zaman tüneli

"bakarız" dememektir.

bakarız diyenle dostani olsun, ticari olsun, akrabalık olsun ilişkimi kesiyorum zaten.

adamı en kritik anda satar.

obsqure - shores of orion

ağlar ama ağlak değildir.

içi acırsa gider köşesinde sessiz ağlar.

asıl erkekliğe yakışmayan bit kadar şeylerden mız mız mız şikayet eden, hep dünyayı, öbürlerini suçlayıp eziklenen tipler. ağlaklar.

not afraid

#3992716 plaza diline bayıldım usta, devam et böyle tanımlara. okurken müthiş bir keyif aldım. teknik makale okuma hissi veren ama çok gündelik olan bir olay baya iyiymiş.

len sus beynim.

bir şeyler söylemekten ziyade sadece başımı okşamak istiyorum. “evet artık seni anlıyorum” der gibi…

bundan asla taviz verilmemeli; kısa vadede kaybeder, eleştiriye, dedikoduya, dışlanmaya ve küfüre maruz kalırsınız ama, uzun vadede saygı duyulur değer kazanırsınız.
en nihayetinde vicdanınız rahat başınız dik ve sesiniz gür çıkar.

(bkz: seshayvani) sen kimsin oğlum? kalk büyüğün geldi.

kimse de demiyor ki nihayet geldi.
sevdiğim bir ay. belki de en sevdiğimden kim bilir.

hacı kelimesi saygınlık çağrıştırıyor. yatar kelimesi miskinlik . ikisini birleştirince ortaya saygın bir miskin çıkıyor.

çok eğitici videolarıyla bildiğimiz değerli kardeşlerimizdir.

- napıyorsunuz lan kader mahkumları?

"bakalım, duruma göre, kısmet, belli olmaz" gibi yuvarlamalar yerine "geliyorum" ya da "gelmiyorum" diyebilen nadir insan olabilmektir.

arabayı satıp üstüne kredi çekip alma fikri çık aklımdan*.

en cok sevdigim sey.
kararını ver. arkasında dur.

aslında en temelde tek bir sebep var: istememek .

kalan tüm açıklamalar, çoğunluğu ikna etmek için yapılıyor. ben ailesinin en küçük çocuğu olan biriyim. lakin 32 yıllık şu tuhaf hayatım herkese annelik veya ablalık ederek geçti.
şaka yapmıyorum, uyurken aradığımda telefonu "abla buyur" diye açan adamlar tanıyorum. hepsine istisnasız çok temiz annelik ve ablalık ettim. bana bu kadar şefkati en son anneannem göstermişti diyen arkadaşım bile oldu (karısıyla da ben tanıştırdım onları).

tüm bunların üzerine bir zamanlar çok yakın olduğum bir zat ı muhteremle konuşurken aramızda şöyle bir konuşma geçti:

ben: çocuk sahibi olmak istemiyorum b.
b: nasıl olur ya?? sen benim bu dünyada tanıdığım en anaç, anne olmaya en uygun kadınsın kcf.
ben: neden istemediğimi anlatayım... bak şimdi bizim i. var mesela biliyorsun ona çok annelik etmişimdir...
b: evet biliyorum
ben: şimdi ben i'ye sonsuza kadar annelik edebilirim. ama annelik/ablalık ederken içimde hep şunun rahatlığı var. birgün beni aradığında "i kusura bakma halim yok beni mazur gör bu sefer için" diyebilirim. bu cümleyi hiç kurmayacak olsam da deme hakkım var. ama kendi çocuğum olursa böyle bir hakkım olmayacak.
b: ulan çok haklısın...

bir varlığın müebbet sorumluluğunu almak çok zor geliyor a dostlar. ben anlamını bulamadığım varoluşuma anlam kazandırma heyecanıyla ne kendimi ne de bir başkasını böyle bir maceraya atarım.

herkesin yüzleşmeye cesaret edemediği, kaçıp gitmeyi göze alamadığı, kendine itiraf edecek gücü bulamadığı şeyler, gerçekler ve durumlar vardır. bense kendi aciz yanlarımla bir başıma kalmamak için canlı bir bahaneye tutunmayı ahlaki bulmuyorum.
zamanında biri beni bahanesi yaptı, ben aynı haksızlığı kimseye yapmayacağım ama.

- yemin et.
- yooo, her şeye yemin etmek günahtır.

esas sorun, bunu bilerek ve memnuniyetle yapabilmesi.
eğer bunu yapmışsa gerçekten o kadına sırılsıklam aşık olmuştur, bu iyi tarafı. eğer telefonun şifresi karşı tarafın eline düşmüşse vay haline, işte burası karanlık.

(bkz: harley davidson heritage classic)

mümkünse üç kuruş da fazla olsun brilliant red olsun *