zaman tüneli

döne döne.

kasideyi ilk okuduğumda aklıma ulan ne güzel dönerci ismi olur diye bir düşünce gelmişti.

maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi üzerinden değerlendireceğim başlıktır. bu hiyerarşi piramidinin en temelinden bakacak olursak 1.fizyolojik ihtiyaçlar (yeme, içme, barınma) bu temeli oluşturur. sonrasında ise 2.güvenlik (iş, aile, barınma güvenliği), 3.sevgi ve ait olma, 4.saygı görme son olarak 5.kendini gerçekleştirme. şu an bulunduğumuz şartları piramit üzerinden değerlendirecek olursak 1.ve 2.basamakları karşılama noktasında güçlük yaşamaktayız. bu iki basamak tamamlanmadan üst basamaklara sağlıklı geçiş çoğu zaman mümkün değil. fizyolojik ihtiyaçlar noktasında yaşanan bu güçlük bizlerde hayatta kalma modunu devreye sokar. bu girdiğimiz mod stres ve kaygı üreterek kişinin tetikte kalmasını sağlamaya çalışır. güvenlik ihtiyacında ise gelecek kaygısı, işsizlik korkusu yine kişi için kronik anksiyete yaratır ve bununla birlikte tehdit altında hissederek kişinin zihninin alarm çalmasına neden olur. tüm bu kaygı ve çatışma sosyal bağların zayıflamasına dolayısıyla sevgi ve aidiyet basamağının da kişide yalnızlık duygularına ve içe kapanmaya neden olur. tüm bu basamaklarda başaramıyorum ya da tam başaramıyorum düşüncesi çoğu zaman kişide öz saygıda kırılmalar meydana getirir ve depresif düşüncelerle birlikte saygı basamağını da kaybetmiş oluruz.
ve korkunç son.
kendini gerçekleştirme artık dur verir. hayal kuramaz, üretemez, ruhu doyuran sanat ve sporla ilgilenemez noktaya gelerek yalnızca hayatta kal modunu açarız, bu da kaygı mutsuzluk umutsuzluk gibi olumsuz etmenlere neden olur. toplumsal gerilimin ve suç oranının artmasını da bu noktada açıklamak isterdim ama elim ağrıdı. kendinize iyi bakın, bir siz daha yok.

cübbe çıkınca ortalığa videolarla saçılandır.

kennedy cadde olalı böyle zulüm görmemişti. elit olarak adlandırabileceğimiz semtin seviyesi yerlere düşmüştü.

annem ve babam.
çünkü onlar küçükken zorla gönderilmişler. dayak vs yiyerek kuran öğretilmeye çalışılmış.
sonuç olarak babam agnostik annem deist ama kendini müslüman biliyor.

ama bizi göndermedikleri için şanslıyız.

duman-en güzel günüm gecem.

yazın gelmesiyle bu şarkı daha bir güzel oldu. dinlemelere doyamıyorum, terapi gibi geliyor.

öncelikle şunu belirtmek isterim ki yaş almak (cinsiyetçilik şeklinde algılanmasın kültürel gerçeklikleri anlatacağım) erkekler için nedense sorun olurken kadınlar için özgürleşmenin adım adım ilerlemesidir.
daha genç yaşlarda baskı altında hisseden kadın yaş aldıkça diğer insanların ne düşündüğünü umursamamaya başlar. toplumsal normların genellikle kadınlar için dayattığı o saçmalıkları artık kabullenmez, sorgular ve belli bir yaştan sonra da “hay sizin…” şeklinde başlayan cümleleri kahkahalarıyla birleştirir.

bu sebeple birçok farklı tutum sergilese bile, şu konu geneline hemen gireyim: daha özgür kıyafet seçimleri, daha farklı makyajlar, daha canlı renkler, daha kendisi gibi davranmaya başlar. çünkü özgürleşme duygusunun her insanda yarattığı o müthiş devinimi yaşamadan anlayamazsınız.

