after life

kara mizah dediğin böyle yapılır işte. öyle izleyicilerin gerizekalı olduğunu var sayıp üç kuruşluk mesajını gözüne gözüne sokmazsın her sahnede. son zamanlarda izlediğim en nitelikli yapımlardan biridir. her izleyen mutlaka kendinden bir şeyler bulacaktır bu dizide.

ricky gervais’in 3. sezon boyunca şarap içtiği dizidir ama adam güzel içiyor.

yakın zaman önce sevdiği birini kaybetmiş olanların izlememesi gereken dizidir. insanın boğazına çözülemeyen bir düğüm atan netflix yapımıdır.

sanırım izleyenleri hüzünlere gark eylemesinin sebebi, sinema dünyasının bu tarz konuları bizlere çoğunlukla bir kadının gözüyle aktarmasındandır. bu dizide bir erkeğin gözünden izliyoruz. oysa acının cinsiyeti olmaz. erkekler de yanar, hem de nasıl yanar şarkısının dizi hali demek yanlış olmaz. kısaca, çok sevdiği eşini kaybeden bir adamın, zor bir dönemi konu ediliyor diyelim. kaliteli mizahıyla, abartıya kaçmayan ve dozunda kalan duygusal sahneleriyle aslında basit bir dizi. ricky’nin de tam olarak yapmak istediği buymuş. hayatın normal akışını yazmış. diziyi samimi yapan ise abartı dilini hiç kullanmamasıdır.

bana göre bu dizinin dayanak noktası; gerçekler. hani şu hep kaçmaya çalıştığımız ve bunun için türlü bahaneler ürettiğimiz gerçekler. akıl dolu bir senaryo ve iyi bir oyunculukla aslında ricky gervais bizlere bilmediğimiz bir şey söylemiyor. böyle bir derdi de yok zaten. insanların ne kadar gerçeklikten uzak yaşadığını anlatıyor.


şu aralar biraz ağlayayım ama bunun için gerçekçi bir sebep gerek diyorsanız.

izleyiniz.

- sen insanmışsın
+ yavaş yavaş oluyorum

diziden alıntıdır.

sonunda başladım ve seri halinde izliyorum. ilk bölümden itibaren gönlümü fetheden minnoş dizi. ve galiba tony’de kendimden bir çok şey buldum.

büdüt: her bölümde beni ağlamaklı yapmayı nasıl başarıyor anlayamıyorum.

diziyi dün bitirdim. daha doğrusu izlemeyi bitirdim, yorumlamaya ve anlamaya çalışmaya devam ediyorum. güzel bir kitap okumuş gibi lezzet bıraktı ardında; hüznü ve umudu birbirine yakıştırıp giderken.

çocukluğumuzdan kalma mahalle sıcaklığı, mide bulandırıcı karakterlerin dahi aslında sevilesi yanlarının olabileceği, köpeklerin harika dostlar olduğu, ortak acıların insanları yakınlaştırdığı, insanların kişiliklerinin yaptıkları meslekten bağımsız ele alınması gerektiği, insanları mutlu edebilmenin mutlu olmanın en kolay ve güzel yolu olduğu, sevginin dünyadaki en güçlü duygu olduğu dizide ince ince işlenen ana başlıklardan bazıları.

(dikkat spoiler)

tony kendi içindeki büyük acının esiri olmaya devam etse de huzursuz, amaçsız ve mutsuz yaşamanın panzehirini buldu son bölümde: insanları sevindirmek, mutlu etmek. hasta çocuklarla konuşurken bence ahiret hakkında kafası karıştı biraz ve ölünce aşkına kavuşmayı bir ihtimal olarak düşünmeye başladı. sonrasında birçok insanı mutlu ederek yüzüne kondurduğu gülümseme ve huzurla lisa'sına doğru yola çıktı. ulaştı mı bilmiyoruz ama dizinin bizlere vermek istediği mesajların bize ulaştığını düşünüyorum.

diziden sonra merak ettim okudum biraz, köpek gerçek hayatta ricky'nin köpeği değil o müthiş yakınlıklarına rağmen. kedisi varmış. finalin aslında üzücü değil umut verici olduğunu düşünüyormuş. 4. sezonu yapmamak konusunda da kararlı olduğunu söylemiş.

tanım: bir dizi.

izlerken yer yer gözlerimin dolmasına engel olan şey tony'nin yerine kendimi koymadan diziyi izlememdi. tony ile empati yaptığınızda mahvoluyorsunuz.

bugün son bölümünü bitirdiğim için bi tık üzgün olduğum dizi. özellikle son bölümde birkaç damla gözyaşı dökmüş olabilirim. aman efendim 3 sezon boyunca kendime tutmama sayarız onu da ne olacak.

her bölümde eşime dönüp ah karısına ne kadar çok aşıkmış diyerek eşime taş attığım bir dizi oldu. ama çok sevdim. çok doğal. senaristle başrol aynı anladığım kadarıyla o yüzden bu kadar gerçekçi duruyor.

ricky gervais'in muazzam dizisi. yalnız 3. sezon olmasa daha iyiydi. ilk 2 sezonu 2-3 sefer izledim.

