zaman tüneli

hiç bir meriç seçilemedim.
yoldaş gibi yakınayım bari: neyim eksik?

vt.tiktok.com/ZSbkxSrgW/

voca.ro/1kgFlHjSWIk1
yağmurlu bir günün son bulutlarına takıldım
ellerimden parmaklarım dökülürdü ellerine
ve hiçbir zaman durmayacaktı buluttan gözlerin
yağarken gözlerin ve seni terkederken, kapıldım.

kaçan balık mıydın, hızla büyümüştün içimde
içinden içime akıyordun, sözlerimden sözlerine
ismini vermek istemeyen ani ve anonim hislerin
çözüyordu hislerimi, oysa ki hislerimde kayıptım.

dökülen parmaklarım, buluttan gözlerin ve sen
yağmurlu bir günün gecesinde hepimiz tanıştık.

ya zaten fesli bir deliye "üstad", rüyada peygamberi gösteren terlik satan adama "şeyh", doğum gününü peygamberin doğum günü olarak kutladıkları adama önce "hoca efendi hazretleri" ve sonra "terörist" diyen adamlar atatürk'e mümkünse "atam" demesinler. onlar için allah, kitap, ata, onur, vicdan gibi kavramların tamamı paradır.

sözlükte en meriç 2. kişi seçildim. daha da bir şey demiyorum. yazıklar olsun.
#ekonovichyargilansin

laaaaaaaa laaaaaağ laaaaa laaaaaağ laaaaaağğ laaaaaaağğ laaaağ
ayeeem dıııı meeeeeeen in dı baksss
yeeeeeeeeeeeeeeehhhh yeyeyeyeyeyye cıyzıs kırayyssstttt

#4074807 beni böyle misilleme yollarıyla kışkırtamazsın. ha kışkırırsam da yap show’unu, ağla yine.

yine de çocuk yapmadığın iyi olmuş. bazısına baba sevgisi yeter. sinirli veya sinirsiz bir babanın sevgisi.

eğer bir gün pamuk şekerin içinden ustura bıçağı çıkarsa, gülümseyin ve deyin ki: “bu, hayatın bana bir sürprizi. belki de sakal tıraşı olmam gerekiyordur.”

w.a.s.p.'ın 2004 yılında çıkan the neon god, pt. 1: the rise albümünün dokuzuncu parçası.

w.a.s.p.'ın o eski, gösterişli heavy metal günlerinden biraz daha uzaklaşıp karanlık ve hikaye anlatan bir döneme girdiği albümlerden biri bu. the neon god zaten iki parçalı bir konsept çalışma; the rise ve ardından gelen the demise aynı hikayenin iki tarafını anlatıyor. what i'll never find ise bu hikayenin içinde insanın aradığı ama belki de hiçbir zaman bulamayacağı şeyi sorguluyor. aşk mı? aitlik mi? huzur mu? yoksa insanın kendisi mi? şarkının güzelliği de cevabı vermemesinde. aksine, soruyu gittikçe ağırlaştırıyor. özellikle o uzun gitar bölümü girince parça sanki sözlerin anlatamadığı şeyi enstrümanlarla anlatmaya başlıyor. "acaba aradığım şey, hiçbir zaman bulamayacağım şey mi?"

bence şarkının bütün meselesi burada. insan bazen birini, bir yeri veya bir hayatı aradığını sanıyor. yıllar geçiyor, bulamadıkça aramaya devam ediyor. sonra bir noktada korkunç bir ihtimal beliriyor: "ya aradığım şey hiçbir zaman var olmadıysa?" 2004'te çıkmış bir w.a.s.p. parçası ama hissi eskimiyor. çünkü insanın içindeki o eksiklik, teknolojiden veya zamandan bağımsız. bazı şeyleri kaybettiğin için değil, hiç bulamadığın için özlüyorsun.

ve belki de en ağır yalnızlık bu. ne kaybettiğini biliyorsun, ama neyi aradığını bile bilmiyorsun...

geri dönmesine sevindiğim platform. darısı alkışlarla yaşıyorum, bobiler.org, izlesene.com ve swfcabin başlarına

daha önce yazıldı mı bilmiyorum ama çocuk osuruk gibidir diyelim yine. anladınız siz…

ahh be özlendi o yıllarrr... sözlüğe beleş girdiğimiz zamanlar... siyasi analizlerimdeki başarılarım...

geçen oradaydım güzel memleket.

msn de yazarlık yaparım daha iyi yaee hehe...

#4074754 *ekleme,
o kıyı zararsız gibi görünse de çoğu zaman boğulduğumuz yerdir.

reis iyi de çevresi kötü.

az önce yaptım. blockluyum ama duramıyorlar sanırım. aynı anda iki kişiye laf soktum. ince olabilir diye açıklamasını yapmak zorundayım. malum, şahıslar low iq.

hangi çağda kaldınız mk. mağara duvarına mı yazıyonuz.

vasat insan işidir. ewed!

dikkatli olalım arkadaşlar, bir sosyal deney yapılıyor olabilir..
(bkz: ahbap)