akraba bağlarının kopuk olması

akrabalık akbabalığa dönüşünce normal bir sonuç. en iyilerinden bile kazık yiyorsunuz zamanı gelince. samimiyetin dozunu iyi ayarlayıp mesafeli olmalı mümkün mertebe. ipleri kopartıp yerlere savrulmadan evvel gevşek tutmak şart.

başka başlıkta anlatmıştım ama yine anlatıyım aynı şehirde olduğumu, akrabamı şans eseri yolda görüp aa senin ne işin var burada diyerek öğrendim.. bir süredir buradalarmış..

kopuk sanırım..

ben görüşmüyorum. özel bi sebebi yok. akrabam olmayan insanlarla görüşüyor muyum. ona da hayır. bana ne arkadaş.

bir habil kabil meselesi!
aman kardeşlerinizle iyi geçinin, aranızda hasetlik bir durum olmasın sonra kısır döngüye giriyor bu, maaile sittin sene çekiyor ceremesini. varsa da kırın gitsin döngüyü, büyüklük sizde kalsın.*

normal olandır. zira fazla yüz göz olunmaya gelmez.

uygundur. lakin akraba eş dost işi faşizm kadar fanatik bir duygu. kopuk olsun daha iyi. bir insanı sevmek için akraba olamasına gerek yok, kimse kimseyi zorla sevip kabullenemez.

zaten kendimize ayırabildiğimiz zaman kısıtlı. bu vaktini de anlaşabildiği kişilerle yani eş, dostuyla geçirmek istiyor insan. ortak zevklerinin olmadığı, birlikte güzel vakit geçiremediğin, hayata aynı bakmadığın, o esnada vaktini nasıl geçirmek istiyorsan ona uyumlu olmayan biriyle sırf biyolojik olarak aynı kanı taşıyorsunuz diye görüşülür mü.

en basit örnekle izin günümde oturup tuttuğum takımın maçını izlemek istiyorsam, futbol izlemeyi sevmeyen, benden 20 yaş büyük yani hayata bakış açımız ve beklentilerimiz, güncel sorunlarımız pek de birbirini tutmayan, dolayısıyla sohbetin gitmeyeceği amcamı niye çağırayım. hele ki siyasi görüşünüz de tutmuyorsa iyice zulüm olur. ne gereği var, çağırırım bir arkadaşımı.

benim akrabalarım ve ailem seçtiğim dostlarım. kan bağı olmasına lüzum yok.

kendime yaptığım en büyük iyiliklerden :)

gelişen/geliştirilen kentleşme, metropol kültürü, üretim ilişkileri etkisiyle feodalite kalıntısı sülale, akraba hatta aile biçim ve ilişkileri de giderek çözülüp zayıflatılarak yok edilir. ve emek sahibi, sistemce yalnızlaştırılıp (bireyleşme de denir) teslim alınır.. kapitalist üretim biçiminin sosyoekonomik doğal öngörülen bir sonucudur. ama kişiler bunu kendince gerekçelerle öyküleştirir.. (şu an ülkenin en büyük aşiret veya ailesinin 'emekliler' olması gibi..)
sizin de mi bir öykünüz var..! hayret.!!

rekabet ve hasetlik yüzündendir. evet.