ilk sezonu fazlasıyla komik, ikinci sezon ise çokça karamsar. 3. sezondan ise sadece birkaç bölüm izledim. hiç ilerlemiyor. ricky'i ne kadar sevsem de olmuyor. gerçekten hiç çekmese çok daha iyiydi.

ilk 2 sezonu ise şiddetle öneririm.

yeni başladığım, başlar başlamaz da kendi kendime neden daha önce başlamadığıma dair sitemlerde bulunduğum bir ricky gervais dizisi. şimdilik tam anlamıyla bağımlısı oldum, bölümler birden akıp gidiyor resmen.

insanı gerçekten üzer. arkadaşlarım da beni tavırlarım açısından ricky bey'e benzetirler.
kanıma dokunmadı değil tabi.
bu sahnede karısı kanserden ölmüştür kendisinin.
ateisttir ve cennete falan inanmıyordur.

harika bir dizi. her ne kadar olumsuzluğu sevmesem ve günlük hayatta buna dayanamasam da burada konunun güzel işlenişi ve özellikle ricky gervaisin oyunculuğu diziyi başka bir skalaya taşıyor. alzheimer babasının, rickyi hatırladığı sahne muazzamdır.

-“ı love you dad.”

-“gay.”

bir ricky gervais dizisidir.

dizinin senaryosunu da ricky gervais yazmıştır. yapımcı da başrol oyuncusu da ricky gervais'dir. ve dizi her şeyiyle tam bir ricky gervais başyapıtıdır.

ricky gervais gerçek hayatında sosyal medyayı ya birileri ile dalga geçmek ya da eşine ne kadar hayran olduğunu göstermek için kullanan bir adamdır. ve tıpkı dizideki tony gibi o da eşi ile çok dalga geçer ve çok eğlenir. o yüzden bu dizi bana çokça otobiyografik öğe barındırır gibi geliyor.

ofansif mizah yaptığı için ve ateist olduğunu her fırsatta dile getirdiği için ricky gervais nedense zıt bir karakter olarak görülür. halbuki ekranlarda ve perdede gördüğüm en merhametli ve iyi kalpli insanlardan biri olduğuna o kadar eminim ki.

bu dizide böyle bir merhamet göstergesi bana göre. kanserden ölen eşinin ardından yaşamak için bir neden bulamayan ve intiharı da başaramayan tony hayattan zevk almaktan ve umut etmekten vazgeçer. ancak ne kadar iyi bir insan olduğunu anlaması için çevresindeki insanları tanımaya ve anlamaya başlaması yeterli olacaktır. sürekli eleştiren ve alaycı olan tony bunu bir koruma kalkanı haline getirir ancak zamanla dünyada sadece kötü insanların yaşamadığını anlar.

tony'yi kendime çok benzettiğim için çok sevdim. siz de kendinize benzer şeyler bulacaksınız.

hayat bir şekilde devam ediyor, sonrası olmasa bile.

daha ilk bölümden izleyiciyi kendine çeken ve çok kısa bir sürede bitirilebilecek bir dizi.
karamsar bir dizi olmasını bekliyordum fakat dizinin içerisine çok fazla kara mizah dediğimiz mizah türü uygulanmış olduğu için o karamsarlığı alamadım. ama dizinin özelliği de bu sanırım.
karamsar bir senaryoya rağmen dizide bu karamsarlığın yapılan mizahlarla örtülmesi .

2. sezonun ortalarindayim. övüldüğü kadar etkilenmedim ama kahvaltıda falan izliyorum. karısının videolarını izlediği ve mezarlıktaki kadınla konuştuğu sahneler etkileyici. bakışlarıyla hisleri güzel veriyor ve güzel ağlıyor cidden ricky. o hüznün içindeki mizah da çok iyi.
dizide kötünün de kötüsü bir terapist var. böylesi ülkemizde bile yoktur... bu kadar abartmaya niye gerek duymuşlar diye düşünerek izliyorum sahnelerini her seferinde. sonunda sahte terapist çıksa bari.

al işte, reels izlemeyi tekrar bırakmam lazım. final sezonunda milly ve lisa adında iki kardeş ile yaptığı röportaj sahnesi çıktı yine karşıma. şu sahnedeki ağlama problemimi çözmem lazım. gerçi bu sahne çekilirken ricky gervais sahneye girmek için zorlanmadığını, gerçekten ağladığını açıklamıştı. diziyi 3 defa izledim, 4. sefer izleyecek gücüm yok sanırım. ilk üçü beni mahvetmeye yetti.

bu dizi sevmeye, sevgiye dair pek çok şey anlatıyor. bunu yaparken duygusallık olduğu kadar, mizahı da kullanıyor.. ki, zor bir şeylerle baş etmenin yolu bana kalırsa mizah…diziyi izlememiş olanlar mendilini hazırlayıp öyle başlasın derim.. yetişkinlikte yas sürecine dair de önemli bilgiler verdiğini söylemeden geçmeyeyim. bu dizi ile tanıdığım diane morgan için de ayrıca bir şeyler yazmak gerek..