zaman tüneli

kızım önceki hayatımda tostçuydum dşyorum
niye inanmıyosun mnkym

(bkz: bir ibnenin ne gibi dertleri olabilir sorunsalı)

lili marleen türküsü budur....;



yıllardan 1942, yer kuzey afrika feldmarschall rommel ve general montgomery' nin askerleri kuzey afrika 2. dünya savaşı esnasında birbirlerini öldürmektedirler.

marlene dietrich, bir alman askerinin sevgilisi lili marleen' e yazdığı şiiri besteletip söylemiş, bu şarkı alman ordularına "moral kaynağı" olmuştur. kuzey afrika ' daki alman birlikleri her akşam 21:55 ' te yayınlanan bu şarkıyı radyodan dinlemek için "ateş keser" olmuşlardır. gariptir, bu şarkı ingilizleri de büyülemiş ve kuzey afrika da savaş, hergün saat 21:55' te 3 dk' lığına zagreb radyosundan yayınlanan şarkı için durmuştur.

- çok kaynak bu hikayenin gerçek olduğunu belirtmektedir -...

bundan çok etkilenen atilla ilhan, yıllar sonra "lili marleen türküsü" şiirini yazar. ahmet kaya ' nın söylediği text atilla ilhan' ın şiiridir. gerçek lili marleen türküsü ise, marlene dietrich ' in unutulmaz buğulu sesiyle söylediği, linkini yukarıya bıraktığım, mükemmel, romantik şarkıdır.

latince düzen.

bir realite. bence esmer erkeklerde kendine has bir aura mı derler neyse işte ondan var. bir de dozunda kıla sahiplerse tabii maskülen bir tavırla da bezendiğinde al sana ideal erkek. ben, böyle düşünüyorum en azından.

kötü insan adayları çocukken de çizgi film sevmez. dolayısıyla iyiyi tutan da kötüyü tutan da bizdendir.

niye böyle bir şey yapılmış....

var böyle bir şey. ben mesela tom ve jerry'de de tom'u tutuyorum. kendimi bildim bileli de kimseye bilerek, isteyerek zarar vermedim. demem o ki, kötü karakterleri destekleyen çocuklar ileride kötü insanlar olur klişesi tam bir saçmalık. bak aklıma geldi. olimpiyatlar konulu bir çizgi film vardı. ben orada da kötüler takımını tutuyordum. ayrıca şu çok hızlı koşan bir kuşa sürekli tuzak kurup bir türlü avlayamayan köpek cinsinden kötü karakteri de severim. bu mantıkla yani kötü karakteri destekleyen çocuk, ileride kötü biri olur mantığıyla hareket edersek şu anda 87560 suç kaydımın olması gerekirdi. demem o ki, bırakın çocuklar istedikleri karakterle özdeşleşsin. bak mesela temel reis çizgi filminde de kabasakal haklı bence.*

triatlonlarda bu enfeksiyona yakalanma olasılığı çok daha yüksektir.

türkiyede çok iyi besleneceği için dünya sağlık örgütünce gereki bütün önlemler alınan amip. ülkeye girmesi dünyanın felaketi olur.

otoyol
gözlerini kapattı.
yaşından dolayı mıydı ne, göremiyordu artık. ne sözcükleri ne insanları, en kötüsü de ona yönelen bakışları...
bu durum onu bir yönden özgürleştiriyordu. dünyada sadece kendisinin olduğunu sanmasına sebep oluyor, kimsenin onu nasıl gördüğünü önemsemiyordu. gözleri zamanla daha da kötüleşti. ancak görme yetisini kaybederken daha iyi duymaya, kokuları daha keskin almaya, daha derinden hissetmeye başladı.
huzuru biraz kaçmıştı; çünkü dünya tam karşısındaydı. annesine dokunduğu zaman o tanıdık yumuşaklıktan onun annesi olduğunu anlıyor, apartmanın dışındayken bile babasının içeride sümkürmesini duyuyor, bir gün bile olsa duş almayan iş arkadaşının parfümle bastırmaya çalıştığı ten kokusunu alabiliyordu. arkadaşlarının onun hakkında ne düşündüklerini hissediyor, bırakın yakınındakileri, yanından gelip geçenlerin bakışlarındaki anlamı bile çözebiliyordu.
görmemek; hissetmemek ya da bilmemek değildi. görmemek aslında kaçmaktı. ama sezgileri arttıkça, kaçtığı ne varsa onunla yüzleşmek zorunda kaldı: bir kahkaha sesindeki yalanla, bir dokunuşun sahteliğiyle, bir kadının aşkıyla, başka bir kadının kıskançlığıyla...
kaçtığı ne varsa, artık kafasının içindeydi.
dayanamayacak noktaya geldiğinde sadece yalnız kalmak istedi. herkesten ve her şeyden uzakta... önce işinden istifa etti. birikmiş parasıyla tenha bir köyde ev aldı. sonra ailesinden uzaklaştı, telefon numarasını kapattı. yanına sadece köpeğini aldı.
gözleri artık tamamen görmez olmuştu. ama orada, o tenha köyde, artık saklanan bilinmezlikler yoktu. böylece birkaç yıl huzurla yaşadı.
"artık tamamen izimi kaybettirdim, beni unutmuşlardır," diye düşünürken, bir gün devletten gri takım elbiseli, solgun yüzlü memurlar geldi. yaşadığı evin olduğu güzergâhtan otoyol geçeceğini söylediler. köpeğiyle birlikte direndi. sığınağını vermek istemedi; ağladı, yalvardı. ama devlet kararını vermişti. buz gibi bir tavırla eline üç kuruş para tutuşturup, kocaman iş makineleriyle o küçücük yuvasını yıktılar. oradan başkente uzanan bir otoyol yaptılar.
peki adama ne mi oldu? tüm olanları kabul etti. evinden kalan parayla, o güne kadar direndiği göz ameliyat oldu. sezgi bitti, geriye sadece varlığı kaldı.
o gidince o evden, o adamdan geriye sadece hikâyeler kaldı. dilden dile anlatıldı, hikâyeler birbirine karıştı, çoğaldı. bir ülkede devlet başkanı, başka bir yerde zengin bir iş adamı, bambaşka bir yerde ünlü bir aktör olduğu, başka yerde, başka yerde ve başka yerde ne olup olmadığı gıpta ile anlatıldı.
ancak kimse o adamı bir daha gerçekten görmedi.
bir ev yıkıldı, bir adam gördü, bir masal bitti.

adamı silker... öldürür...eritir... aslımızdır, özümüzdür.. .

son ses.....

yapay zekanın çarpmayacağını söylediği göktaşı.

öleyim mi sana...

insanoğlu... tdk bunu yazsın. kayıt etsin.

ereceğim...yakın... 5. kitap...mahsuni...

aile saadeti dizisinin tekrarını yayınlarken birdenbire yarıda kesip var mısın yok musun yayınlamaya başlayan tuhaf kanal.

o enayi benimdir.

yoğurt kovası, istersen rengarenk boya. efsane görüntü.