zaman tüneli

brezilya'nın adeta mendes'in takımı olduğu çok belli oluyor ya. casemiro ne abi ya.

sıcakla birlikte nem artışı artık baş ağrısı yapmaya başladı, soğuk belki ama, sıcağı sevmiyorum.
dün gidip vantilatör aldım nasıl bi hırsla aldıysam artık, 1 de bile yorganı havalandırıyor, alırken fiyatın da dibine vurduğum için adam bana, arıza verirse sakın getirme vallaha almam dedi.
şimdi bi alt model istesem de değiştiremem, iyi bi marka ucuza aldığım için de mutluyum.

fas oynuyor brezilya seyrediyordu ama işte yıldız oyuncu farkı.
vn.jr yatırdı kaldırdı golü attı takımını diriltti.

sözlük komşum, vantilatörü biraz daha yükseğe koymak için eugene flandin gibi eserleri ve kemal tanca kutularını bir inşaat malzemesi gibi kullanmış. entelektüel birikimini fiziksel olarak ayak altına alarak, vantilatöre adeta bir bilgelik kürsüsü inşa etmiş. ben fotoğrafta entelektüel denge sorunu görüyorum.

noluyor fas dünya şampiyonu mu olacan yani bu nasıl futbol, adamlar brezilya ya top göstermiyor.

fas :1
brezilya : 0
devam eden maç.

başlığı açarken brezilya attı 1-1 oldu:) faslılardan gelen küfürleri aynen iade ediyorum.

kalpte bıraktığı duygularla zamanı aşan bir hatıradır.
insan, yaşanmışlıklarının değil, onlardan geriye kalan duyguların taşıyıcısıdır.

bir kere dinlemiştim ama bir kez daha canlı dinlemek harika olur bence.

merhaba.

bayramdan önce ben odamda klima çalıştırmaya başladım. fakat bende bir hastalıktır ki ben yaz-kış küçük, masa tipi, serinleticiler de çalıştırırım hem işyerinde hem evde. sıcağı sevmem sıcağa gelemem. odamda hep vardı bir küçük ama artık eskidiği için raks marka böyle bir şey buldum, bu da maşallah sanayi tipi gibi hava veriyor, neyse, ben bir boşta sehpa buldum ona koydum böyle köşeye.

eve geldim bugün böyle bir şey gördüm...

ortalıktaki kitaplarımdan sehpa yapmış... en altta göremezsiniz eugene flandin, 700 lira... bu mimari ciddi para... odamdaki yeni-eski ayakkabı kutularını da kullanmış. kemal tanca ağabeyimin eskiden kullandığı bir ayakkabıydı, o kutunun içinde epey önemli şeyler var onu da kullanmış...



bu vantilatörü de söküp atacağım, bu kitapları da yakacağım, az kaldı.

duygulardan değildir o, duygular körelmemiştir de sadece romantik algoritmamız çevrimdışı olmuştur.

şaraba erişimin ücretsiz olduğunu düşününce ihtimal olarak kalmaz benim için

ülkem kadınının, omuzlarında taşıdığı en ağır yük aynı zamanda en büyük gücüdür.

sıradan bir sözlük geleneğidir, hatta iade-i beğeni de yapılır illa ki.

iced eath denilince akla gelen şarkıdır gayet güzeldir.

herkes öğle yemeğine dışarı çıkarken, biz 4-5 kiși oyun oynardık. tabi bilgisayarlar da güçlü, acayip sarardı.

en zor acı türlerinden biri olsa gerek. acıyı bağırarak, haykırarak , sitem ederek göstermekten ziyade sessizce yaşamak başka bir şey. eşkiya filminde kejenin susması buna güzel bir örnek. bazen susmak en büyük haykırış oluyor.

genellikle yeni bir iş arardım. girdiğim her işte. en sonunda ortada kaldım. tekrar bir işe gireyim de yeni bir iş aramaya öyle devam edeyim istiyorum.

aytekin ataş yorumunu etkileyici bulduğum bir türküdür.

"sandım ki zühre yıldızı,
şavkı beni yaktı geçti.."

bence herked kendine bi sorunşuluk seçebşlmeli ve bu serbestçe olmalı
sonra da milletvekilleri gibi sonuölardan dolayı yargılanmamalıyız
eyyorlamam bu kadar

bir sabah şirkete gittiğimde olağandışı bir hazırlık olduğunu fark ettim. birkaç kodaman gelip ''arkadaşlar, never give up'' diyecekleri bir toplantı yapılacağı bilgisini aldım. yemeği bu yüzden erken bir saate aldılar ve yönetim, yanında da yardakçıları iş başından 1-2 saat sonra ofisten çıktılar. ofiste sadece ben, bilişimci ilhan, danışman neriman abla ve stajyer kalmıştık.
stajyer bir yarım saat bilgisayarda iş yapıyormuş gibi görünüp, yarım saat sonra on dakikalık bir mola veriyordu. canı sıkıldığı için dışarı gönderdim, geldiklerinde haber verecektim.
bilişimci, o hafta arada bir giden ve uygulamaya giremediğimiz için serverla uğraşıyordu. neriman abla ise kahve eşliğinde gelen telefonlarla uğraşıyordu.

fırsat bu fırsat dedim ve dolabı açıp geçen sekreterin doğum gününden kalma olan ve %25'i tükenmiş vişneli meyve suyunu ve bir bardak alıp masama geçtim. çekmeceden başka bir departmandan birinin belarus'tan getirdiği hediye olan baharatlı vodkayı çıkardım. sonra sabah haberlerini açıp keyif yapmak istedim ama iki ya da üçüncü kadehten sonra başımı arkaya yaslayınca uyuyakalmışım. vodka ben de hep uyku yapar.

saat 12:30'da neriman abla yemeğe çıkmak için çağırdığında öyle fark edip, uyandırmış beni. ''e oğlum manyak mısın bu saatte zıkkımlanıyorsun, ha ben değil başkaları görse ne olacak'' gibi haklı bir cümle kurdu. oysa onun dışında başka biri bu şekilde yakalasa muhtemelen tazminatsız, mahkeme kapılarında uğraşacağım bir işten atılma macerası beni bekleyecekti. kendisine nedense teşekkür etmek geldi içimden.