zaman tüneli

modern bilimkurgunun en özgün ve en etkili hiciv romanlarından biri olan otostopçunun galaksi rehberi douglas adams tarafından 1979 yılında kaleme alınmıştır. sadece “komik uzay macerası” değil; bürokrasi, anlamsızlık, teknoloji, insan kibri ve varoluş üzerine absürt bir taşlama niteliği taşımaktadır. 6 ciltlik bir eserdir ama bunlar ufak kalınlıktadır. bir çırpıda bitirmiştim üniversite yıllarımda.

douglas adams eserinde birbirinden absürt ve saçma fikirleri hiciv diliyle o kadar güzel anlatıyor ki bir zaman sonra yahu bu ne saçmalıyor dediğiniz yerleri aslında gayet de mantıklı diye düşünüyorsunuz.

absürt mizah ve zekice fikir seven biri için kült seviyesinde.

beni cezbeden kısımları ise;

- trajediyi komedi gibi anlatması,
- anlamsızlığı sakin bir mizahla kabul etmesi,
- evrenin kayıtsızlığı hissi.

dönem dönem açıp bazı yerlerini tekrar okurum. üniversitedeki enerjik günlerimi hatırlatır.

yine neye ağlıyorsun, enayi.

michael jordan leo messi iken lebron james ise cristiano ronaldo.
ronaldo, lebron estetik ve zarafet açısından seyredenleri tatmin edemezken jordan, messi etmiştir. ronaldo, lebron takım takım gezip daha az takımsal başarı ve bireysel ödül elde etmiştir.
messi, jordan fc barcelona ve chicago bulls'un yerel kahramanıdır.
ronaldo, lebron kendine oynar boşa istatistik kasar özelikle de yakın geçmişte, uzun ömürlülük mastürbasyonuna çocuklarını alet etmekten de çekinmezler hele ki lebron liyakat kavramını çığnadı bu bağlamda. messi ve jordan ise takımına oynar.
komple futbolcu ve basketbolcu olan messi& jordan defalarca rekor sayıda gol/sayı krallığı yaşamışken aynı zamanda rekor sayıda asist kralı olmuş, rekor sayıdaki en iyi savunma 5'lerine dpoy olarak da seçilmiştir. ronaldo ve lebron ise sırasıyla asist ve savunma ünvanlarını skorer ünvanlarıyla bir araya getiremedi.

hala mermi gibiyim
batarya sağlığım %98

eskiden önümde uzayan yollar heyecan verirdi. şimdi dönüp baktığım yollar yoruyor beni biraz. çok yol aldım.. çok.. geri dönmek için fazla ileri gittim, ileri gitmek içinse eski heyecanım yok artık. insan sanırım bir yaştan sonra zirve aramıyor, sağlam bir gölge olmak istiyor.

bazen en güzel manzaraların geride kaldığını düşünüyorum. ilk hevesler, ilk dostluklar, ilk mücadeleler… hayatın o deli akan tarafı sanki biraz uzakta kaldı. ama ben artık çiçek açma telaşında bir dal değilim. meyveye durmuş bir ağacım. ve gelecek baharlar artık benim için değil dallarımda büyüyen meyveler için.

bu yaşımda hayallerimin çoğu kendime dair değil artık. çocuklarımın güçlü olması, düşse de kalkabilmesi, dünyaya korkmadan bakabilmesi… benim bütün gayretim biraz da bunun için. onlara bırakacağım en büyük şeyin paradan ziyade sırtını yaslayabilecekleri sağlam bir karakter olduğunu biliyorum.

şimdi hayatla kavgalarım pek kalmadı. sadece çocuklarım yorulduğunda dayanabilecekleri bir duvar olmaya çalışıyorum.

insanlık düşmanı denildiğinde benim aklıma gelen devlet çin değil. saçını sitiyim diyebileceğimiz modelde, böyle yavşak gülümsemeli, işkenceci bir herif var. bir sürü ülkede birilerine para yedirip boynuna tasma takıp kendi reklamını yaptırıyor falan, ona bakmalı.

gerçekten çok cevizler ya
uluslararası sertifikalarım bi işe yaramadı

bisiklet sürmek. gerçekten iyi hissettiriyor.

kyle bass

sojourant: adam 128 yaşında ama kabul ediyorum, en fazla 124 gösteriyor.

öte yandan, dünyanın en yaşlı insanı olarak ünlenmek yerine neden dünyanın en tartışmalı figürü olarak ünlenmek istediğini anlamadım. bir 5-10 sene bekleyelim, düşünelim, durumu sonra araştıralım.

tarçınla oyun oynamak..

.
türküm, müslümanım.

doksanlar parti. yüksek ses müzik, eşlik etmek ve dans tabiki…

masaj.
derdini tasanı masaj yaptıranı rahatlatayım derken şıp diye unutuyorsun.

yine yazıp yazıp sildiğim dönemlerin birindeyim. öyle işte işin özeti.

göbelek bilmiyorum ama birlikte göbek yapmak istediğim insanlar olabilir. şöyle, güzel bi çilingir sofrası kursak, yavaş yavaş demlensek oluru var bence. çok iyi içemem ama iyi yerim.*

michael jackson mezarında ters dönüyor şu an!

unutulmak mıdır daha çok acı veren?
yoksa hiç hatırlanmamak mı?
ikisi de düştü nasibime.
kısmetliyim hiç olmadığım kadar.
bu bereketli hasadın anısına;
kaldırıyorum kadehimi.
unutulanlara
ve
hatırlanmayanlara

en büyük eseri de,

gel benim vefası eksik yarim, olan adam işte.

vefasız, neyi anlatmaya yetmiyor da bestekar vefası eksik yarim deme ihtiyacı hissetmiş diyenler olabilir, keyfinden değil, mecburiyetten... çünkü müzik ve söz bu şekilde oturuyor. aksi halde, vefaaaaaasız yarim, şeklinde kelimeyi uzatmak gerekir ve bu da pot yapar, olmaz yani. çaresizlikten vefası eksik yarim demiş üstat.

sevgili bir yıl sonraki ben,
umarım çocukların yine senden daha hızlı öğrenip sana hayat dersi vermeye devam ediyordur. başarı dediğimiz şey sadece iş hayatında değil biliyorsun. sofrada edilen kahkaha, yolda edilen muhabbet ve eve huzurla dönmek olduğunu anlamışsındır, umarım..
ayrıca bu yıl umarım birkaç şehir, birkaç kitap ve birkaç gereksiz ama çok güzel gün biriktirdin. dostlarla planlı-plansız bulaşmalar yaşandı, bir kahvenin kırk yıl hatırı yine tarih oldu.
ve umarım hala yeni kitap kokusuna gereğinden fazla anlam yükleyen o eski moda ama tam profesyonel olmayan kadın olarak kaldın.
ha bir de… umarım onu başarmışsındır. ikimiz de ne olduğunu biliyoruz.
sevgi ile..