ankara'da yaşamak

soğuğu olmasa olabilir.

akrabalar her yerde olduğu için balkonda bir sigarayı bile zor içebilmektir. tabi ayazları da çabası

*bazi sokaklarının denize çıkacakmış hissi verip sizi trollemesidir,
*her düğünde kaşıkların birbirine çarparak çıkardığı sesle gaza gelip "erik dalı" oynama halidir
*müzelerde kendini kaybetmek en ağır dertlerini bile o müze bahçesine gömmektir
*hal sokağının kokusunu özlemek, çıkrıkçılar yokuşunda korkuyla ama keyifle yürümektir,
*ankara kalesi'nde roman müziği dinlemektir, atakule'ye aşkla bakmaktır
*ulus'ta atatürk heykelinin önüne her gittiginde teşekkür etmektir,
*anitkabir'in var olmasının verdiği huzurdur en cok da bundan dolayı hep geri döndüğüm şehirdir.

çocukluğum, gençliğim ve geleceğimdir. beyaz sahinlerin arkasındaki laf sokmalı tatlı yazilardır.. ay daha neler yazmak isterim..

şehir dışında yaşayan arkadaşların her geldiğinde kucak açmaktır. gezdiğiniz her yerde her seferinde baska anılar, baska tatlar yakalamaktır.

bonus: ve botanikte hic ummadigin insanlarla denk gelmektir :)))