zaman tüneli

sefiller' i okuyunuz. victor hugo, "les miserables " bu soruya yanıt arar ve bulur.

verir. evde çocuğum aç olsun, başka çarem yoksa, sokakta benden daha tehlikeli adam göremezsin.

cumartesi pazar tatil.

korku diye bir şey yoktur. insan metabolizması hayatta kalma içgüdüleri yüzünden, bazı hormonları harekete geçirmek için korku denilen şeyi resmen götünden uydurmuştur. halbuki olaylara mantığıyla yaklaşan hiçbir insanın korkuya ihtiyacı yoktur. en nihayetinde de aklı selim bir adam korkunun ecele faydası yok diye akıllı bir atasözü söylemiştir. realde birçok duygunun varlığına inanırım. aşk, sevgi, üzüntü, mutluluk ve benzeri gibi duyguların hepsi elle dokunulmasa da hissedilebilir şeyler. korkunun realitesine inanmıyorum. korku tamamen uydurma bir olgudur.

‎içimde bir mezarlık var, biliyorum;
‎ölülerin sükûnetini sevdiğim kadar
‎sevemedim dirilerin gürültüsünü.
‎her sabah kılıç sırtında uyanıyorum:
‎yüzüm, buz tutmuş surlarda bir nöbetçi,
‎düşüncelerim; avluda yatan kimsesiz türbeler.
‎zihnim ki, asrın rasyonalizmi içinde
‎hâlâ batılın kalesine tünemiş
‎kara tüylü, modern bir karga.
‎​bilirim, bu çağın insanı kendine sürgündür,
‎beton yığınlarının arasında unutulmuş birer ayin gibi
‎her akşam aynı yalnızlığa eğilir başımız.
‎saatler mekanik bir tespih gibi dönerken bileklerimizde,
‎ben zamanı senin yokluğunun çeteleleriyle ölçüyorum.
‎surların ardında bir şehir yanıyor sanki;
‎insanlar kalabalık, insanlar sağır,
‎insanlar kendi sesinin yankısında boğulan birer yabancı.
‎oysa ben, içimdeki o soğuk avluda,
‎hâlâ senin ayak izlerinin sıcaklığını arıyorum.
‎​geceleri gökyüzü ağır bir kurşun gibi çökerken omuzlarıma,
‎kitapların, kuramların ve tüm o keskin akıl yürütmelerin
‎ne kadar çaresiz kaldığını görüyorum bir bakışının karşısında.
‎felsefe, bir hasreti dindirmeye yetmiyor;
‎ve hiçbir dogma, senin teninin kokusunu
‎zihnimin dehlizlerinden söküp atamıyor.
‎ben ki en kuşkucu metinlerin altını çizen o mağrur zihin,
‎söz konusu sen olunca, en ilkel duasını mırıldanan
‎bir derviş kadar savunmasız ve teslimim.
‎​içimdeki o kadim mezarlığın taşları,
‎senin adın anıldığında çatlıyor yerinden.
‎buz tutmuş surlarım eriyor, nöbetçim silahını bırakıyor,
‎ve o kara tüylü kargalar, göğün en yüksek katına havalanıp
‎senin gelişini muştulayan beyaz birer güvercine dönüşüyor.
‎çünkü sen, ölümün soğuk toprağına düşen ilk cemre,
‎bu karanlık çağın ortasında yakılmış en sahici ateşsin.
‎​şimdi başımı çevirip güneye, rüzgârın doğduğu yere bakıyorum;
‎lodosa fısıldasam,
‎açar mı göğün kapılarını o rüzgâr?
‎ulaştırır mı fısıltımı sana?
‎ve bir gün, tüm bu surlar yıkılıp mezarlıklar çiçek açtığında,
‎beni, sadece senin göğsünde nefes bulacak o ölümsüz aşka kavuşturur mu?
‎

illa 43 yaşında mı olacak.44 olmaz mı 45,46 en son 47 olur mu?

çaresizlik hırsızlığı haklı çıkarmaz kesinlikle ama bazen anlaşılır kılar. aç olduğu için ekmek çalan insanla daha fazlasına sahip olmak için başkasının hakkını gasp eden insan aynı ahlak terazisinde tartılmaz.

kanunlar eyleme, vicdan ve muhakeme ise o eyleme götüren sebeplere bakar. bu noktada asıl mesele, bir insanın neden çaldığından ziyade, çalmaktan başka çaresi kalmadığına neden inandığıdır. yokluk mertliği bozar denir. sistemin en büyük suçu, içinden bir hırsız çıkarması değil, bir insanı hırsızlığa mecbur hissettirmesidir.

rus eskort.

zamana, mekana bağlı bir duygu olduğunu düşünüyorum ya da hassasiyetlerden kaynaklanıyor varlığı.
ben hiç korkmazdım evvelden, çok korkağım artık.
sonunu düşünmeden dalardım engin denizlere. şimdi bir kaşık suda boğulacak gibi oluyorum.
insanlarla konuşmaktan bile korkuyorum artık, nerede bir hainlik göreceğim, nerede gerçek yüzlerini göreceğim insnaların diye.
borç almaktan korkuyorum ödeyemem diye, borç vermekten korkuyorum geri alamam diye,
düşüncelerim gırtlağımda düğümleniyor, dışarı çıkaramıyorum,
tane tane ama akıcı konuşurdum, kekeleriyorum artık, konuşmaktan da korkuyorum.
zulme uğramaktan korkuyorum, zalimlerden korkuyorum, rüzgar tersine dönerse zulmetmekten de korkuyorum.
mekan değiştirmekten korkuyorum, bazen diyorum ne işim var ankarada, sonra dur diyorum yerinden ayrılanı yel alır. kımıldamaktan bile korkuyorum.
yazdığım yazının akıbetinden bile korkuyorum, birisi bana sataşır da başıma bela alırım diye.
o kadar korkuyorum yani.

sr-71 olmaz, mig-21 falan al, bunlar hep prototip modeller, mig-21 uydu indirmiş efsanevi uçaktır

bari revell alsaydın da uğraşsaydı biraz yapmak için. sr-71 mi kaldı ayrıca.

madem ekşi'den arak, ben de ekşi'deki yorumumun aynısını yapayım*

tatil.

muhalifi olan parti, kişi, kurum, kuruluş ve zümrelerin doğru bildikleri şeyler ile özel olarak mücadele eden bir süreçtir.

emir can iğrek şarkısı

"geçmiş geçmişte
yanlış yanlışta
kardan sevdan güneşte
kaldı sevgilim."

bu adam melankolik şarkıları güzel söylüyor.

arabasının diecast modeli.

erkek adam arabalı maket ister, uçak ne ya, tekerleri dönsün mobilize olsun ister, düt düüüüüt, mın mınnnn, hofffff!

guzel fikir.

soyle bi sey buldum. sever mi acaba? ;)