ayrıca 20. yüzyılın başlarında pembe erkek, mavi kadın rengiyken bu günümüz toplumunda hem değişmiş hem de bazı renk tonları sadece çocuklara kalmalı gibi bir algı oluşmuştur. ne yazık…


o değil de;
bir rengin belirli bir yaşa ait olduğu varsayımı desen var,
kadınların yaş aldıkça nasıl görünmesi gerektiğine dair beklenti var,
kişisel zevkin evrensel bir doğru gibi sunulması desen o da var, nerden baksan muazzam başlık^^

insanların ne giydiklerine değil de ne söylediklerine dikkat etmeye başladığımız zaman değişecek dünya…

her biri diğerinden farklıdır.

tolumsal sorumluluk sahibi bi birey olarak
eve attığım her kıza bunu hatırlatırım

gökyüzünün o koyu gri _noir hikayesi gibi _ havası bir anda patlamış ve her yeri saniyeler içinde buz parçaları kaplamıştır.

bitkilerin nesillerini devam ettirebilmek adına bahar ve yaz aylarında çevreye saldığı, mikroskobik boyutlardaki erkek üreme hücreleri.

ilk bakışta siyah toprak üzerine saçılmış beyaz boncuk ve inci taneleri gibi estetik dursa da, aslında tabiatın yıkıcı gücünü temsil ediyor.

iri taneliyse, yani ceviz büyüklüğüne yaklaşacak kadar ise, ekili araziler için gerçek bir felaket senaryosudur. o taze yeşilliklerin boynunu büküp geçmiştir.

yav bi şey anlatmak öğretmek de suç oldu anasını satayım
neymiş menplayemning
aklım almıyo demiyo da

olum ilim nerde olsa alacaksın ya
geç bu işleri

dün bir mağazada sırada bekliyordum. arkamdaki kadın görevli personele sürekli söyleniyordu; ne kadar yavaş, of, puf. bir şeyler... belli gergin bir kadın zaten. söylediklerinden çok, söyleyiş tarzı ve üslubu da iticiydi.
işte tam böyle anlarda devreye giriyorum ben. kasadaki kız ufak tefek, tatlı bir şeydi zaten. üstelik kendimden küçük gençlere iltifat etmeyi severim. çok şükür kompleksi biri değilim, en sevdiğim huylarımdan biridir bu. sıra bana geldi: ne kadar tatlısın ya sen, dedim.
bir anda yüzündeki gerginlik yerini gülümsemeye bıraktı. o mutlu oldu, ben mutlu oldum. arkamdaki nemrutta şaşırdı. lan aynı yerde sıra bekliyoruz ve aşırı bir bekleme falanda olmadı yani. tribal enfeksiyon geçirmiş olabilirsin de kötü enerjini kendine sakla. bu kadar..

kimseyi mutlu etmek gibi bir görevim yok, bu da ayrı konu. ama birini mutlu edeceksem bunu kırmadan, incitmeden, nezaketle yapmayı biliyorum çok şükür. genelde kötü hissi bastırmak; dengelemek, kötü bir anı silmek, bir kişiyi oyalamak için yapıyormuşum bu örnekte bunu fark ettim.

avmlere giremez

35 yaşını geçmesine rağmen tom ve jerryli tshort giyenini gördükten sonra çok normal gelen kadındır.

algı gerçekten olağanüstü bir gerçekliğe dönüşüyor. bunun en büyük ispatlarından biri kırmızı ve pembenin şu an kadın rengi olması olayı.

1970 lı yıllardaki moda devriminden sonra pembe ve kırmızı kadın rengi haline dönüştü ve bundan sonra da bu algının yıkılması imkânsız. halbuki 70 lı yıllara kadar tüm dünyada kralların, sultanların ve padişahların rengi olarak bir erkek rengi idi.

mühendislikte esprisine söyleniyor olsa da, post-prodüksiyon ve grafik tasarımın temellerini oluşturduğunu düşünüyorum.

bu işe daha yeni girmiş birisi olarak arkadaşlarımla/arkadaşımla elbette ki bir şeyler ürettik. her seferinde şans eseri olarak kötü görüntüleri efektlerle, ayarlarla falan az da olsa kurtarmayı başardık. ne yaptığımız hakkında en ufak bir fikrimiz yoktu, bir şey deniyorduk çalışıyorsa dokanmıyorduk.