey öğreniriz, aynı sandığımız kitabın etkisi de sonradan başka olacaktır. ben birçok kitabı tekrar tekrar okudum, her seferinde daha önce dikkatimi çekmeyen başka şeyler anladım. bu belki her kitap için geçerli değildir ama büyük romanlar için kesinlikle geçerlidir.

ailecek çok akıllı ve zekiler maşallah. her köşebaşını tutmuşlar.

(bkz: ailem iyi ailedir)

tüylerim diken diken oldu cümlesi her ne kadar mecazlı bir ifade olsa da ben demin bunu fiziksel biçimde yaşadım.

evet efendim, biraz hava alayım da uykum açılsın diye dışarı çıktım. otururken omzum gıdıklanmaya başladı, saçım mı yok. kıyafet etiketi mi ? değil. kıyafetin dikişleri herhalde dedim. elimle yokladım. elime top gibi bir şey geldi, içgüdüsel biçimde hemen yere attım. arı desem değil, sinek hiç değil, tüylü ve kanatlı bir böcek...

anlamıyorum ki, ne işin var kıyafetimin içinde? kendi ekolojik sistemin sandım diyeceğim. pamuk polyester kumaş boyası karışımı senin ekolojik çevren olamaz sayın böcek...

bayılırım.

lakin tıraş bahane losyon şahane. küçükken abim her tıraş olduğu zaman yüzü yanıyor yanmıyor aldırmadan sarılıp sarılıp öperdim.
o losyon kokusunun hastasıyım.

bazi anılari kavanoza koyup saklayamamak ağır geliyor. o an orada tadini cikarip sonrasinda anı müzeme kaldırmak istemiyorum.

sütlü köpüklü böbrek taşı*

devlet memuru olmak yerine, başka gençlerle ortaklık kurup venezuela'ya özel jetle maske yardımı gönderse daha mı iyi olurdu?

yakıcı sır kitabıyla birlikte bir kez daha stefan zweig’e hayran kaldım. birçok kitabını okudum ve şimdi favorilerime bir yenisi daha eklendi. yine okurken büyük keyif aldığım; akıcı, sürükleyici ve hiç sıkmadan hızla biten harika bir kitaptı.
kitaba gelecek olursak; küçük bir çocuğun ilk kez yetişkin dünyasının karmaşık ve karanlık tarafıyla karşılaşmasını anlatıyor. hikâye, hasta bir çocuğun annesiyle birlikte tatile gitmesiyle başlıyor. kaldıkları otelde baron adında bir adam çıkıyor karşılarına. baron, kadına yaklaşabilmek için çocuğu kullanıyor. başlarda küçük çocuk bunu samimi bir ilgi sanıyor; çünkü ilk kez biri onunla gerçekten ilgileniyor ve bu durum onu fazlasıyla mutlu ediyor.
fakat ilerleyen sayfalarda bir şeylerin ters gittiğini hissetmeye başlıyor. sessizliklerden, bakışlardan, yarım kalan konuşmalardan… “yakıcı sır” tam da burada başlıyor aslında: çocuğun anlayamasa bile hissettiği gerçeklerde.
başta ona oyun gibi gelen şeyler zamanla içinde derin yaralar açıyor. yetişkinlerin kendi arzuları uğruna küçücük bir çocuğu görmezden gelmeleri, onu yalnız ve değersiz hissettirmeleri beni en çok üzen şey oldu.
zweig’in insan psikolojisini anlatış biçimi yine etkileyiciydi. özellikle bir çocuğun masumiyetinin yavaş yavaş kırılışını hissettirmesi kitabı unutulmaz yapan detaylardan biri olmuş.
.
.

.

.

.

başınız sağ olsun

rızkımı veren hüdadır kula minnet eylemem.

(bkz: anahtar sözcük)

tahtaya öğretmen yaşamayacak profildeki herkesi doldursun gene sağa sola. cemaatlere yaranmaya da devam. sonra "kandırılınca", işi ehline vermediği için çok önceden öğrenmesi gereken şeyleri eniştesinden olay anında öğrenince, bizzat seçtiği korumaları bile namlusunu kendine doğrultunca yine mağdur olmasın yalnız.

suno iyi şarkı sözü yazamıyor. ama ben konuyu verip diğer yapay zekalarda söz yazdırıp sunoya rap müzik yaptırdım.ortaya harika şeyler çıktı.

aynı teklifi yapan bir akp'li gazeteci vardı. pkk açılım süreci vardı. adı hilal kaplandı.

kutsal kuran sürekli okunmalıdır. bütünlük içinde ele alınmalı ve üzerinde derin düşünülmelidir.

hatırlatalım, bugün dinin tek kaynağı kuran'dır:

www.kurandakidin.com/

en iyiside bu ha. üçer beşer götürüyoz ailecek.

adı değişsin diyenler o bayrağın ne taşıdığını anlamıyor. çünkü onlar için sadece bir kumaş parçası, adı da sanki masa başında konulmuş basit bir şey. oysa bu bayrak; savaş meydanında düşenin üstünü örten, evladını bekleyen annenin camına asılan, sevincimizi, bağımsızlığın bedelini anlatan bir simgedir. kimsenin, uğruna can verilmiş bir değere isim biçmeye gücü yetmez. bu sadece bir bayrak meselesi değil; tarihle, şehitle ve bu milletin hafızasıyla kavga etmektir.
dünyanın neresine gidersen git ay yıldızın adı da belli, anlamı da bellidir: "türk bayrağı. "
ay yıldızı görünce milyonlarca insanın içinde aynı duygu uyanıyorsa o isim zaten değişmez. zaten rahatsız oldukları şey bayrak değil, türk milletinin kendisi. türk bayrağı’nın adını tartışacak cesareti kendinizde bulmanız bile fazla.

geleneksel olanı keyiflidir.

günaydın arkadaşlar.

hani bi hikaye vardı!
uzun halinin kısa versiyonu şöyle, en son adamın karısı da başkasına kaçınca.
köylü, karın başkasına kaçmış bunların hepsi neden başına geldi bir şey yapmayacak mısın diye tepki gösterdiğin de.
adam, ilk gün horozun peşine düşseydim, bugün de karım başkasına kaçmazdı der.